Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2021

Πέμπτη 8/7 έως Τετάρτη 14/7/2021 | Άσπρο Πάτο

 
Δραμεντί (2020) | Διάρκεια: 117' | Σκηνοθεσία: Τόμας Βίντερμπεργκ, με τους Μαντς Μίκελσεν, Τόμας Μπο Λάρσεν, Μάγκνους Μίλανγκ

Υπάρχει μια θεωρία ότι γεννιόμαστε με ελαφρώς ελλιπή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα μας και ότι η μέθη σε καθημερινή βάση -σε συνετά επίπεδα τουλάχιστον- θα άνοιγε το μυαλό μας, θα μείωνε τα προβλήματά μας και θα αύξανε τη δημιουργικότητά μας. Όταν η θεωρία αυτή εξάψει την περιέργεια τεσσάρων φίλων, όλοι τους μεσήλικοι και βαριεστημένοι καθηγητές γυμνασίου, εκείνοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα πείραμα που απαιτεί να διατηρούν μια ελαφρά κατάσταση μέθης καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας. Αν ο Τσώρτσιλ κέρδισε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όντας μονίμως μεθυσμένος, ποιος ξέρει τι μπορούν να καταφέρουν μερικές γουλιές για τους ίδιους και τους μαθητές τους;
Αρχικά τα αποτελέσματα είναι θετικά: τα μαθήματά τους βελτιώνονται, οι γύρω τους ανταποκρίνονται ζεστά στην ανανεωμένη τους συμπεριφορά και οι ίδιοι νιώθουν πιο ζωντανοί, πιο γεμάτοι. Όμως, καθώς η κατανάλωση συνεχίζεται, μερικοί συνεχίζουν να ευδοκιμούν και μερικοί εκτρέπονται. Σιγά-σιγά, γίνεται σαφές ότι ενώ το αλκοόλ μπορεί να τροφοδότησε μερικές σπουδαίες εξελίξεις της παγκόσμιας ιστορίας, ορισμένες γενναίες πράξεις έχουν και τις συνέπειες τους...
Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, Καλύτερη Ταινία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία, Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία σε Bafta και Σεζάρ
Πέμπτη 8/7/2021
Ώρα προβολής 21:00 & 23:00
Παρασκευή 9/7/2021
Ώρα προβολής 23:00
Σάββατο 10/7/2021 - Τετάρτη 14/7/2021
Ώρα προβολής 21:00 & 23:00
Γενική Είσοδος 5€
Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος Cine Πετρούπολις
25ης Μαρτίου 168, Πετρούπολη 




Κυριακή, 4 Ιουλίου 2021

Δευτέρα 5/7 έως Τετάρτη 07/07/2021 | Ανάμεσά μας

 Κοινωνική (2019) | Διάρκεια: 85' | Βελγο-γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν με τους: Ολιβιέ Μπονό, Ιντίρ Μπεν Άντι, Μιριέμ Ακεντιού, Κλερ Μποντσόν

O13χρονος Αχμέντ ξαφνικά δε μοιάζει να συμπεριφέρεται σαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας του στη μικρή βέλγικη πόλη όπου ζει. Η απότομη στροφή του προς τη θρησκεία και τη φανατισμένη ιδεολογία του ιμάμη του, τον απομακρύνει από την οικογένειά του, τους φίλους του, ολόκληρο τον κοινωνικό του κύκλο: δεν εγκρίνει το γεγονός ότι η μητέρα του πίνει κρασί, απορρίπτει τα ρούχα που φοράει η αδελφή του, αρνείται να σφίξει το χέρι της μαθηματικού του, Ινές, μιας και εκείνη δεν είναι "αγνή". 
Όταν δεν περνά τον καιρό του σε προσευχές και θρησκευτικές τελετές, παρακολουθεί βίντεο που σχετίζονται με τη τζιχάντ, ειδικά αφότου ο ξάδελφός του αποφασίζει να πάρει αυτόν τον μαρτυρικό δρόμο. Όταν ο ιμάμης του, Γιουσούφ, κατηγορεί την Ινές για αποστασία, ο Αχμέντ μπαίνει σε μια επικίνδυνη τροχιά που οδηγεί στη βία...
Το κινηματογραφικό σύμπαν των αδελφών Νταρντέν, τόσο συνεπές στην ανάγκη του να μιλήσει για καθημερινές ιστορίες που όμως καθρεφτίζουν τα πιο ουσιαστικά και επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά ερωτήματα, επεκτείνεται με την προσθήκη ακόμη ενός εξαιρετικά κινηματογραφημένου χαρακτήρα και της κρίσης ηθικής που αυτός περνά. Με την ιστορία του νεαρού Αχμέντ, οι Νταρντέν ρίχνουν φως σε μια ηθική και πολιτική σύγκρουση που μαίνεται αμείωτη στις δυτικές, και όχι μόνο, χώρες και επιχειρούν να φανταστούν έναν κόσμο όπου η γενναιοδωρία ψυχής, η αξιοπρέπεια και η κατανόηση είναι τελικά πιο ισχυρά από οποιουδήποτε είδους φανατισμό - μια συγκινητική έκφραση του ουμανισμού που διατρέχει ολόκληρη τη σπουδαία φιλμογραφία τους.
Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών.
Δευτέρα 5/7/2021 - Τετάρτη 07/07/2021
Ώρα προβολής 21:00 & 23:00
Γενική Είσοδος 5€
Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος Cine Πετρούπολις
25ης Μαρτίου 168, Πετρούπολη 


Σάββατο, 3 Ιουλίου 2021

Ο Νεαρός Αχμέτ | EDITORIAL

Ο Άχμεντ, ένας μουσουλμάνος έφηβος που ζει στο Βέλγιο, γοητεύεται από το φανατισμένο κήρυγμα ενός ιμάμη και σχεδιάζει τη δολοφονία της –επίσης μουσουλμάνας αλλά "αιρετικής"– καθηγήτριάς του. Με το ιδιαίτερο προσωπικό τους στυλ που αναφέρεται σε έναν ανθρωποκεντρικό  κινηματογράφο, με τη χρήση χειροκίνητης κάμερας και τον αυτοσχεδιαστικό διάλογο, οι αδελφοί Νταρντέν  παρακολουθούν αργά τον ήρωα τους  και πολύ προσεχτικά επιμένοντας στις εμμονές του. Είναι ιδιαίτερα αναλυτικοί στην κινηματογράφηση αυτών των εμμονών. (Όταν πλένει τα χέρια του, όταν ξεπλένει το στόμα του, όταν προσεύχεται). Έναν πολύ δύσκολο ήρωα, που σε μια πολύ δύσκολη ηλικιακή περίοδο αναζητά την ταυτότητά του. Και μέσα από αυτή την ανάγκη ξεγλιστράει, παρασύρεται, αναγάγει την ανάγκη του σε υπέρτατο σκοπό και μέσω της ηρωοποίησης του, προσπαθεί να πλησιάσει  αυτόν τον σκοπό:  Να γίνει αληθινός μουσουλμάνος.

Ο κόσμος του Άχμεντ είναι ένας θολός, μπερδεμένος κόσμος όσο και αν ο ίδιος νομίζει ότι τα πράγματα για αυτόν είναι ξεκάθαρα. (Τι ωραίος ο διάλογος με το κοριτσάκι που του ζητάει να βγάλει τα γυαλιά του, τα φοράει εκείνη και αντικρίζοντάς τον θολά -μπαίνοντας για λίγο στον δικό του κόσμο- του ζητάει να της επιτρέψει να τον φιλήσει!). Ο Άχμεντ ζει μέσα στην εξάρτησή από τον φανατικό του δάσκαλο, που δεν τον αφήνει να δει και να ακούσει τίποτα από τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να τον προσεγγίσουν. Και παρόλο που οι συνθήκες, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η μεταστροφή του, είναι "ιδανικές"- έτσι όπως ορίζεται το "ιδανικό" στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες και που σχετίζεται με την πολιτική ενσωμάτωσης των μειονοτήτων στους κόλπους των κοινωνιών αυτών- η προσπάθεια προσέγγισης δεν καταλήγει στον στόχο της. Δεν αγγίζει την ψυχή του Άχμεντ. Τίποτα δεν "του λένε" όλα αυτά. Ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του, αναπτύσσει μια δεξιοτεχνία στην κατασκευή δικαιολογιών και για τον εαυτό του και για τους άλλους, με αποτέλεσμα δύσκολα να μπορεί να γίνει κατανοητός και να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν.

Η λεπτομερής κινηματογράφηση της καθημερινότητας του Άχμεντ, μέσα από την αιχμηρή ματιά των αδελφών Νταρντέν, μας φωτίζει κάποιες αφύλαχτες χαραμάδες της ψυχής του ήρωα, βοηθώντας μας έτσι να διεισδύσουμε στον μπερδεμένο εσωτερικό του κόσμο.  Η αναλυτική και ιδιαίτερα προσεκτική καταγραφή της καθημερινότητας του μικρού Άχμεντ, συμβάλλει κατά πολύ στην καλύτερη γνωριμία μας, μαζί του. Οι λεπτομέρειες στη ζωή του ήρωά τους-που κατέχουν βαρύνουσα θέση, σε όλο σχεδόν το κινηματογραφικό έργο των Νταρντέν-διαδραματίζουν πολύ σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στη ζωή αυτού, γι' αυτό και καταγράφονται ενδελεχώς. Με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία αναδεικνύονται οι λεπτομέρειες αυτές, όπως για παράδειγμα, η σκηνή που προσφέρει χαρτομάντιλα στη μητέρα του όταν εκείνη τον επισκέπτεται στο αναμορφωτήριο. Σκηνή που αναδεικνύει τον ερμητικά κλειστό συναισθηματικό κόσμο που υπάρχει μέσα του και που φοβάται να τον ανοίξει, φοβάται να μας τον αποκαλύψει. Ζητά βοήθεια ο Άχμεντ, αλλά δεν ξέρει πώς να την ζητήσει και πολλές φορές δεν ξέρει που να απευθυνθεί για να τη ζητήσει και πολλές φορές οι φωνές του για βοήθεια δεν φτάνουν στα αυτιά ενός κλειστού επίσης δομημένου συστήματος είτε αυτό ονομάζεται οικοτροφείο, είτε οικογένεια είτε σχολείο είτε τζαμί. Ίσως γιατί οι αρχές και η οργάνωση αυτών των δομών δεν του επιτρέπουν να νιώσει ότι ανήκει σε κάποια από αυτές για να μπορέσει στη συνέχεια να ακουστεί καθαρότερα η επίκληση του για βοήθεια. 

Ωστόσο, τα άτομα που καταφέρνουν να τον προσεγγίσουν έστω και πολύ λίγο συναισθηματικά, καταφέρνουν να ακούσουν ψίθυρους από αυτές τις φωνές και να τον οδηγήσουν σε κάποια μεταστροφή. Μία μεταστροφή πολύ αχνή που συντελείται με πολύ αργές διαδικασίες, μέσα  στον σκοτεινό κόσμο της ρητορικής του μίσους και του φανατισμού, μέσα στον ανεξερεύνητο κόσμο του Άχμεντ. Ένα δυνατό σοκ είναι άραγε αυτό που θα κινητοποιήσει τις δυνάμεις εκείνες που θα φωτίσουν το τούνελ της σκοτεινής διαδρομής του Άχμεντ; Την απάντηση στην ερώτηση, μας την αφήνουν για το τέλος οι Νταρντέν. Διφορούμενη όμως απάντηση, ίσως γιατί διφορούμενη είναι-σκοπίμως άραγε;- και η απεύθυνσή της. Γιατί σε καμία στιγμή της αφήγησης, ο Άχμεντ δεν παύει να είναι ένα παιδί. Και ό,τι συγκλονίζει, ό,τι σοκάρει ένα παιδί είναι εξίσου σοκαριστικό και για τους ενήλικες που το περιβάλλουν. Και είναι άραγε αυτό που μπορεί να οδηγήσει σε κάποια λύση; Τα ερωτήματα που θέτει το σκηνοθετικό δίδυμο Ζαν-Πιέρ και  Λικ Νταρντέν, με τις διφορούμενες απαντήσεις, τροφοδοτούν με έντονες σκέψεις και προβληματισμούς που  δεν σταματούν να μας απασχολούν και μετά το πέρας της ταινίας, φυσικά...

Η ταινία απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο 72ο Φεστιβάλ Καννών 2019. 

Δείτε το στο Cine "Πετρούπολις" >>

--------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…


Another Round | EDITORIAL

"Η βλακεία είναι ανεπίδεκτη ηλικίας και στο κέντρο της βλακείας είναι η αδυναμία μας να εστιάσουμε το τι ακριβώς σημαίνει για τον άνθρωπο να είναι πνευματική οντότητα και όχι σκέτο έμβιο ον. Καλλιεργούμε πεποιθήσεις όπως το ότι η σοφία και η ωριμότητα αναφύονται με τα χρόνια όπως τα δόντια, το μούσι , παραγνωρίζοντας συστηματικά ότι η σοφία και η θέληση ουδόλως σχετίζονται με τις φυσικές μας λειτουργίες... Στο πνευματικό επίπεδο, ο άνθρωπος δεν επιτυγχάνει τίποτα με φυσιολογικούς τρόπους". (Κίρκεγκωρ)
Ο μεσήλικας που βαρέθηκε το κυνήγι της χαράς μέσω του υλικού ευδαιμονισμού του, της κοινωνικής του καταξίωσης, της υποταγής του στις επιταγές της σύγχρονης κοινωνίας , συνειδητοποιώντας ότι βρίσκεται στο λάθος δρόμο των "υποσχέσεων" που οδηγούν τελικά  στο πουθενά και που αποφασίζει να φύγει από αυτόν, αναζητώντας αυτό το κάτι μαγικό που θα τον μεταφέρει στον δρόμο της "ευτυχίας", αποτελεί το θεματικό κέντρο αυτής της ταινίας. Η ταινία λοιπόν, αφηγείται την ιστορία τεσσάρων φίλων, καθηγητών μέσης εκπαίδευσης, οι οποίοι  προκειμένου να δώσουν λίγο παραπάνω ενδιαφέρον στην αδιάφορη και άχρωμη ζωή τους, πειραματίζονται πάνω στη θεωρία του Νορβηγού ψυχίατρου Finn Skårderud, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος γεννιέται με έλλειψη 0.05% αλκοόλ στο αίμα του, την οποία πρέπει καθημερινά να αναπληρώνει προκειμένου να βρίσκεται σε μια κατάσταση δημιουργίας και καλής διάθεσης. 
Προσπαθούν λοιπόν μέσω αυτής της θεωρίας να βρεθούν στο σημείο εκείνο που δεν είσαι ούτε νηφάλιος ούτε μεθυσμένος. Πιστεύουν ή θέλουν να πιστέψουν ότι η συνεχής διατήρηση συγκεκριμένου επιπέδου αλκοόλ στο αίμα τους μπορεί να τους βοηθήσει να αποδράσουν από τη δύσθυμη καθημερινή εκπλήρωση του καθήκοντος, της αδιάφορης ρουτίνας τους που τους τροφοδοτεί με μια διαρκή κατάθλιψη.
Έτσι λοιπόν οι ήρωές μας καταναλώνουν αλκοόλ προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κρίση της μέσης ηλικίας να βρουν την παλιά τους νεανική διάθεση για ζωή ,το κέφι, τη δυναμικότητα που κάποτε είχαν.
 Είναι όμως αυτές οι πραγματικές τους ελλείψεις; Έτσι νομίζουν. Και γι αυτό επιλέγουν άλλωστε να τις καλύψουν με τη χρήση του αλκοόλ. Και το πετυχαίνουν ως έναν βαθμό. Γιατί φυσικά το αλκοόλ που ρέει στο αίμα τους, τους κάνει ευδιάθετους, δημιουργικούς, τολμηρούς, τους βοηθά να εκδηλωθούν συναισθηματικά , να ξεμπλοκάρουν, να εκτονωθούν. Να ξεπεράσουν την κρίση της μέσης ηλικίας . Γιατί αυτό δεν είναι άλλωστε η κρίση της μέσης ηλικίας; Ενός όρου που «παίζει» πολύ στις Δυτικές κοινωνίες; Αυτό το "Εγώ στα νιάτα μου..." των μεσήλικων το τόσο γεμάτο με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις όσο και οι νεανικές φαντασιώσεις. Πίνοντας λοιπόν ξαναγίνονται νέοι. Το παιχνίδι όμως, όπως είναι φυσικό άλλωστε, χάνεται γιατί διαπιστώνουν ότι για να διατηρηθεί όλο αυτό το κατασκεύασμα της επίπλαστης ευτυχίας τους θα πρέπει να καταναλώνουν όλο και περισσότερο αλκοόλ ...και η εξάρτηση από αυτό είναι πλέον αναπόφευκτη, όπως και επίσης αναπόφευκτες είναι και οι καταστροφικές συνέπειες αυτής. Και όταν φτάνουν στον πάτο που σε φέρνει η κατάχρηση, ανακαλύπτουν τελικά ότι αυτό που επεδίωκαν με το ποτό δεν ήταν η ουσιαστική κάλυψη των κενών τους αλλά στην πραγματικότητα επεδίωκαν να βρεθούν μέσα σε ένα ηδονικό κενό χωρίς λύπη, χωρίς χτες, χωρίς σήμερα, χωρίς αύριο. Αυτό το ηδονικό κενό μέσα στο οποίο η παραλυτική τους απάθεια τους κάνει να μην νιώθουν την αβυσσαλέα απόγνωση που τους δημιουργούσε η πραγματική τους ζωή. Και η απόδραση πλέον από το βάθος του κενού στο οποίο έχουν περιέλθει, από ένα κενό στο οποίο και εμείς πολλές φορές βουλιάζουμε καθημερινά ζώντας σε μια κοινωνία που αν μη τι άλλο μας σπρώχνει προς αυτό, που μας θέλει ναρκωμένους- άλλωστε το αλκοόλ επίσημα προωθείται και προβάλλεται αποφέροντας τεράστια κέρδη στις καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης- που μας θέλει μαχητές στο κυνήγι μιας ψεύτικης ευτυχίας , η απόδραση λοιπόν από αυτό το κενό είναι ένα ζητούμενο σε αυτή την ταινία. Είναι ένα ζητούμενο και στη δική μας ζωή. Είναι θέμα ατομικής προσπάθειας μόνο; Είναι θέμα συλλογικής προσπάθειας; Είναι θέμα συνειδητοποίησης της θέσης του προσωπικού μας "εγώ" μέσα σε μία κοινωνία που έχει διαβρώσει την κοινωνική θέληση και ταυτόχρονα απαιτεί από το άτομο να συμβάλλει κοινωνικά μέσα όμως από επίκτητες επιθυμίες και όχι από τις πραγματικές του; Δεν απαντώνται αυτά τα ερωτήματα στην ταινία και πώς θα μπορούσαν άλλωστε. Οι ταινίες όσο καλές και να είναι δεν απαντούν ερωτήματα. Θέτουν ερωτήματα. Και η αξία τους έγκειται στο πόσο μέσω αυτών των ερωτημάτων καταφέρνουν να μας κάνουν να σκεφτούμε όσο πιο βαθιά γίνεται.
Το σάλτο του εξαιρετικού Mads Mikkelsen μπορεί να ερμηνευτεί ως σάλτο προς την προσωπική του ελευθερία αλλά και ως σάλτο απόδρασης από μια κοινωνία που του την στερεί. Οι ερμηνείες είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός και για την ακρίβεια του πόσο διατεθειμένος είναι ο καθένας, η καθεμία μας να φτάσει το μαχαίρι βαθιά ως το κόκαλο.
Μένουμε  στα λόγια του Κίρκεγκωρ. Η απόδραση, η πραγματική ελευθερία βρίσκεται στο να εστιάσουμε στο τι σημαίνει για τον άνθρωπο να είναι πνευματική οντότητα και όχι σκέτο έμβιο ον. Και στο ότι στο πνευματικό επίπεδο η ωρίμανση δεν συμβαδίζει με την ηλικία γι αυτό άλλωστε και καμία κρίση δεν επέρχεται εκεί όταν αυτό αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Γιατί πολύ απλά αυτό καθορίζεται από τις επιταγές της ζωτικής ανάγκης του ανθρώπου να υπάρξει, να μάθει, να ανακαλύψει να αυτοπροσδιοριστεί να βρει τη θέση τη δική του και όχι την προκαθορισμένη που η κοινωνία τον θέλει να βρίσκεται.
Το "Another Round" αναδείχθηκε η καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία 2020 αποσπώντας ταυτόχρονα και τα βραβεία του καλύτερου ευρωπαίου σκηνοθέτη (Thomas Vinterberg), του καλύτερου ευρωπαίου σεναριογράφου μαζί με τον Τομπίας Λίντχολμ και του καλύτερου ευρωπαίου ηθοποιού (Mads Mikkelsen) στην τελετή απονομής των 33ων Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Ο Τόμας Βίντερμπεργκ απέσπασε το Όσκαρ Ξένης Ταινίας στην 93η Τελετή Απονομή των Όσκαρ. Η συγκλονιστική του ευχαριστήρια ομιλία ήταν αφιερωμένη στην κόρη του, που σκοτώθηκε τραγικά λίγο αφού είχαν αρχίσει τα γυρίσματα. "Αυτό είναι για σένα" είπε ξεκινώντας την ομιλία του στην τελετή, ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης, αναφερόμενος φυσικά στην κόρη του...

Δείτε το στο Cine "Πετρούπολις" >>

--------------------------------

Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…


Ετικέτες

Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης dimos petroupolis σινέ πετρούπολις Δήμος Πετρούπολης δημοτικός κινηματογράφος πετρούπολης Θερινό Σινεμά Πετρούπολης Θερινός Κινηματογράφος Πετρούπολης Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης πρόγραμμα 2017 Κινηματοθέατρο Πετρούπολις καλοκαίρι 2017 Ελεύθερη είσοδος πρόγραμμα 2018 παιδική ταινία άρθρα editorial πρόγραμμα 2019 όσκαρ ελληνική ταινία καλοκαίρι 2018 Ινστιτούτο Θερβάντες πρόγραμμα 2020 καλοκαίρι 2019 Ισπανική πρεσβεία καλοκαίρι 2020 κωμωδία Πρεσβεία Αργεντινής Ιούλιος 2020 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Σεπτέμβριος 2020 γαλλική ταινία ισπανική ταινία ιταλική ταινία χειμώνας 2019-2020 Ιούνιος 2020 Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας ιρανική πρεσβεία Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Πρεσβεία Νορβηγίας Φεβρουάριος 2020 ιρανική ταινία καλοκαίρι 2021 Απρίλιος 2019 Ιανουάριος 2020 Μάρτιος 2020 Δεκέμβριος 2019 Νοέμβριος 2019 Πρεσβεία Ουρουγουάης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης