"Weapons", του Zach Cregger, ΗΠΑ, 2025

Χρόνια είχα να νιώσω ότι μια ταινία τρόμου με αγγίζει αληθινά. Και το "Weapons" του Zach Cregger το κατάφερε, από την πρώτη σκηνή μέχρι το τελευταίο κλάσμα δευτερολέπτου, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρείται πλέον ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς του είδους παγκοσμίως.

Η αφορμή είναι απλή αλλά σοκαριστική: ένα βράδυ, στις 2:17 τα ξημερώματα, μια ολόκληρη τάξη παιδιών εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Το μόνο παιδί που μένει πίσω είναι ο μικρός Άλεξ. Εκεί αρχίζει το πραγματικό ταξίδι. Ο Άλεξ είναι όλοι εκείνοι που έμειναν πίσω μετά από μια καταστροφή, αναγκασμένοι να κουβαλούν ένα βάρος που δεν τους αναλογεί.

Η κοινότητα, μπροστά σε κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει, αντιδρά με τον πιο αρχέγονο τρόπο: ψάχνει έναν ένοχο. Η δασκάλα Justine γίνεται ο εύκολος στόχος. Η Julia Garner, με την ένταση που τη χαρακτηρίζει, δείχνει πώς μια κλειστή κοινωνία προτιμά να καταστρέψει έναν αθώο παρά να αντιμετωπίσει το σκοτάδι που πηγάζει από μέσα της. Και η πτώση δεν σταματά εκεί: ακόμα και οι θεσμοί, όπως ο διευθυντής του σχολείου, μετατρέπονται σε όργανα βίας. Ο φόβος διαβρώνει την ηθική και οι υποτιθέμενοι φύλακες γίνονται δήμιοι.

Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η Gladys. Η Amy Madigan, σε μια ερμηνεία που δίκαια βραβεύτηκε με Όσκαρ, ενσαρκώνει μια φιγούρα που δεν δρα με ανθρώπινη λογική, αλλά επιστρέφει τον πόνο πολλαπλάσια. Είναι η προσωποποίηση του πόνου που ριζώνει σε μια οικογένεια: το σκοτεινό φορτίο που κληρονομείς χωρίς να το ξέρεις, το μυστικό που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν ονομάζει, που περνά από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους σαν να είναι φυσικό.

Ακόμα και ο τίτλος έχει κάτι να πει. Τα "Weapons" δεν είναι μόνο τα αντικείμενα. Το πιο φονικό όπλο στην ταινία είναι η σιωπή και η αδιαφορία των ενηλίκων. Παράλληλα, οι κάμερες ασφαλείας των σπιτιών λειτουργούν ως οι μοναδικοί αμερόληπτοι μάρτυρες σε μια κοινωνία που εθελοτυφλεί. Δεν αποτρέπουν το έγκλημα, αλλά γίνονται το οδυνηρό μέσο για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, αναγκάζοντας τους ήρωες να δουν αυτό που κανείς δεν τολμούσε να παραδεχτεί.

Η δομή της ταινίας, με τα διαφορετικά κεφάλαια και τις εναλλασσόμενες οπτικές γωνίες, μπορεί στην αρχή να σε μπερδέψει λίγο. Μείνε όμως. Γιατί όταν αρχίζουν να συνδέονται τα κομμάτια, η αίσθηση είναι μοναδική. Ο Cregger χρησιμοποιεί το μαύρο χιούμορ και το νευρικό γέλιο για να σπάσει την ένταση εκεί που δεν το περιμένεις, κάνοντας τον τρόμο να μοιάζει ακόμα πιο αληθινός και ασφυκτικός.

Το "Weapons" δεν είναι απλώς μια καλή ταινία τρόμου. Είναι ένα τεράστιο κινηματογραφικό επίτευγμα που μελετά πώς το μίσος δεν εξαφανίζεται ποτέ, αλλά απλώς μεταμορφώνεται και βρίσκει νέα χέρια για να συνεχίσει τον κύκλο του. Ο Cregger μας αφήνει με μια επίγευση που διαρκεί: ακόμα και όταν η καταιγίδα περνάει, το τραύμα αφήνει πίσω του μια σιωπή που λέει περισσότερα από κάθε λέξη. Είναι μια ταινία που έχει κάτι να πει, και το λέει με τον πιο έξυπνο τρόπο: κρύβοντάς το μέσα στον τρόμο, έτσι ώστε να το νιώσεις πριν καν το καταλάβεις.

Weapons >>

---

Αφροδίτη Παπαδάκη

Μένει στην Πετρούπολη και είναι μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης από το 2011. Ασχολείται με τα οικονομικά και το χορό. Στον ελεύθερο χρόνο της κάνει γιόγκα, διαβάζει βιβλία και βλέπει πολλές ταινίες και ξένες σειρές.

Instagram: @alpha.pi

"Σαν Αδέρφια", του Νίρατζ Γκάιγουαν, Ινδία, 2025

Στην πολύ μακρά ιστορία του ινδικού κινηματογράφου (που ξεκινά από το 1896 με την προβολή ταινίας από τους αδελφούς Λυμιέρ σε ξενοδοχείο της Βομβάης και συνεχίζεται το 1913 με την προβολή της πρώτης ινδικής ταινίας μεγάλου μήκους), θα συναντήσουμε πλήθος ταινιών μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις ενός πολυπληθούς κοινού, διατηρούσαν τον ινδικό κινηματογράφο στο πεδίο της φυγής από την πραγματικότητα, με ταινίες λουσμένες σε μουσική και χορό και επαναλαμβανόμενα αφηγηματικά σχήματα.

Η κατάσταση στην ινδική κινηματογραφία αλλάζει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τρεις μεγάλους σκηνοθέτες, τον Ρατζ Καπούρ, τον Μπιμάλ Ρόι και τον Σατγιατζίτ Ράι, που στρέφουν τα κινηματογραφικά φώτα στις ζωές των απλών ανθρώπων. Ανάμεσά τους, εκείνος που κάνει πιο γνωστό τον ινδικό κινηματογράφο στη Δύση είναι ο Σατγιατζίτ Ράι με την "Τριλογία του Απού". Ο σκηνοθέτης αυτός φαίνεται να επηρεάζεται από τον ιταλικό νεορεαλισμό και μαζί με τους Καπούρ και Ρόι ανοίγουν νέους δρόμους στον ινδικό κινηματογράφο, όπου κυριαρχούν οι πορείες απλών ανθρώπων που προσπαθούν να χτίσουν τις ζωές τους σε αντίξοες συνθήκες, βαδίζοντας κόντρα σε μια κοινωνία που είναι δομημένη να ευνοεί τους λίγους και να απαξιώνει τους πολλούς και αδύναμους.

Η ταινία του Νίρατζ Γκάιγουαν "Σαν αδέλφια" ανήκει σε αυτό το ρεύμα του ινδικού κινηματογράφου όπου σκιαγραφούνται η διαφθορά της δημόσιας διοίκησης, η γραφειοκρατία, οι ταξικές συγκρούσεις και η ανεργία.

Εκεί λοιπόν, στο μακρινό χωριό Devari, στη βόρεια Ινδία, θα συναντήσουμε τον Σοέμπ και τον Τσαντάν, δύο αδελφικούς φίλους που μεγαλώνουν μαζί, ονειρεύονται μαζί, αλλά και συγκρούονται όταν η ζωή τους πληγώνει. Τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά τους τους τσακίζουν καθημερινά, τους καταρρακώνουν, τους αποδυναμώνουν και εξαντλούν τις αντοχές τους. Δεν κατορθώνουν όμως οι δυσκολίες της ζωής τους να κάμψουν τη βαθιά σχέση που υπάρχει ανάμεσά τους, παρόλο που τη θέτουν πολλές φορές σε σκληρές δοκιμασίες. Μια σχέση που έχει χτιστεί με τα υλικά που βρίσκεις σε ό,τι νοηματοδοτεί την έννοια του ανθρώπου σε κάθε εποχή, σε κάθε συνθήκη. Μια σχέση που τους κάνει να στέκονται στα πόδια τους κάθε φορά που οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας τους τους ωθούν προς το αντίθετο.

Στην Ινδία των φτωχών ανθρώπων, των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας, οι δυνατότητες ανέλιξης και απόδρασης περιορίζονται ακόμη περισσότερο, καθώς στις ταξικές διακρίσεις προστίθεται και ο διαχωρισμός των καστών, με τους "ανέγγιχτους", τους Νταλίτ, να βρίσκονται στη χειρότερη θέση. Οι Νταλίτ είναι εκείνοι που βρίσκονται έξω από κάθε κάστα, οι λεγόμενοι "ανέγγιχτοι", που ονομάστηκαν έτσι γιατί θεωρούνταν ότι μολύνουν τους άλλους και γι’ αυτό δεν έπρεπε να τους αγγίζουν, ώστε να αποφεύγεται η "μόλυνση". Είναι οι απολύτως κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Ο Τσαντάν ανήκει στους Νταλίτ.

Από την άλλη, ο φίλος του, ο Σοέμπ, είναι σε καλύτερη μοίρα. Δεν ανήκει στους Νταλίτ, είναι ωστόσο μουσουλμάνος (οι μουσουλμάνοι αποτελούν θρησκευτική μειονότητα στην Ινδία) και εξαιτίας του θρησκεύματός του δέχεται προσβολές και κοροϊδίες, αποκαλείται "Πακιστανός", ένας χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται ως υβριστικός στην Ινδία, με δεδομένες τις όχι και τόσο καλές σχέσεις των δύο χωρών αλλά και τις διαφορετικές θρησκείες τους.

Και παρόλο που έχει ψηφιστεί νόμος που απαγορεύει τη διάκριση των ανθρώπων, ωστόσο οι νόμοι παραμένουν στα χαρτιά και οι δυνατότητες ανέλιξης των δύο νέων, που διαθέτουν και φυσική ευγένεια και ευφυΐα και, πάνω απ’ όλα, τιμιότητα, περιορίζονται εξαιτίας των βαθιά ριζωμένων αναχρονιστικών αντιλήψεων που πάντα, βέβαια, ευνοούσαν και ευνοούν την κυρίαρχη τάξη. Οι δύο νέοι εξακολουθούν να παραμένουν "κουτάκια" σε έντυπα συμπλήρωσης, "νούμερα" στα τεράστια εργοστάσια, όπως αυτό της κλωστοϋφαντουργίας όπου αναγκάζονται τελικά να δουλέψουν για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Σε αυτά τα εργοστάσια, που παράγουν τα όμορφα ινδικά υφάσματα που μοσχοπουλιούνται στις αγορές της Δύσης και γίνονται μόδα, μια μόδα πάνω στην οποία χιλιάδες ανώνυμοι εργάτες έχουν δουλέψει πάνω από 16 ώρες το εικοσιτετράωρο, σε αδιανόητες συνθήκες διαβίωσης.

Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, η δύναμη της φιλίας όλο και δυναμώνει. Ο ένας φίλος αντλεί από τον άλλον, αντλεί κυρίως τη δύναμη να ονειρεύεται και να ελπίζει. Με όμορφα πλάνα, ανοιχτά κάδρα, στα αγναντέματα των δύο φίλων στις πιο άσχημες ταράτσες, όπου όμως δεν βλέπουν την ασχήμια της πόλης αλλά το σούρουπο στον ορίζοντα, και νιώθουν τη ζεστασιά της εργατικής αλληλεγγύης των ανθρώπων που ξέρουν τι θα πει μόχθος, ή με τα πλάνα εκείνα στο χωριό τους, έξω από τα σπίτια των οποίων οι στέγες στάζουν, όπου ακούν τον ήχο του ποταμού, ή ακόμη μέσα στο πολύβουο πλήθος της αναμονής του τρένου, όπου ο Τσαντάν δεν βλέπει τίποτε άλλο παρά τα όμορφα, τα πανέμορφα μάτια της Ινδής συνυποψήφιάς του.

Ξέρει ο σκηνοθέτης, ο Νίρατζ Γκάιγουαν, να χτίζει το δράμα των δύο φίλων, προκαλώντας τη συγκίνηση στον θεατή και προβληματίζοντάς τον, καθώς, μέσα από την πορεία τους, αναδεικνύονται οι ευρύτερες κοινωνικές συνθήκες, όπως η διαχείριση της πανδημίας και η απαγόρευση κυκλοφορίας (όλα αυτά δηλαδή που βιώσαμε και εμείς, αλλά εκεί στην Ινδία οι άνθρωποι της εργατικής τάξης τα έζησαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και με πιο σκληρό ακόμη τρόπο) που οδήγησαν πλήθος εργατών στην ανεργία και στον εγκλωβισμό τους στα μέρη όπου δούλευαν, αφού δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στα χωριά τους.

Ένα λιτό, ανθρώπινο, τίμιο κοινωνικό δράμα που βασίζεται στην πραγματική ιστορία δύο φίλων, του Mohammad Saiyub και του Amrit Kumar, η οποία έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μετά από τη δημοσίευση ενός άρθρου στους "The New York Times" από τον Μπασαράτ Πιρ τον Ιούλιο του 2020. Δύο φίλων που επεδίωξαν κάτι απλό, κάτι ανθρώπινο: "Να σηκωθούν από το πάτωμα να βρουν την καρέκλα τους και στη συνέχεια να βρουν τη θέση τους στο τραπέζι". Μόνο που δεν υπολόγισαν πως το τραπέζι αυτού του κόσμου έχει φτιαχτεί έτσι που να μην χωράει όλους τους ανθρώπους...

Η ταινία αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ινδίας στα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Καλλίτσα Βλάχου

Εκπαιδευτικός, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) και της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MA) στις Ανθρωπιστικές Σπουδές του ΕΑΠ, με διπλωματική εργασία πάνω στα κινηματογραφικά είδη και τον σύγχρονο κοινωνικό κινηματογράφο. Έχει ολοκληρώσει προγράμματα του ΕΚΠΑ στη σκηνοθεσία, την αφήγηση και τη δημιουργική γραφή.

Στον ελεύθερο χρόνο της διαβάζει, βλέπει ταινίες και παρακολουθεί τις κοινωνικές εξελίξεις. Τον υπόλοιπο ελάχιστο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της...