Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2023

Αγαπημένες ταινίες του 2022 | EDITORIAL

Μας συντρόφεψαν, μας συγκίνησαν , τις αγαπήσαμε, θα τις θυμόμαστε...
10 ξεχωριστές ταινίες που απολαύσαμε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2022!

1. Ο Πατέρας / Otac του Σρνταν Γκολούμποβιτς
Βασισμένη σε πραγματική ιστορία η ταινία του εξαιρετικού σκηνοθέτη Σρνταν Γκολούμποβιτς θέτει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο που με κάθε κόστος προσπαθεί να παραμείνει δυνατός, να κάνει αυτό που θεωρεί ότι είναι το σωστό να κάνει. Και το σωστό υποκινείται από τα γνήσια ειλικρινή συναισθήματα, από το χτίσιμο ουσιαστικών σχέσεων, από τη διάσωση της προσωπικής αξιοπρέπειας, από την ανάγκη του ανθρώπου να προσφέρει σε εκείνους που πραγματικά χρειάζονται. Αυτή η ανάγκη είναι που οδηγεί τον Νίκολα να διανύσει πάνω από 300 χιλιόμετρα, από το χωριό του μέχρι το Βελιγράδι. Αυτή η ανάγκη είναι που τον καθιστά έναν αληθινό ήρωα. Κυρίως στα μάτια των παιδιών του. Την ελπίδα, το μέλλον, την αισιοδοξία της κάθε κοινωνίας.
Μέσα από τη δική του πορεία ο Νίκολα μας ανοίγει δρόμους, γιατί σπάει τον φόβο, καταργεί τις οριοθετικές γραμμές και δεν παραιτείται!

2. Μεγάλη Απόδραση / Great Freedom του Σεμπάστιαν Μάιζε
Ο Χανς υπομένει τα πάντα γιατί η αναγκαιότητα του να υπάρξει ελεύθερος, να ερωτευτεί, να αγαπήσει, δεν σκοντάφτει στην αδυνατότητα που φέρει ο εγκλεισμός του στις φυλακές. Δεν σκοντάφτει πάνω στη μανία των βασανιστών του να τον αναμορφώσουν, να διώξουν από πάνω του την "αρρώστια" της ομοφυλοφιλίας. Καταφέρνει, και την αδυνατότητα τη μετατρέπει σε πηγή δύναμης από όπου αντλεί. Καταφέρνει και χτίζει αληθινές σχέσεις που δεν τις προσδιορίζει ο χώρος και ο χρόνος, αλλά η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί και έτσι να βιώσει την αληθινή απελευθέρωση

3. Drive my Car του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι
Καθ΄όλη τη διάρκεια της ταινίας ο κεντρικός μας ήρωας, ο Γιουσούκε, συνδιαλέγεται με τους ήρωες του έργου του Α. Τσέχωφ "Ο θείος Βάνιας". Σε έναν εσωτερικό διάλογο όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται, γιατί στην πορεία αυτής της εσωτερικής διαδρομής διαπιστώνει ότι πίσω από τον φαινομενικό εαυτό του υπήρχαν πολλοί άλλοι αντιφατικοί εαυτοί που παρεμποδίζονταν να βγουν στην επιφάνεια. Αυτούς τους εαυτούς ανακαλύπτει, τους ανασύρει και προσπαθεί να τους δώσει ετεροχρονισμένα πλέον, την ευκαιρία να εκφραστούν. Δεν τον βοηθά μόνο το θεατρικό έργο σε αυτό, αλλά και οι άνθρωποι που συναντά στην πορεία του.

Εντάσσοντας την ιστορία του -το σενάριο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα- μέσα στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της Αγγλίας του σήμερα, αναδεικνύοντας τις τεράστιες διαφορές που θέλουν την εργατική τάξη να μοχθεί για μία αξιοπρεπή διαβίωση και από την άλλη, την τάξη των πλουσίων που ζουν τη χλιδάτη ανούσια ζωή τους ο Ουμπέρτο Παζολίνι δημιουργεί μια ταινία που μας φέρνει αντιμέτωπους με τις βαθιές υπαρξιακές μας αγωνίες αλλά και με τον τρόπο που ο καθένας μας αξιολογεί την κάθε μέρα που περνά. Μία ταινία που δίνει περιεχόμενο στο «πουθενά» του θανάτου μετατρέποντάς το "για πάντα κοντά σου".

Μία road movie ταινία όπου οι ήρωες αναζητούν τα δικά τους πεδία ύπαρξης χαράζοντας τις προσωπικές τους διαδρομές σε αυτά. Διαδρομές που τους φέρνουν κοντά. Κοντά στην ουσία και το νόημα της ζωής.

Αποφεύγοντας τους λυρισμούς της οργής και της οδύνης, των προσβολών, της μοναξιάς , της απαξίωσης, της ταξικής διάκρισης που βιώνει έντονα η ηρωίδα μας, η Ντιγουά παραμένοντας πιστή στο βιβλίο της Ερνό "Το γεγονός", καταγράφει σκληρά και λιτά τον αγώνα της Αν να φέρει σε πέρας την εξαρχής ειλημμένη απόφαση της, να ξεφορτωθεί τη ζωή που κυοφορεί και που θα της στερήσει τη δική της ζωή, τα δικά της όνειρα, τη δική της ελευθερία. Βιβλίο και ταινία διεισδύουν στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής με έναν οικουμενικό, θαρραλέο και σκληρό συνάμα τρόπο. Η δεύτερη δε, σκηνοθετείται με απόλυτο σεβασμό προς το πρώτο.

Τα εργασιακά καθεστώτα της σύγχρονης εποχής μας, τα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα αναδεικνύονται μέσα από το ασταμάτητο τρέξιμο της κεντρικής ηρωίδας της εξαιρετικής Λορ Καλαμί. Η εργαζόμενη μητέρα, η Ζουλί η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι όλο το σύστημα είναι λάθος, ότι όλο το τρέξιμο σε ένα λάθος σύστημα είναι μάταιο, ότι ο άνθρωπος δεν γίνεται να ζει αποκομμένος από τον κοινωνικό του περίγυρο, χωρίς ταξική συνείδηση, χωρίς ενεργό συμμετοχή στους αγώνες, γιατί ζώντας έτσι, το μόνο που θα καταφέρνει θα είναι να "φουλάρει" με άχρηστο υλικό τον χρόνο του, αποκομμένος από το προϊόν της εργασίας του. Έτσι η ζωή του θα παραμένει άδεια, κενή. Και η αληθινή, η ουσιαστική θα βρίσκεται, αβίωτη πάντα, κάπου αλλού...

8. Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο / The worst person in the world του Γιοακίμ Τρίερ
Η Τζουλί παγιδευμένη σε έναν ανεμοστρόβιλο αναποφασιστικότητας και εξερεύνησης, αλλάζοντας διαρκώς στόχους και επιδιώξεις, μη μπορώντας να βρει αυτό που θα την κάνει να νιώσει πλήρης και ισορροπημένη με τον εαυτό της και τους ανθρώπους που τη συντροφεύουν, θα αλλάξει πολλές "διαδρομές" μέχρι τελικά να καταφέρει να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό της και να να έρθει αντιμέτωπη με μια πιο ρεαλιστική εικόνα για το ποια πραγματικά είναι. Παρακολουθώντας την ταινία νιώσαμε πολλές φορές όλα τα αδιέξοδα, τις ανησυχίες και την ανάγκη της ηρωίδας να φεύγει, αναζητώντας πάντα κάτι που να βρίσκεται όσο πιο κοντά στην ίδια γίνεται.

9. Η Χαμένη Σκηνή/One Second, του Ζανγκ Γιμού
Ο Γιμού χρησιμοποιεί τον κινηματογραφικό του φακό που είναι το βασικό του μέσο αφήγησης και κινηματογραφεί τον κινηματογράφο τον ίδιο. Αυτόν τον κινηματογράφο που ενώνει τους ανθρώπους και που μπορεί να τους αλλάξει τη ζωή. Μέσα από ένα πολύ ευρηματικό σενάριο που το συνυπογράφει με τον Ζου Τζινγζί, με συνεχείς ανατροπές και δράση που μας καθηλώνουν και μας κάνουν να μην αντιληφθούμε πώς πέρασαν 104 λεπτά, μέσα από μια εικονοποιία που τον καθιστά μετρ του είδους, μας αποδεικνύει ότι το άτομο μπορεί να ανταπεξέλθει συλλογικά μέσα σε καταστάσεις που μόνο του δεν θα μπορούσε...

10. Αθηνά /Athena του Ρομέν Γαβρά (Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και προβάλλεται στο Netflix)
Η τυφλή εξέγερση των ταπεινωμένων και καταφρονεμένων μέσα από την κάμερα του Γαβρά λαμβάνει επικές διαστάσεις. Ακροβατώντας στα όρια του ντοκιμαντέρ και της μυθοπλασίας, ο Ρομέν Γαβράς πετυχαίνει να μας συμπαρασύρει στον ξέφρενο ρυθμό της από το πρώτο κιόλας δεκάλεπτο της ταινίας με ένα εντυπωσιακό και άρτια σκηνοθετημένο μονοπλάνο, όπου ο σκηνοθέτης μας αρπάζει από το χέρι και μας βάζει κατευθείαν στον πυρήνα της εξέγερσης που έχει ξεσπάσει και που τίποτα πια δεν την σταματά. Δεν είμαστε πλέον απλοί θεατές, αλλά συμμετέχουμε και εμείς στα δρώμενα και αναλογιζόμαστε ταυτόχρονα τα αίτια της αποτυχίας και του ξεφουσκώματος των εξεγερτικών κινημάτων που διαχρονικά λαμβάνουν χώρα στις σύγχρονες καπιταλιστικές μεταδημοκρατικές χώρες.

Δείτε ακόμη:

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2022

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης σας εύχεται Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά! Ραντεβού ξανά στις 11/1/2023

 

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης σας εύχεται Χαρούμενα Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά! Ραντεβού ξανά στις 11/1/2023

#cinelesxi_petroupolis #merrychristmas #staytuned

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2022

25ο Φεστιβάλ Ολυμπίας | 3-10 Δεκεμβρίου 2022

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης, προτείνει βραβευμένες ταινίες από το 25ο Φεστιβάλ Ολυμπίας που μπορείτε να παρακολουθήσετε διαδικτυακά δωρεάν μέχρι 19/12/2022, με μία απλή εγγραφή στο  Οlympiafestival.gr


"Η Τραβιάτα, τα αδέρφια μου κι εγώ / La Traviata, My Brothers and I", Γαλλία 2021

Σκηνοθεσία: Yohan Manca

"Una furtiva lagrima" είναι η διάσημη άρια που περιλαμβάνεται στην όπερα το ελιξίριο του έρωτα του Ιταλού συνθέτη Ντομένικο Γκαετάνο Μαρία Ντονιτσέτι. Η πλοκή της όπερας στηρίζεται στην ιστορία του φτωχού χωρικoύ Νεμορίνο που ερωτεύεται με πάθος την όμορφη και πλούσια Αντίνα.

Ο Νεμορίνο πιστεύει ότι αν πιει ένα μαγικό ελιξίριο εκείνη θα τον αγαπήσει. Την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ένας περιφερόμενος τσαρλατάνος που του πουλά, αντί για ελιξίριο ένα μπουκάλι απλό, κρασί. Ο Νεμορίνο δεν έχει χρήματα και προκειμένου να το αγοράσει, κατατάσσεται στο στρατό, γεγονός που του αποφέρει άμεσα το επιθυμητό ποσό. Η Αντίνα μαθαίνει αυτή του την πράξη και πείθεται για τη βαθιά αγάπη του Νεμορίνο για εκείνη. Αποφασίζει, λοιπόν να του ομολογήσει την αγάπη της προς εκείνον κάτι που φυσικά χαροποιεί πολύ τον Νεμορίνο . 

Πώς συνδέεται όλο αυτό με την υπόθεση του έργου; 

Ο Νουρ είναι και αυτός ένα πολύ φτωχό παιδί, Γάλλος υπήκοος αλγερινής καταγωγής, που μεγαλώνει με τα αδέλφια του σε μια εργατική κατοικία σε ένα προάστιο της Νότιας Γαλλίας και αγαπά πολύ αυτό το μουσικό κομμάτι της όπερας. Ο λόγος που το αγαπά είναι γιατί ο πατέρας του το τραγουδούσε στη μητέρα του. Και τώρα θέλει και εκείνος να της το τραγουδήσει. Μόνο που τώρα οι λόγοι είναι διαφορετικοί. Ο πατέρας το τραγουδούσε για να κερδίσει ή και για να εκφράσει την αγάπη προς τη γυναίκα του. Ο Νουρ το τραγουδά για να κάνει τη μητέρα του να νιώσει πως την αγαπά. Γιατί με λόγια δεν μπορεί να της το πει. Γιατί τα λόγια η μητέρα του δεν μπορεί να τα ακούσει. Βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση . Και ο Νουρ αναζητά έναν άλλον τρόπο για να αποδείξει στη μητέρα του ότι την αγαπά. Και τον ανακαλύπτει μέσω της μουσικής. Γιατί πιστεύει ότι η μουσική διαθέτει μια άλλη δύναμη ικανή να ζωντανέψει τα συναισθήματα, ικανή να δώσει δύναμη στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν με έναν άλλο τρόπο, έναν τρόπο που απέχει από την πεζή πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα σκληρή που δεν επιτρέπει ταξίδια του νου και της φαντασίας, ταξίδια σε έναν άλλον κόσμο, όπου εκεί υπάρχει πολύς χώρος να διοχετευθούν η αγάπη, η συμπόνοια, η χαρά, η ικανοποίηση, η έκφραση, η δοτικότητα. Και τα πιστεύει όλα αυτά γιατί και εκείνος, όταν ακούει Παβαρότι τα νιώθει. Νιώθει τους χτύπους της καρδιάς του να χτυπούν σε διαφορετικούς ρυθμούς και νιώθει ότι αυτοί οι ρυθμοί μπορεί να συντονιστούν με τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας του. 

Αρωγός σε όλη του αυτή την προσπάθεια η καθηγήτρια μουσικής, η Σαρά, που παραδίδει καλοκαιρινά μαθήματα μουσικής σε παιδιά δωρεάν, προκειμένου τα παιδιά να περνούν δημιουργικά τον χρόνο τους. Η δική της αγάπη και το πάθος για τη μουσική είναι αρκετά για να δώσουν στον Νουρ την ώθηση που χρειάζεται. Μία ώθηση που δεν μπορούν να του δώσουν τα αδέλφια του , λόγω των δυσμενών συνθηκών διαβίωσης. Συνθήκες διαβίωσης που έχουν να κάνουν με την γκετοποίηση των Γάλλων πολιτών αλγερινής καταγωγής, που έχουν να κάνουν με την αδιαφορία του κράτους απέναντί τους που το μόνο που κάνει είναι να καταστέλλει και ταυτόχρονα να κλείνει το μάτι στις παράνομες δραστηριότητες, μία πολιτική δηλαδή που παγκοσμίως εφαρμόζεται στον καπιταλισμό και στις ομάδες που κάθε φορά το σύστημα περιθωριοποιεί και θέτει εκτός. 

"Una furtiva lagrima", σημαίνει "ένα κρυφό δάκρυ". Και είναι πολλά τα κρυφά δάκρυα που πηγάζουν από την αίσθηση του αδίκου που νιώθουν στο βάθος της ψυχής τους όλα τα αδέλφια , όλοι οι άνθρωποι που το σύστημα τους θέλει και τους θέτει εκτός. Ένα άδικο όμως που δεν τους αποκτηνώνει, που δεν αλλοιώνει τις ηθικές τους αξίες, που δεν τους στερεί την ελπίδα. Ο έρωτας –ασθένεια ως συμπτωματολογία στην άρια οδηγεί σε μία κριτική της ηθικής της κοινωνίας του 1800 παρά σε μία ηθική κριτική, κάτι που αποδίδεται εξαιρετικά σκηνοθετικά και στην ταινία. Ο σκηνοθέτης δεν κρίνει ηθικά τους ήρωές του και δεν μετατρέπει το δράμα σε μελό κάτι που θα μπορούσε πολύ εύκολα να συμβεί. «Τίποτα παραπάνω δεν ζητώ» μας λέει ο Νεμορίνο μέσα από την εξαιρετική απόδοση των λόγων του από τον ανεπανάληπτο Παβαρότι. «Καθένας να μπορεί να πεθάνει από αγάπη». Και αυτό ακριβώς ζητούν και τα αδέλφια. Η μητέρα τους να πεθάνει από αγάπη . Από τη δική τους αγάπη. Να μην φύγει από αυτόν τον κόσμο εγκαταλελειμμένη στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Να φύγει από το σπίτι της περιστοιχισμένη από την αγάπη που αφειδώς της χαρίζουν τα τέσσερα αδέλφια. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο που υπαγορεύεται από μία ανώτερη ηθική. Μία ηθική που κρίνει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, ακριβώς γιατί βρίσκεται πάνω από την ηθική αυτής της κοινωνίας. 

Η ταινία προβάλλεται διαδικτυακά on line μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου. Μας έρχεται από το φετινό 25ο Φεστιβάλ Ολυμπίας και με μία απλή εγγραφή στο online.olympiafestival.gr μπορείτε να την παρακολουθήσετε δωρεάν. Είναι η ταινία που απέσπασε το βραβείο καλύτερης μεγάλου μήκους ταινίας στο Φεστιβάλ. Προτείνουμε επίσης, ανεπιφύλακτα και τις ταινίες:


"Μία δεύτερη ζωή- A Second Life" που απέσπασε το βραβείο σεναρίου ταινίας μεγάλου μήκους, βραβεύτηκε επίσης από την ΟΚΛΕ (Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδος-Μέλος της κριτικής επιτροπης είναι η πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης , Ρούλα Τζιωρτζιώτη) καθώς και από τη Βουλή των Ελλήνων «Ανθρώπινες Αξίες» και από Διεθνές Κέντρο Κινηματογράφου.


"Ο άνεμος χορεύει τα ζαχαροκάλαμα- The Wind that Shakes the Sugar Canes" που βραβεύτηκε από την ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου). 


"Τέλος χρόνου", το πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ του Λουκά Παλαιοκρασάπου μας περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο. Απέσπασε  το βραβείο καλύτερης ταινίας ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

Αφιερώστε μερικές ώρες σε αυτές τις ταινίες, αλλά και στις άλλες που παίχτηκαν στο Φεστιβάλ και είναι βέβαιο ότι θα βγείτε κερδισμένοι από όλη αυτή την κινηματογραφική εμπειρία.

Μία εμπειρία που αποτελεί το δικό μας ελιξίριο στους ζοφερούς καιρούς μας.

Δείτε ακόμη:

Ετικέτες

Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης dimos petroupolis petroupoli.gov.gr pkdp.gr σινέ πετρούπολις Δήμος Πετρούπολης Θερινός Κινηματογράφος Πετρούπολης δημοτικός κινηματογράφος πετρούπολης Θερινό Σινεμά Πετρούπολης Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης πολιτιστικό κέντρο πετρούπολης πρόγραμμα 2017 Κινηματοθέατρο Πετρούπολις Ελεύθερη είσοδος editorial άρθρα παιδική ταινία πρόγραμμα 2018 πρόγραμμα 2019 ελληνική ταινία cinelesxi_petroupolis όσκαρ Petroupoli καλοκαίρι 2022 Πετρούπολη Ταινίες Ινστιτούτο Θερβάντες Σινεμά Πετρούπολη καλοκαίρι 2018 πρόγραμμα 2020 καλοκαίρι 2019 καλοκαίρι 2021 Ισπανική πρεσβεία καλοκαίρι 2020 κωμωδία Πρεσβεία Αργεντινής γαλλική ταινία Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ισπανική ταινία πρεσβεία βενεζουέλας ιταλική ταινία χειμώνας 2019-2020 Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας ιρανική πρεσβεία Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών Πρεσβεία Νορβηγίας ιρανική ταινία Απρίλιος 2019 πρόγραμμα 2021 Πρεσβεία Ουρουγουάης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πρεσβεία Ισημερινού