Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2024

Τετάρτη 28/2/2024 | Πέρασα κι εγώ από 'κει, κι είχα παπούτσια από χαρτί

 

Ελλάδα (2014) | Διάρκεια: 91' | Σκηνοθεσία: Βασίλης Λουλές | Σενάριο: Βασίλης Λουλές, Κώστας Μαχαίρας | Μοντάζ: Κινάν Ακάουϊ | Διεύθυνση φωτογραφίας: Μιχάλης Γερανιός | Φωτογραφίες γυρισμάτων: Μάνος Κριτσωτάκης | Μουσική: Νίκος Κυπουργός

📃Ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών. Γιαγιάδες και παππούδες, λαϊκοί παραμυθάδες της ελληνικής υπαίθρου αφηγούνται στον κινηματογραφικό φακό παραμύθια και ιστορίες με τρόπο άμεσο και παραστατικό, με φρεσκάδα και χιούμορ. Μια ταινία για τους τελευταίους, ίσως, ανθρώπους της αγροτικής ζωής μέσα στους οποίους είναι ακόμα ζωντανός ο απόηχος αιώνων προφορικής αφήγησης. Παραμύθια του κάμπου και των βουνών. Παραμύθια για πάντα.

📌Ένα ντοκιμαντέρ που το Πανεπιστήμιο ΧΑΡΒΑΡΝΤ των ΗΠΑ συμπεριέλαβε στη συλλογή του με ταινίες από όλο τον κόσμο, ώστε να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και στην εκπαιδευτική διαδικασία.
📝"...Το ντοκιμαντέρ Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί δεν αρκείται όμως στην καταγραφή του λόγου και στη διάσωση της προφορικής παράδοσης της περιοχής, δεν αναδεικνύει μόνο τον πλούτο των παραλλαγών πάνω στο ίδιο παραμύθι —από στόμα σε στόμα, από τόπο σε τόπο— αλλά προσθέτει και κάτι περισσότερο, κάτι που μόνον ο κινηματογράφος μπορεί: φέρνει στο φως τις χειρονομίες του αφηγητή, τις εκφράσεις του προσώπου, τις σιωπές και τις εντάσεις, τη γλώσσα του σώματος. Όλα αυτά ακριβώς τα στοιχεία τα οποία προσδίδουν την δύναμη και την ιδιαιτερότητα στον κάθε παραμυθά. Η ντοπιολαλιά είναι όμορφη στα παραμύθια, ζωντανεύει τις εικόνες που περιγράφουν, ενώ τα εκφραστικά πρόσωπα των γερόντων είναι σαν ένα απέραντο τοπίο που δεν χορταίνεις να παρατηρείς, να θαυμάζεις, να απολαμβάνεις. Πρόσωπα που, ακούγοντάς τα, μάς γεννούν εικόνες στο μυαλό και μας κάνουν να θέλουμε να πούμε ιστορίες κι εμείς, με τη σειρά μας. Όλοι εμείς, και οι μεγάλοι και τα παιδιά. Γιατί όλοι θέλουμε να ακούμε παραμύθια κι όλοι μας έχουμε ένα δικό μας παραμύθι να μοιραστούμε. Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες του ντοκιμαντέρ μάς δίνουν το χέρι. Τι λέτε, θα το πιάσουμε; "
 
Τετάρτη 28/2/2024 
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με το σκηνοθέτη.
.
Δείτε ακόμη:

Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2024

Τετάρτη 21/2/2024 | Brucia Ancora Dentro [2ο Solidarity Film Festival "Killah P"]

Ιταλία (2023) | Διάρκεια: 70' | Σκηνοθεσία: Francesco Manzato, Paolo Pioltelli, Filippo Repishti | Μουσική: Claudio Giuntini
Η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης συμμετείχε στο 2ο Solidarity Film Festival "Killah P", και εξασφάλισε το ντοκιμαντέρ Brucia Ancora Dentro.
Μετά από δεκαετίες, το Μιλάνο ξανάγινε το σκηνικό ενός πολιτικού φόνου: στις 16 Μαρτίου 2003, ο Νταξ, ένας νεαρός αντιφασίστας, δολοφονήθηκε από τρεις ακροδεξιούς εξτρεμιστές. Ήταν η Μαύρη Νύχτα στο Μιλάνο και από τότε, η ιστορία του Νταξ έγινε κοινή κληρονομιά, στην Ιταλία και στην Ευρώπη.
Οι Francesco Manzato, Paolo Pioltelli, Filippo Repishti συνεργάζονται εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια στην οργάνωση πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Για μια ακόμη φορά. τα βλέμματά τους είναι στραμμένα σε ένα σημαντικό κομμάτι κοινής εμπειρίας, διασταυρώνοντας τις απόψεις δύο διαφορετικών γενεών.

🎥Τετάρτη 21/2/2024 
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.
.
Δείτε ακόμη:

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024

Τετάρτη 14/2/2024 | Αφιέρωμα σε μικρομηκάδες γιατί...έτσι μας αρέσει!



Στο 2ο μέρος του αφιερώματος Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης στους μικρομηκάδες, την Τετάρτη 14/2/2024, θα απολάυσουμε 4 ακόμη υπέροχες ταινίες και θα μιλήσουμε γι’ αυτές στο τέλος της προβολής με τους συντελεστές.
Σας περιμένουμε!


🎥Τετάρτη 14/2/2024 

Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024

Τετάρτη 7/2/2024 | 9ο Αφιέρωμα σε μικρομηκάδες γιατί...έτσι μας αρέσει!


Για 9η χρονιά το Αφιέρωμα της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης στους μικρομηκάδες είναι στην πόλη μας, παρέα με σκηνοθέτες, ηθοποιούς και όλους εσάς, για να απολαύσουμε ενδιαφέρουσες ταινίες μικρού μήκους. Στο πρώτο μέρος, την Τετάρτη 7/2/2024, θα παρακολουθήσουμε 4 υπέροχες ταινίες και θα μιλήσουμε γι’ αυτές στο τέλος της προβολής με τους συντελεστές.


🎥Τετάρτη 7/2/2024 

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2024

Τετάρτη 31/1/2024 | Ο κύριος Λεονάρδος και οι άλλοι

 

Ελλάδα (2008) | Διάρκεια: 67' | Σενάριο/Σκηνοθεσία: Νίκος Θεοδοσίου | Μοντάζ: Νίκος Θεοδοσίου, Γιώργος Κουρμούζας
Ο κ. Λεονάρδος, ένας πλανόδιος κινηματογραφιστής, έφτασε στο Καστόρι της Λακωνίας το 1905 για να δώσει δυο παραστάσεις κινηματογράφου, Δεν πρόλαβε όμως γιατί αρρώστησε και πέθανε. Η ταινία αναζητά αυτούς που συνέχισαν το έργο του. Η κάμερα διατρέχει όλη την Ελλάδα και συναντά ανθρώπους μοναδικούς, γεμάτους πάθος, βάσανα και νοσταλγίες. Τους βλέπει να ανασκαλεύουν παλιές μηχανές προβολής σε σκοτεινά υπόγεια, να ξεθάβουν κιτρινισμένα χαρτιά και φωτογραφίες, να αγγίζουν το κινηματογραφικό  φιλμ λες και πρόκειται για μετάξι και χάνεται στις αναμνήσεις τους καταγράφοντας απίθανες ιστορίες.
🎥Τετάρτη 31/1/2024 
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
❗Ο σκηνοθέτης θα είναι μαζί μας και θα ακολουθήσει συζήτηση μετά την προβολή.

Δείτε ακόμη:

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2024

Τετάρτη 24/1/2024 | Καφέ

 

Ιράν (2023) | Διάρκεια: 96' | Σκηνοθεσία/Σενάριο: Navid Mihandoost | Διεύθυνση φωτογραφίας: Farhad Soleimani | Μοντάζ: Parisa Parvin Nia | Ήχος: Amirhosein Golmohamadi, Mojtaba Asadi, Amir Nakhjavan | Μουσική: Fardin Khalatbari | Ηθοποιοί: Ramin Sayar Dashti, Setareh Maleki, Mahsa Mahjoor, Mehdi Sajadifar, Masood Esmaeeli
Ένα παροξυσμικό όνειρο αναδύεται από τα βάθη της φιλμογραφίας του Κισλόφσκι και ξυπνά τον καταδικασμένο Ιρανό σκηνοθέτη Σοχράμπ που, καθώς του απαγορεύεται να γυρίζει ταινίες, περνά τις μέρες του σε ένα συνοικιακό καφέ. Το αίτημα, ωστόσο, μιας νεαρής να παρουσιάσει την περφόρμανς της στο μαγαζί θα σημάνει νέους μπελάδες, τόσο για τον ήδη ταλαιπωρημένο του γάμο όσο και για τις τεταμένες σχέσεις του με τις αρχές που τον πιέζουν να δώσει "ζουμερές' πληροφορίες αν θέλει να πέσει στα μαλακά. Μέσα από μια ευφάνταση απόπειρα αυτοβιογραφίας, ο σκηνοθέτης μάς καλεί να δοκιμάσουμε ένα νέο και αναμφίβολα ασυνήθιστο χαρμάνι του ιρανικού σινεμά, αφήνοντας μια επίγευση σαρδόνιας στηλίτευσης του βαθιά οπισθοδρομικού και ανελεύθερου καθεστώτος της πατρίδας του. Αθεράπευτα σινεφιλικό δράμα δωματίου, με επίκεντρο έναν ήρωα ζεν και ασυμβίβαστο που παραπέμπει στον Νάνι Μορέτι, και αιχμή του δόρατος το χιούμορ απέναντι σε ό,τι είναι συστημικά παράλογο.
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 64ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ο Ναβίντ Μιχαντούστ είναι ανεξάρτητος Ιρανός σκηνοθέτης. Ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα το 1999 και μετρά περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, όπου έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη και σεναριογράφος σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες.
 
💥Η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης έχει εξασφαλίσει αποκλειστικά ένα ολιγόλεπτο βίντεο από την αδερφή του σκηνοθέτη που αφηγείται την ιστορία του, καθώς και ένα μήνυμα του ίδιου μέσα από τη φυλακή του Ιράν.

Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2024

Τετάρτη 17/01/2024 | Farha

 
Ιορδανία, Σουηδία, Σαουδική Αραβία (2021) | Σκηνοθεσία/Σενάριο: Darin J. Sallam | Με τους: Karam Taher, Ashraf Barhom, Ali Suliman
Η ταινία, η οποία είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, περιστρέφεται γύρω από μια έφηβη που ονομάζεται Φάρχα που είδε σιωνιστές πολιτοφυλακές να σκοτώνουν την οικογένειά της κατά τη διάρκεια της Νάκμπα (Ημέρα της Καταστροφής). Η λέξη Νάκμπα κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "Η Καταστροφή" και χρησιμοποιείται για να περιγράψει γεγονότα γύρω από την ίδρυση του Ισραήλ, όταν περισσότεροι από 700.000 Παλαιστίνιοι είτε εκδιώχθηκαν είτε εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να ανοίξουν τον δρόμο για το νέο κράτος. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει τη βία κατά του παλαιστινιακού αραβικού πληθυσμού κατά την περίοδο της βρετανικής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη, η οποία επεκτάθηκε από το 1917 έως το 1948.

Η ταινία Farha επαινείται κυρίως λόγω της ακριβούς απεικόνισης της βίας που βίωσαν οι Παλαιστίνιοι κατά τη δημιουργία του Ισραήλ το 1948.

Τετάρτη 17/01/2024
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει συζήτηση με εκλεκτούς φίλους από την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος. Palestine

Δείτε ακόμη:

Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2024

Τετάρτη 10/01/2024 | Η Μητέρα του Σταθμού

Ελλάδα (2022) |  Διάρκεια: 80' | Σκηνοθεσία: Κωστούλα Τωμαδάκη | Διεύθυνση φωτογραφίας: Κατερίνα Μαραγκουδάκη | Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Το ντοκιμαντέρ "Η Μητέρα του Σταθμού" της Κωστούλας Τωμαδάκη, ακολουθεί τη ζωή εκείνων των "αόρατων" γυναικών που ένα βράδυ πήραν το τρένο και έφυγαν μετανάστριες από τα φτωχά χωριά της Ελλάδας για Γερμανία τις δεκαετίες του '60 και του '70, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή.
Η κάμερα ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής τις "αόρατες" γυναίκες που κουβάλησαν τις πίκρες και τις χαρές, την ιστορία τους, φωτίζοντας τα κίνητρα της μετανάστευσης, την ανάγκη και το όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο. Οι αναμνήσεις, οι μαρτυρίες, συνδυάζονται με τα επίσημα αρχεία που μέχρι σήμερα δεν έχουν δει το φως, αλλά κυρίως τα προσωπικά αρχεία των γυναικών που από μόνα τους αποτελούν ιστορικό αρχείο ανεκτίμητου πλούτου για την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης.

Η Μητέρα του Σταθμού έκανε πρεμιέρα το 2022 ως υποψήφια για βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βομβάης. Έως σήμερα τo ντοκιμαντέρ έχει πάρει μέρος και έχει αποσπάσει βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Τετάρτη 10/01/2024
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
Η σκηνοθέτης θα είναι μαζί μας και θα ακολουθήσει συζήτηση μετά την προβολή.

Δείτε ακόμη:

Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2024

"Η καθώσπρέπει κοινωνία καταστρέφει την ψυχή" - Poor Things | EDITORIAL

Το "Poor Things" του Γιώργου Λάνθιμου είναι μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Alasdair Gray του 1992, από το σεναριογράφο του "The Favourite" Tony McNamara, με σκοτεινό και διασκεδαστικό χιούμορ. Μια αψεγάδιαστη ταινία, ένα "λανθιμικό" αριστούργημα, αρκετά προσβάσιμο στο ευρύ κοινό.

"Why keep it in my mouth if it is revolting?"

Η απίστευτη ιστορία της Bella Baxter, μιας νεαρής γυναίκας που ανασταίνεται χάρη στον ιδιοφυή και αντισυμβατικό επιστήμονα Δρ. Godwin Baxter (Willem Dafoe). Υπό την προστασία του Baxter, η Bella ανυπομονεί να μάθει. Διψασμένη από την εμπειρία που στερείται, η Bella το σκάει με τον Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo), έναν ικανό και με αμβλυμμένη ηθική δικηγόρο, σε μια περιπέτεια περιπλάνησης σε όλες τις ηπείρους. Απελευθερωμένη από τις προκαταλήψεις και τα στεγανά της εποχής της, η Bella αποφασιστικά επιδιώκει να δώσει τη μάχη της για την ισότητα και την ελευθερία.

Σε αυτό το σουρεαλιστικό, φεμινιστικό παραμύθι, οι άντρες της ζωής της, βλέπουν την Bella ως κάτι που πρέπει να κατέχεται και να ελέγχεται και αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εκφράσεις αρρενωπότητας: Ο πληρεξούσιος πατέρας/δημιουργός της, ως άλλος Ντον Λόπε/Φρανκενστάιν, Godwin, ένας τρελός επιστήμονας με βίαιες ουλές σε όλο του το πρόσωπό από την παιδική του ηλικία ως αντικείμενο δοκιμής για τον πατέρα του, τον οποίο η Bella αναφέρει ως "Θεό"(God),  θέλει να την κρύψει μακριά από τον κόσμο και τους πιθανούς κινδύνους. Ο τρομοκρατημένος μαθητής του Max McCandles (Ramy Youssef), που επιστρατεύτηκε για να μελετήσει τη Bella, θέλει να την κάνει γυναίκα του. Και ο δανδής δικηγόρος Duncan Wedderburn,  ο πρώτος της εραστής, βλέπει μια σεξουαλική κούκλα, τόσο άγρια και περιπετειώδη όσο αυτός, έτοιμη να αποδράσει από την καθωσπρέπει κοινωνία της εποχής, που όπως αναφέρεται σε πολλά σημεία της ταινίας «είναι βαρετή και καταστρέφει την ψυχή». Όλοι υποθέτουν ότι η Bella δεν θα είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα. Και όλοι κάνουν λάθος!

"If I know the world, I can improve."

 

Η Bella κινείται σαν κούκλα που δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι έχει αρθρώσεις και μιλάει με ημιτελείς, παιδικές προτάσεις. Όχι τόσο σαν ένα μικρό παιδί, αλλά σαν μαριονέτα. Και η Bella εξελίσσεται γρήγορα. Μαθαίνει να περπατάει και να μιλάει, να σκέφτεται, να αυνανίζεται, να χορεύει, να διαβάζει και να φιλοσοφεί για τις ανισότητες της κοινωνίας, τα θέματα της πατριαρχίας και της γυναικείας καταπίεσης, των ανθρώπινων σχέσεων, της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Δεν της περνάει από το μυαλό να μην κάνει, ή να μην πει, ακριβώς αυτό που της αρέσει ή σκέφτεται. Και η εξέλιξή της είναι κατάλληλα ακατάστατη. Ξεκινάει μια οδύσσεια εξερεύνησης της ταυτότητάς της, πηγαίνοντάς την στην Πορτογαλία, την Αλεξάνδρεια και το Παρίσι. Έρχεται αντιμέτωπη με την κυνικότητα και τη βαναυσότητα της κοινωνίας, ανακαλύπτει την "ιδιόμορφη ασθένεια" του χρήματος και προσπαθεί να μάθει τον κόσμο. 

"Πρέπει να ζήσουμε τα πάντα, όχι μόνο τα καλά, αλλά την υποβάθμιση, τη φρίκη, τη θλίψη… Τότε μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο. Και όταν γνωρίζουμε τον κόσμο, ο κόσμος είναι δικός μας."

"We’re our own means of production."
Είναι ένας βικτωριανός εφιάλτης ή άλλες στιγμές ένα όνειρο, αναμφίβολα όμως είναι μια από τις πιο πολυτελείς οπτικές απολαύσεις της χρονιάς, με την Emma Stone στην πιο πλούσια και ενδιαφέρουσα ερμηνεία της.

"I have adventured it and found nothing but sugar and violence. It is most charming." 

 

Ο Λάνθιμος χρησιμοποιεί ξανά τον φακό fisheye, όπως και στο "The Favourite" για να μας βάλει σκόπιμα σε αυτόν τον αποπροσανατολιστικό κόσμο. Οι υπέροχες εικόνες αλλάζουν από το ασπρόμαυρο, σε μια εξωπραγματική παλέτα χρωμάτων, που ανθίζει ακριβώς καθώς επεκτείνεται και η κοινωνική και πνευματική παλέτα της Bella. Η οπτική της είναι ένα ονειρικό τοπίο, με ψυχεδελικούς ουρανούς. Ωστόσο, ο Λάνθιμος πάλι με κάποιο τρόπο βρίσκει μια παράλογη γραμμή για να εστιάσει στην ουσία, δείχνοντας την αγάπη του προς το γυναικείο φύλο σε μια ανορθόδοξη περιπέτεια ενηλικίωσης, και δίνει στη Bella την ανεξαρτησία της και μαζί με αυτό, ένα αίσιο τέλος.
Η ταινία βραβεύτηκε με Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, έχει ήδη 7 υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες και όσο για τα Όσκαρ, αναμένουμε να έχει τη δυναμική που της αξίζει.

"It is your body, Bella Baxter. Yours to use freely."

 

Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ (2023) | Διάρκεια: 141' | Παραγωγή: Εντ Γκίνεϊ, Αντριου Λόου, Γιώργος Λάνθιμος, Εμα Στόουν | Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος | Σενάριο: Τόνι ΜακΝαμάρα | Φωτογραφία: Ρόμπι Ράιαν | Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης | Μουσική: Τζέρσκιν Φέντριξ | Πρωταγωνιστούν: Εμα Στόουν, Γουίλεμ Νταφόε, Μαρκ Ράφαλο, Ραμί Γιουσέφ

-------------------------------------------------------------------------------------

Αφροδίτη Παπαδάκη
Μένει στην Πετρούπολη και είναι μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης από το 2011. Ασχολείται με τα οικονομικά και το χορό. Στον ελεύθερο χρόνο της κάνει γιόγκα, διαβάζει βιβλία και βλέπει πολλές ταινίες και ξένες σειρές.
Instagram: @alpha.pi






Δείτε ακόμη:

 


Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2023

Τετάρτη 13/12/2023 | Beautiful minds

 

Γαλλία,Ελβετία (2022) | Διάρκεια: 92' | Σκηνοθεσία: Bernard Campan, Alexandre Jollien | Με τους: Bernard Campan, Alexandre Jollien, Tiphaine Daviot, Julie-Anne Roth
Ο Louis είναι διευθυντής γραφείου τελετών. 58 ετών εργένης, αρνείται να συνταξιοδοτηθεί. Ο Igor είναι 40 ετών, ένα κοφτερό μυαλό σ’ένα ανάπηρο σώμα. Παθιασμένος με τη φιλοσοφία, τον συντροφεύουν ο Σωκράτης, ο Σπινόζα και ο Νίτσε. Δεν ξέρει πολλά για τους συνανθρώπους του και αγνοεί τα πάντα περί πόθου, φιλίας, σεξ και αληθινών συναναστροφών. Η τύχη θα ενώσει τους δρόμους τους και θα ξεκινήσουν μια περιπέτεια που τους ξεπερνά κατά πολύ.


Δείτε ακόμη:

Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2023

Ο Ιταλικός Κινηματογράφος ταξιδεύει στην Πετρούπολη | Cinema.it2023

Σε συνεργασία με το Πολιτιστικό Σωματείο AIAL, το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών και την Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, η Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης παρουσιάζει φέτος ταινίες αντιπροσωπευτικές της πιο πρόσφατης Ιταλικής παραγωγής στο Κινηματοθέατρο "Πετρούπολις":
🎥Τετάρτη 22/11/2023
 10 ιταλικές ταινίες μικρού μήκους
🎥Παρασκευή 24/11/2023
🎥Σάββατο 25/11/2023
🎥Κυριακή 26/11/2023
🎥Τετάρτη 29/11/2023

Είσοδος Ελεύθερη
Ώρα προβολής 20:00
#cinema.it2023 #cinelesxi_petroupolis #petroupoli #filmlovers 
Δείτε ακόμη:

Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2023

Εκεί που η ανθρωπιά και η τέχνη συνοδοιπορούν ενάντια στους φραγμούς - 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης | EDITORIAL

Καφέ / Cafe, του Ναβίντ Μιχαντούστ

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ναβίντ Μιχαντούστ, που έγραψε και το σενάριο της ταινίας «Καφέ» βρίσκεται στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια της αναστολής της ποινής του, πριν τελικά κλειστεί στη φυλακή, γύρισε κρυφά την ταινία του, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φετινό 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πριν δυο μέρες κατέβασε αυλαία. 

Ο Μιχαντούστ ανήκει στη γενιά των Ιρανών κινηματογραφιστών που μετά την πτώση του Σάχη και την επικράτηση της θεοκρατικής εξουσίας στο Ιράν, παρήγαγαν ένα αξιοθαύμαστο κινηματογραφικό έργο. Ένα έργο που η υψηλή αισθητική του απορρέει από την απλότητα και τη λιτότητα της εικόνας τους (μην ξεχνάμε ότι ο ιρανικός κινηματογράφος είναι φτωχός κινηματογράφος) τον αργό αφηγηματικό τους ρυθμό που αντιτίθεται στους γρήγορους ρυθμούς του δυτικού κινηματογράφου, και την αποστασιοποίηση των ηρώων που έχει να κάνει κυρίως με το ότι οι δραματικές ιστορίες που περιγράφονται στις ταινίες δεν είναι «φτιαχτές». Είναι κυρίως βιωματικές. Είναι ιστορίες μέσα από την ίδια τους τη ζωή μέσα από την καταπίεση, την ανελευθερία, τη λογοκρισία, τον φόβο της ελεύθερης έκφρασης, το θεοκρατικό σκοτάδι. Οι ήρωες τα βιώνουν όλα αυτά στην πραγματική τους ζωή οπότε δεν υποδύονται ρόλους. Δεν χρειάζεται να μπουν σε αυτούς. Απλά τοποθετούν την κατάσταση απέναντί τους και τη διερευνούν με έντονο σκεπτικισμό.

Η ταινία του Μιχαντούστ είναι και αυτή μια έμμεση αυτοβιογραφία του σκηνοθέτη. Κινείται ανάμεσα στα όρια του ντοκιμαντέρ και της μυθοπλασίας δανειζόμενη στοιχεία από το Κάμερσπιλ, το θέατρο δωματίου, όπου δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ενδόμυχη ψυχολογική ανάλυση των ηρώων που κινούνται σε σκηνικά κατασκευασμένα σε στούντιο με ρεαλιστικό τρόπο και με μία ιδιαίτερη επιμονή στον συμβολισμό και την αλληγορία. 

Ο ήρωας της ταινίας ο Ιρανός σκηνοθέτης Σοχράμπ λάτρης του Κισλόφκι έχει «υποβιβαστεί» από το ιρανικό καθεστώς στο να ασκεί το επάγγελμα του καφετζή, αφού του έχει αφαιρεθεί η άδεια να φτιάχνει ταινίες. Το ελεύθερο όμως και δημιουργικό πνεύμα του Σοχράμπ, το καθεστώς δεν μπορεί να το περιορίσει. Ο Σοχράμπ σκηνοθετεί την ίδια του τη ζωή, παίζοντας τον ρόλο εκείνου που θα βοηθήσει τις δύο γυναίκες που σημαίνουν πολλά για αυτόν, να αποδεσμευτούν από τον ίδιο και να συνεχίσουν τη ζωή τους μέσα από τις δικές τους πραγματικές επιθυμίες. Πρόκειται για την αγαπημένη του σύζυγο και για τη νεαρή ηθοποιό που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή του και δημιουργεί μία ιδιαίτερη σχέση μαζί της. Μια νέα ηθοποιό με καινοτόμες ιδέες, που μόνο στον χώρο του «Καφέ» έχει την ελευθερία να παρουσιάσει την πρωτοποριακή περφόρμανς της. 

Ο Μιχαντούστ δημιουργεί μία ταινία μέσα στην ίδια την ταινία με τον κεντρικό του ήρωα τον Σοχράμπ να μας πείθει, ότι την τέχνη και τους σκοπούς που αυτή υπηρετεί, όσο και να θες να την φυλακίσεις δεν φυλακίζεται. Αφού το καθεστώς δεν επιτρέπει στον ήρωά του, στον Σοχράμπ, να γυρίσει ταινίες (όπως άλλωστε δεν επιτρέπεται και στον Μιχαντούστ) το κάνει ο ίδιος ο Σοχράμπ χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Και το υλικό που διαθέτει είναι η ίδια του η ζωή. Το σκηνικό του είναι το μικρό του «Καφέ». Αρνούμενος να συνεργαστεί με τις αρχές που δεν τους αρκεί το ότι του έχουν απαγορεύσει να γυρίζει ταινίες, αλλά ζητούν από αυτόν να γίνει και καταδότης, ο Σοχράμπ γνωρίζει ότι οι μέρες του έξω από τη φυλακή είναι μετρημένες. Λάτρης του Κισλόφσκι διαθέτει και ο ίδιος, όπως ο αγαπημένος του σκηνοθέτης, μια βαθιά φιλοσοφική σκέψη που του επιτρέπει να υπερβαίνει τα εγκόσμια, να τα αντιμετωπίζει με χιούμορ στηλιτεύοντας μέσα από αυτό την υποκρισία και τον παραλογισμό του συστήματος και να καταφέρνει να σώσει την προσωπική του ελευθερία αλλά και την ελευθερία των ανθρώπων που κατέχουν σημαντική θέση στη ζωή του. 

Την ταινία την παρακολουθήσαμε σε παγκόσμια πρώτη προβολή στο φεστιβάλ, όπου ζήσαμε συγκλονιστικές στιγμές ακούγοντας τον σκηνοθέτη Ναβίντ Μιχαντούστ να συνομιλεί τηλεφωνικά με το κοινό μέσα από τη φυλακή, ρωτώντας αν υπάρχει αρκετός κόσμος στην αίθουσα και ζητώντας από το κοινό να χειροκροτήσει για να φτάσει το χειροκρότημα πίσω από τα κάγκελα και να φέρει τη ζεστασιά στην ψύχρα του εγκλεισμού και της απομόνωσης. Να σπάσει τα εξωτερικά δεσμά που έχει επιβάλλει το καθεστώς σε έναν άνθρωπο που τα παραπτώματά του είναι ότι σκέφτεται ελεύθερα, ότι παραμένει άνθρωπος.

Ήταν από τις πολύ σπάνιες φορές που το χειροκρότημα αποκτά ισχυρή ανατροφοδοτική αξία και ενδυναμώνει τον αγώνα του ανθρώπου για έναν καλύτερο κόσμο. 


Εγώ, Καπετάνιος / Io Capitano, του Ματέο Γκαρόνε


Στο φιλμικό σύμπαν του Γκαρόνε συνυπάρχουν η βία, η σκληρότητα και η ελπίδα. Με τα μάτια του δεκαεξάχρονου Σεϊντού ταξιδεύουμε από τη Σενεγάλη στη Μάλτα σε ένα ταξίδι φρίκης, σε ένα ταξίδι όπου οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμία απολύτως αξία. 


Η κάμερα του Γκαρόνε ακολουθεί βήμα βήμα τον Σεϊντού και τον ξάδελφό του τον Μούσα που αποφασίζουν να φύγουν από τη χώρα τους μη γνωρίζοντας τι τους περιμένει στην πορεία τους προς την Ευρώπη των ονείρων τους. Η δύναμη και η ορμή της νιότης τους, τους ωθούν στο να παραβλέψουν αυτά που ζουν στο μικρό αφρικάνικο χωριό τους και που θα χαθούν για πάντα στο ταξίδι της κόλασης. Γιατί στη μέχρι τώρα ζωή τους στο μικρό τους χωριό, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους ένα ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο με την οικογένεια, τα ήθη και τις παραδόσεις. Οι δύο νεαροί δεν έχουν ιδέα για το πόσο διαφορετικός είναι ο έξω κόσμος από τον δικό τους προστατευμένο μικρόκοσμο. 

Σε αυτό το ταξίδι των δύο νεαρών συμμετέχουμε μαζί τους σε όλα τα εμπόδια και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν σε μία περιπέτεια που σφηνώνεται και αυτή μέσα στο πλήθος των συμφορών όλων των ανθρώπων που από τα διάφορα μέρη της Αφρικής αποφασίζουν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη. Και μέσα από τα μάτια του Σεϊντού δεν «διαβάζουμε» μόνο τη δικές του αγωνίες , τους δικούς του φόβους όταν πλέον σιγά σιγά ανακαλύπτει το τι εστί «ταξίδι προς το όνειρο», αλλά «διαβάζουμε» τα πάθη και τα βάσανα και των υπολοίπων της πορείας αυτής. Μιας πορείας που οι φρικαλεότητες που διαπράττονται εις βάρος αυτών των ανθρώπων όσο γνωστές και αν μας είναι από όλα αυτά που διαβάζουμε και ακούμε και βλέπουμε, μας προκαλούν πρωτόγνωρα συναισθήματα αποστροφής προς το ανθρώπινο είδος και κυρίως προς τις πολιτικές των «πολιτισμένων» κρατών που κρατούν τα μάτια κλειστά συμπαρασύροντας λαούς και έθνη στη στήριξη αυτών των πολιτικών. 

Πώς ο φόβος, η απογοήτευση, η αποδόμηση του ονείρου, η αποκάλυψη της γνώσης ότι οι άνθρωποι που αναζητούν κάτι καλύτερο στη ζωή τους θεωρούνται «σκουπίδια», είναι εντελώς μόνοι τους και εγκαταλελειμμένοι από οποιαδήποτε πολιτική προστασία, μετατρέπονται σε πείσμα και ενδυνάμωση; Και πώς περνάμε από την ατομική περίπτωση του Σεϊντού μέσα σε χίλια δράματα στη συλλογική μοναξιά των θλίψεων και των συμφορών των λαών ενός κατώτερου Θεού; Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα μας τη δίνει ο ίδιος ο Σεϊντού και ο πυρήνας της βρίσκεται στο ότι ο αγώνας για διεκδίκηση καλύτερης ζωής, γίνεται αποτελεσματικός όταν αποδεσμεύεται από την κλειστή προσωπική θέαση του ατομικού δράματος και όταν η θέαση περιλαμβάνει το συλλογικό δράμα. 

Ο Σεϊντού στην πορεία του προς τον δυτικό κόσμο, που αποτελεί ταυτόχρονα και πορεία ωρίμανσης και ενηλικίωσής του, έχει πάψει να ονειρεύεται μια ζωή με κέντρο την ατομική του ευτυχία. Σκέφτεται μια ζωή όπου η δική του ευτυχία είναι άμεσα συνυφασμένη με το ποιόν των πράξεών του και που στο επίκεντρό της βρίσκεται η διάσωση των άλλων ανθρώπων. Ο Σεϊντού αναλαμβάνει να κάνει αυτό που δεν κάνουν οι ηγέτες των «εξελιγμένων» και «προηγμένων» κοινωνιών. Να σώσει ανθρώπους. Να γίνει αυτός καπετάνιος και να σώσει ό,τι σώζεται από μία κοινωνία που έχει από καιρό ναυαγήσει… 

Το νέο φιλμ του Ματέο Γκαρόνε έχει ήδη αποσπάσει βραβεία από το πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας (Αργυρός Λέοντας Σκηνοθεσίας και Βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού), και αποτελεί την επίσημη υποψηφιότητα της Ιταλίας για το επόμενο Όσκαρ Διεθνούς Παραγωγής.

Η ταινία έχει πάρει διανομή από την Weird Wave οπότε σύντομα θα τη δούμε και στις αίθουσες.

--------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της...

Ετικέτες

Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης dimos petroupolis petroupoli.gov.gr pkdp.gr σινέ πετρούπολις Δήμος Πετρούπολης Θερινός Κινηματογράφος Πετρούπολης δημοτικός κινηματογράφος πετρούπολης Θερινό Σινεμά Πετρούπολης Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης πολιτιστικό κέντρο πετρούπολης πρόγραμμα 2017 Κινηματοθέατρο Πετρούπολις editorial άρθρα Ελεύθερη είσοδος παιδική ταινία πρόγραμμα 2018 όσκαρ πρόγραμμα 2019 ελληνική ταινία cinelesxi_petroupolis Petroupoli Πετρούπολη καλοκαίρι 2022 Ταινίες Ινστιτούτο Θερβάντες Σινεμά Πετρούπολη καλοκαίρι 2018 πρόγραμμα 2020 καλοκαίρι 2019 καλοκαίρι 2021 Ισπανική πρεσβεία καλοκαίρι 2020 καλοκαίρι 2023 κωμωδία Πρεσβεία Αργεντινής γαλλική ταινία Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ισπανική ταινία πρεσβεία βενεζουέλας ιταλική ταινία χειμώνας 2019-2020 Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας ιρανική πρεσβεία Πρεσβεία Νορβηγίας ιρανική ταινία Απρίλιος 2019 Ιούνιος 2023 πρόγραμμα 2021 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Πρεσβεία Ουρουγουάης πρεσβεία Ισημερινού