Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κριτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κριτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2021

Οι προτάσεις μας: SMAC | EDITORIAL

Δραματική (2015) | Σκηνοθεσία Ηλίας Δημητρίου με τους: Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιάννη Κοκιασμένο, Σταυρούλα Κοντοπούλου
Τι κοινό μπορεί να έχουν η αυταρέσκεια, το χαστούκι, η πρέζα και ο καρκίνος;
Βρίσκονται όλα στις διαφορετικές ερμηνείες της λέξης Smac και αποτελούν κομμάτια ενός πολυσύνθετου παζλ που είναι η ζωή της Ελένης που μπορεί να είναι και η δική μας ζωή. 
Η Ελένη, που έχει διευθυντική θέση σε μια τράπεζα, συγκλονίζεται όταν μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Την ίδια περίοδο συναντά τον Ανδρέα, έναν άστεγο άνδρα και χρήστη ουσιών που τα βράδια κοιμάται έξω από την πολυκατοικία της. Κάποια μέρα, την βοηθάει ενώ της κλέβουν την τσάντα και αυτό το γεγονός αποτελεί την αφορμή να αναπτύξουν μια πιο στενή σχέση.
Smac, στην επιστήμη της Βιολογίας, είναι η πρωτεΐνη που προάγει την απόπτωση τη διεργασία δηλαδή προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου. Με ποιον τρόπο; Αναστέλλει τις ανασταλτικές πρωτεΐνες, αυτές δηλαδή που ανθίσταται στον κυτταρικό θάνατο. Έτσι με τον τρόπο αυτό ενισχύει τη διαδικασία της απόπτωσης προκειμένου να καταπολεμηθούν τα καρκινικά κύτταρα.
Η αυτάρεσκη λοιπόν διευθύντρια μεγάλης Τράπεζας, Ελένη που μέχρι τώρα πίστευε ότι χτίζοντας την καριέρα της προϊσταμένης απολαμβάνοντας τα οφέλη της θέσης , του σεβασμού των υφισταμένων της, την επιβολή της εξουσίας της πάνω τους, ζώντας η ίδια μια απόλυτα ελεγχόμενη και αυστηρά προγραμματισμένη ζωή, μια ζωή που της στερούσε τη δυνατότητα αντίληψης του κοινωνικού γίγνεσθαι των δομικών και ανεξέλεγκτων κοινωνικών μεταβολών που συνέβαιναν γύρω της, ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο. Και στο σημείο αυτό όλα τα προηγούμενα αρχίζουν σιγά σιγά να καταρρέουν.
Τι πρέπει να επιστρατεύσει τώρα η Ελένη για να αντιμετωπίσει τον πραγματικό τον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου; Τον φόβο του θανάτου; 
Η Ελένη χωρίς να το συνειδητοποιεί και έχοντας χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της όταν της αναγγέλλεται η διάγνωση από τον γιατρό, απογοητευμένη, αρχικά αφήνεται… Αφήνεται και αρχίζει να παρατηρεί αυτό που υπάρχει γύρω της, ξεφεύγοντας με τον τρόπο αυτό και από την δύσκολη κατάσταση που έχει περιέλθει. Και όπως παρατηρεί αρχίζει σιγά σιγά να ανοίγεται και η ίδια και να έρχεται σε επαφή με τον άστεγο τοξικομανή Αντρέα που πριν λίγο καιρό δεν γυρνούσε καν να τον κοιτάξει. Ο Αντρέας δρα καταλυτικά σε όλο αυτό που συμβαίνει στην Ελένη βοηθώντας την να αλλάξει τη ζωή της και να δει την κατάστασή της μέσα από άλλη πλέον οπτική. Είναι ίσως το Smac της γιατί προάγει την πλήρη πτώση της. Φτάνει στον πάτο η Ελένη γιατί για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπη με όλους τους φόβους της. Όλους αυτούς που την κρατούσαν δέσμια και δεν την άφηναν να δει ,να γνωρίσει, να επικοινωνήσει, να νιώσει. Και φτάνοντας εκεί στον πάτο ανακαλύπτει ότι τελικά ο πάτος ήταν αυτό που ζούσε. Η "πλήρης πτώση", η "απόπτωση" αποτελεί για αυτήν μια ευεργετική διαδικασία που την βοηθά να αντιμετωπίσει έναν άλλον θάνατο που χρόνια τώρα κατέτρωγε τη ζωή της. Τον ψυχικό της θάνατο. Η απειλή που δέχεται ερχόμενη αντιμέτωπη με τον φυσικό θάνατο είναι το χαστούκι που την κάνει να καταλάβει. Η επαφή της με τον «αποτυχημένο» κατά τα "στάτους" της κοινωνίας Αντρέα,τον "αλήτη", τον "καμένο", ενεργοποιούν τους μηχανισμούς εκείνους μέσα της που την οδηγούν στο να ενεργοποιήσει τη διαδικασία ενός άλλου θανάτου. Να καταστρέψει όλο το σκληρό άτεγκτο και εντελώς αταίριαστο περίβλημα που είχε καλύψει τον εαυτό της. Όλο αυτό που οι φόβοι της συντηρούσαν. Τη ματαιοδοξία της, την ανειλικρίνεια στις σχέσεις της, την προσποίηση, τη δήθεν ανεξαρτητοποίηση και αυτονομία, την ηδονή που της προσέφερε η επιβολή εξουσίας της πάνω στους άλλους και κυρίως την απανθρωποποίησή της. Την απομάκρυνση της από τους ανθρώπους από τον κοινωνικό ιστό.
Ελεύθερη πλέον η Ελένη έχοντας προάγει το θάνατο όλων αυτών που την κρατούσαν δέσμια, και αγνοώντας όλες τις συνθήκες που δεν την άφηναν να ζήσει,στητή, αγέρωχη, και αψηφώντας όλα τα επιβαλλόμενα στερεότυπα που την εμπόδιζαν να έρθει σε επαφή με τα διαμάντια της ψυχής της, με την πραγματική της ομορφιά και με τα διαμάντια της ψυχής των άλλων, αντικρίζει τη ζωή με άλλα μάτια πλέον. 
Ποιος είναι τελικά ο νικητής και ποιος ο ηττημένος;
Τον σκηνοθέτη Ηλία Δημητρίου τον "γνώρισα" από την ταινία του "Fish n' Chips". Παρά τα όποια σεναριακά ατοπήματα που υπάρχουν στις ταινίες του, δεν είμαι η ειδική να τα αναλύσω, διαισθητικά μου προκύπτουν, πιστεύω ότι είναι από τους σκηνοθέτες που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά του θεατή. Αξίζει πραγματικά η "γνωριμία" μαζί του. Εξαιρετική, επίσης, και η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Βαγγελιώς Ανδρεαδάκη που κέρδισε το Βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, όπως επίσης του ιδιαίτερα αγαπημένου σε εμένα ηθοποιού, Γιάννη Κοκιασμένου. Η ταινία προβλήθηκε και πρόσφατα στο 33ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Smac, λοιπόν, αναστέλλοντας τους ανασταλτικούς μηχανισμούς ή πιο απλά όταν ξαναγεννιέσαι μέσα από τον θάνατο…
---------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Δείτε ακόμη:

Οι προτάσεις μας: Ladybird Ladybird | EDITORIAL

Tόσο απλά, τόσο σκληρά…
Από τους πιο αριστερούς και ανατρεπτικούς σκηνοθέτες της εποχής μας, ο Κεν Λόουτς, δεν σταματά στις ταινίες και στις συνεντεύξεις του, να μας δηλώνει κάτι πολύ σημαντικό κάτι πολύ ουσιαστικό. Όταν κάνεις ταινίες για τις ζωές των ανθρώπων, η πολιτική είναι απαραίτητη. Και εγώ θα πρόσθετα σε αυτό: Όταν ζεις, η πολιτική είναι απαραίτητη. 
Ο σκηνοθέτης που δεν απαλύνει τον πόνο στις ταινίες του, γιατί όπως δηλώνει ο ίδιος, ο πόνος βοηθάει την κυβέρνηση και απαλύνοντάς τον απλά της επιτρέπεις να τον συντηρεί, δημιούργησε την ταινία Ladybird Ladybird το 1994 που ήταν πραγματικά γροθιά στο στομάχι. Καμία ωραιοποίηση κανένας εξωραϊσμός παρά μόνο ωμή καταγγελία απέναντι σε ένα πολύ σκληρό, ανελέητο σύστημα που ούτε καν τα προσχήματα της επιφανειακής κάλυψης της απανθρωπιάς του δεν φροντίζει να τηρήσει. Η  αληθινή ιστορία μιας ανύπαντρης γυναίκας από τις λαϊκές συνοικίες του Λονδίνου, της Μάγκι, που η κοινωνική πρόνοια της πήρε και τα έξι της παιδιά γιατί έκρινε ότι ήταν ανίκανη μητέρα. Αυτό είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας. Μία κακοποιημένη γυναίκα που χάνει τα παιδιά της ενώ μπορεί να τα φροντίσει γιατί απλά τα αγαπά και όμως της τα παίρνει η πρόνοια. Της τα παίρνει το κράτος. Αν τη ρωτήσεις αυτή τη γυναίκα τι είναι η πρόνοια, θα σου πει ότι είναι αυτή που μου παίρνει τα παιδιά.
Και εσύ ως θεατής, σκέφτεσαι. Αν με ρωτήσεις εμένα τι είναι το κράτος, θα σου πω ότι είναι αυτό που μου παίρνει τη ζωή. Είναι αυτό που αφαιρεί τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων που χάθηκαν άδικα λόγω ελλείψεων, αδιαφορίας και ελλιπούς χρηματοδότησης ενός υποβαθμισμένου συστήματος υγείας. Είναι αυτό που καθημερινά μας αφαιρεί τη σκέψη, την επικοινωνία, τη δράση μας. Είναι αυτό που μας προσθέτει τον φόβο, την ανασφάλεια προκειμένου να οδηγηθούμε στην παραίτηση, τον ψυχικό μας θάνατο.
Μέσα από τη ζωή αυτής της γυναίκας που αγαπάει τα παιδιά της αλλά χρειάζεται ένα υγιές σύστημα να την βοηθήσει να τα μεγαλώσει και αντ’ αυτού έρχεται αντιμέτωπη με μία απάνθρωπη κρατική δομή που διόλου δεν ενδιαφέρεται για την ίδια και τα παιδιά της, εύλογα σου δημιουργούνται τα μεγάλα πολιτικά ερωτήματα που βρίσκονται στο κάτω μέρος του παγόβουνου. Και διαπιστώνεις ότι οι επιλογές σου, μπορεί να οδηγήσουν και εσένα στη σύγκρουσή σου με το παγόβουνο αν δεν μπεις στη διαδικασία να καταλάβεις πώς λειτουργεί η εξουσία που έχει όλον τον έλεγχο αυτού του αφηγήματος που καταδυναστεύει τις ζωές μας.
26 χρόνια μετά την ταινία του Λόουτς η σκηνοθέτιδα Ana Rocha de Sousa με την ταινία Listen, έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι το αφήγημα καλά κρατεί. Το θέμα που απασχόλησε τον Λόουτς πριν 26 χρόνια, απασχολεί και την ίδια στο σήμερα. Το πρόβλημα εξακολουθεί να είναι εδώ. Έχει αλλάξει λίγο η διατύπωσή του. Αυτή τη φορά η πρόνοια δεν βάλλει κατά των φτωχών Βρετανών αλλά κατά των φτωχών μεταναστών. Αυτή τη φορά, η Μπέλα και ο Ζότα είναι τα θύματα του αδηφάγου τέρατος που λέγεται "κρατική μέριμνα". Εδώ το κράτος "μεριμνά" να αρπάξει τα παιδιά από δύο Πορτογάλους μετανάστες που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα και η πρόνοια αφαιρεί και από αυτούς τα παιδιά τους, πάντα με το επιχείρημα της προστασίας αυτών, παρακάμπτοντας φυσικά το μοναδικό δίχτυ προστασίας των παιδιών που είναι η αγάπη των γονιών τους.
Η φτώχεια, λοιπόν, και η κοινωνική αδυναμία παραμένουν οι βασικές συνιστώσες του μεγάλου προβλήματος που αποτελεί απόρροια του αφηγήματος με τίτλο "Επιβιώνει ο ισχυρότερος". Οι δύο ταινίες έρχονται να μας υπενθυμίσουν αυτό που στο βάθος το γνωρίζουμε όλοι. Στην επόμενη ταινία μπορεί να είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές. Γιατί στη μεριά των ισχυρότερων χωράνε πολύ λίγοι.
Η Κρίσυ Ροκ, πρωταγωνίστρια του Ladybird Ladybird δήλωσε σε συνέντευξή της ότι ο Λόουτς, δεν ξέρει ακριβώς τι ψάχνει στις ταινίες του. Ξέρει όμως ότι έχει βρει αυτό που ψάχνει όταν τελικά το βρίσκει. Στις ασύμμετρες, λοιπόν, ζωές μας και στον κενό δημόσιο βίο στον οποίο έχουμε περιέλθει, εκεί θα πρέπει να βρίσκεται και το κέντρο της δικής μας αναζήτησης. Δεν είναι απλά ζήτημα ατομικής ευθύνης. Είναι πρωτίστως, ζήτημα πολιτικής ευθύνης. Αυτή πρέπει να αναζητήσουμε, αυτή πρέπει να αναλάβουμε. 
Κάθε φορά που αφαιρείται ένα παιδί από τη Μάγκι, κάθε φορά που αφαιρείται ένα παιδί από τη Μπέλα και τον Ζότα, αφαιρείται και ένα κομμάτι από τη δική μας ζωή.
Τόσο απλά...Τόσο σκληρά…

Κοινωνική 1994 | Αγγλική ταινία, Σκηνοθεσία Κεν Λόουτς με τους: Κρις Ροκ, Βλαντιμίρ Βέγκα

--------------------------------

Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Δείτε ακόμη:

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2020

Οι ταινίες μου: Midsommar | EDITORIAL

Όταν πριν λίγα χρόνια είδα το Hereditary («Η Διαδοχή») του Άρι Άστερ δεν μπορούσα να καταλάβω αν το συγκεκριμένο είδος «τρόμου» (θεωρώ ότι εν τέλη ο όρος είναι τόσο αδόκιμος και αυθαίρετος) που εισάγει στο πανί  το οποίο και αναμιγνύει με πολλά, διαφορετικά και ξένα μεταξύ τους στοιχεία (και κυρίως στο Αμερικανικό σινεμά τα τελευταία χρόνια) έχει εμφανιστεί ποτέ σε φιλμογραφικό ντεμπούτο. Την απάντηση μέχρι να βγεί στις αίθουσες το «Μεσοκαλόκαιρο» δεν την είχα πάρει. 
Ο Άρι Άστερ μου δίνει την απάντηση ότι ο «τρόμος», έτσι όπως τον έχουμε συνηθίσει στο σινεμά, δεν τον ακουμπά και δεν τον ενδιαφέρει να αποδοθεί όπως κάποιος ίσως να περιμένει. Αρχικά το contrast των χρωμάτων είναι στο τέρμα όπως και το γεγονός ότι όλη η ταινία εκπέμπει φως και όχι σκοτάδι (σήμα κατατεθέν των horror ταινιών) με τα εύσημα εδώ να ανήκουν στον φωτογράφο Πάβελ Γκοβορζόλσκι. 
Η ταινία ξεκινάει με ένα λαμπερό φόντο απέραντης γαλήνης και φυσικής ομορφιάς και στιγμιαία δίνει τη θέση σε ένα φασαριόζικο στιγμιότυπο στο σπίτι της Ντάνι που απαντά σε μια απρόσμενη τηλεφωνική κλήση. Η Ντάνι θα μάθει για την αδερφή της με την οποία έχει να επικοινωνήσει αρκετές ώρες και θα ακολουθήσει μια απροσδόκητη εξέλιξη που θα κάνει τον θεατή να «τρομάξει» και θα είναι η μια και μοναδική φορά που το θέαμα θα θυμίσει κάτι από ταινίες τρόμου και ενδεχομένως να σοκάρει κάποιους. Ο Κρίστιαν, το αίσθημα της Ντάνι αφού ενοχληθεί από τις συνεχείς κλήσεις της το βράδι που διασκέδαζε με τους κολλητούς του σε ένα bar, θα της συμπαρασταθεί και θα της προτείνει να ακολουθήσει εκείνον και τους φίλους του στη Σουηδία. Το ταξίδι έχει ως σκοπό την επίσκεψη και μελέτη μιας «παγανιστικής» γιορτής και τελετής για την ανάγκη πτυχιακής έρευνας. Ο Τζος, ένας από τους κολλητούς του Κρίστιαν, δεν θα δει με καλό μάτι τον ερχομό της Ντάνι στη σκανδιναβική χώρα.

Περιμένεις το αναπάντεχο, ότι το κακό θα συμβεί, ότι κανένας δεν θα επιζήσει εκτός από την κεντρική πρωταγωνίστρια στο καινούργιο και «αποκρουστικό» μέρος. Δεν είναι το νόημα αυτό του Midsommar και ο σκηνοθέτης με τις επιλογές και την αισθητική στήνει ένα σκηνικό το οποίο δεν σε προδιαθέτει για το επερχόμενο κακό. (που ξέρεις και φοβάσαι ότι θα έρθει) Το ταξίδι είναι που έχει νόημα και αξία και τι θα ανακαλύψεις σε αυτό τον folklore, αστείο και παραμυθένιο κόσμο που στήνει ο Άστερ. 
Ο Ηλίας Φραγκούλης στην κριτική του γράφει: "Όπως ένας τουρίστας θαυμάζει το καινούργιο που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του σε ένα παρθενικό του ταξίδι. Σε ένα μέρος στο οποίο μπορεί και να μην επιστρέψει ποτέ. Γι’ αυτό και πρέπει να εντυπώσει τα πάντα καλά στη μνήμη του." Αισθάνθηκα αυτό ακριβώς, ένας εξερευνητής που του ανοίγεται ένας χάρτης και πρέπει να τον ανακαλύψει. Ένας θεατής σε μια γκαλερί ζωγραφικής που παρατηρεί και θαυμάζει έναν πίνακα. Και κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό, κάτι νέο και έπειτα παρατηρείς πάλι μπας και βρεις μια νέα ανακάλυψη. Ο Άστερ μας εγκαινιάζει ένα πρωτοποριακό σινεμά που για να το καταλάβεις στην ολότητά του θα πρέπει να το επισκεφτείς πολλές φορές. Σε αντίθεση με την Ντάνι, εσύ σαν θεατής έχεις αυτή την ευκαιρία να επιστρέψεις και να αποκομίσεις μια καινούργια εμπειρία. Εγώ το έκανα πέντε φορές πάντως…
ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ: Τη σκηνή που η Ντάνι…χορεύει 
ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ: Ότι το αριστούργημα του Άστερ αγνοήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία. ΉΞΕΡΕΣ: Πως η Σκανδιναβία γιορτάζει το Μεσοκαλόκαιρο (midsummer, midsommar), την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου; Γιορτάζεται μεταξύ 20 και 23 Ιουνίου (κυρίως στις 21 Ιουνίου). Το Καλοκαιρινό Ηλιοστάσιο και η στιγμή που ο ήλιος βρίσκεται στο απόγειο του.  Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μέρα και τη μικρότερη νύχτα του έτους.
-----------------------------------------------------------------------

Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία και κατοικεί από το 1998 στην Πετρούπολη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει εργαστεί στον τομέα Ψυχοκοινωνικής Μέριμνας των Ενόπλων Δυνάμεων. Λάτρης του καλού σινεμά, της λογοτεχνίας και του αθλητισμού. 
Instagram: @Savas_Skliros







Η Αόρατη Ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο | EDITORIAL

Ρίο ντε Τζανέιρο, δεκαετία του 50. Δύο πολύ δεμένες και αγαπημένες αδελφές αποκόβονται βίαια και άδικα , εκεί κοντά στα 18 τους χρόνια. Τα χρόνια της ξενοιασιάς, της αθωότητας, των εντόνων αλλαγών, των δυνατών συναισθημάτων, της δημιουργίας ισχυρών δεσμών. Ο βίαιος αυτός αποχωρισμός θα σημαδεύσει τις ξεχωριστές πλέον πορείες των ζωών τους με διαφορετικό τρόπο. 
Από την αρχή η ταινία σε προϊδεάζει γι αυτό που πρόκειται να συμβεί. Μια διαδρομή μέσα στο πυκνό δάσος με την Ευρυδίκη να χάνεται για λίγο ανάμεσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια και τις συστάδες των δέντρων- εμποδίων να υψώνονται αγέρωχα, αδιαφορώντας για τη νεαρή Ευρυδίκη καλύπτοντας με το ύψος τους το φως του ήλιου αφήνοντας χαραμάδες μόνο φωτός. Μέσα σε λίγες μόνο στιγμές, σε μικρογραφία ξεδιπλώνονται τα έντονα συναισθήματα της κοπέλας, ο φόβος για το άγνωστο, η μοναξιά, η ανασφάλεια και η μικρή ελπίδα που δημιουργείται από τη φωνή της αδελφής της που ακούγεται από μακριά και από το λιγοστό φως που υπάρχει γύρω της. 
Συναισθήματα που θα τα βιώσουν έντονα και οι δύο αδελφές κατά τη διάρκεια της ζωής τους , που όμως θα τα διαχειριστούν διαφορετικά. Γιατί απλά δεν είναι ίδιες , είναι διαφορετικές. Για την ακρίβεια η μία αποτελεί συμπλήρωμα της άλλης. Η Γκίντα, τολμηρή, ατίθαση, αυθόρμητη, ασυμβίβαστη. Η Ευρυδίκη, ευαίσθητη με έντονο πάθος για τη μουσική ,ντροπαλή, εσωστρεφής, πάντα έτοιμη να μην δυσαρεστήσει κανέναν, καταπνίγοντας τις ορμές της. 
Κατά τη διάρκεια της ταινίας, λοιπόν ξεδιπλώνονται εκ παραλλήλου οι ζωές των δύο αδελφών που αναζητά διαρκώς η μία την άλλη γιατί η μία δεν μπορεί να διαχειριστεί την έλλειψη της άλλης.Διαφορετικές ζωές , εκτυλίσσονται σε μία πατριαρχική καταπιεστική κοινωνία με την τυπική  οικογένεια να υπάρχει ακριβώς για να επιδεικνύεται η εξουσία του πατέρα-αρχηγού, ο οποίος θωρώντας ότι προστατεύει τα μέλη, στην πραγματικότητα τα αποδεκατίζει, τα διαλύει. 
Τα όνειρα, οι ελπίδες, τα ασίγαστα πάθη οι πραγματικές επιθυμίες , όλα σαρώνονται στο πέρασμα του χρόνου. Και μέσα σ’ αυτό το σαρωτικό πέρασμα η κάθε μία αντιστέκεται. Με τον τρόπο της. Αυταπατώνται, εξωραΐζουν, ονειρεύονται την επανένωση για να μπορέσουν να κρατηθούν, να μην ξεχάσουν και να μην ξεχαστούν. Πέφτουν και σηκώνονται, ξαναπέφτουν και ξανασηκώνονται συμβιβάζονται, παραδίνονται, ανακαλύπτουν και προχωρούν. Η ζωή της μίας μέσα στη ζωή της άλλης. Κι ας μην συναντιούνται ποτέ οι ζωές τους. Κι ας μην καταπολεμιέται η έλλειψη. Η αγάπη τους όμως τις κρατά όρθιες και μάχιμες.
Μια ταινία πλημμυρισμένη από συναισθήματα που σε κατακλύζουν. Πόσες φορές δεν εύχεσαι κατά τη διάρκεια της ταινίας, να γύριζε ο χρόνος πίσω και να άλλαζαν εκείνες οι καθοριστικές συμπτώσεις, εκείνα τα τυχαία γεγονότα που όμως σημάδεψαν τις ζωές των ηρωίδων για πάντα. Κι αν εσύ το θέλεις πολύ αυτό , η ταινία έρχεται να συνδιαλλαγεί μαζί σου να σε απαλλάξει από το μοιρολατρικό "αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα…." και να σου τονίσει ότι είναι οι ουσιαστικοί δεσμοί που σε κρατάνε κι ας έχουν  κι ας έχουν χαθεί τα πρόσωπα. Είναι η αγάπη, είναι που κάποιος άλλος άντεξε τη ζωή του και συνέχισε γιατί υπήρχες εσύ…  Είναι που εσύ άντεξες γιατί υπήρχε ο άλλος. Είναι που υπήρξατε…
---------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Δείτε ακόμη:
 

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

"Δυστυχώς απουσιάζατε…" | EDITORIAL


"Κινδυνεύουμε να απελπιστούμε κι όταν υπάρχει τόση απελπισία, η ακροδεξιά το εκμεταλλεύεται - πρέπει να πιστέψουμε ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός κι απαραίτητος." - Κεν Λόουτς

Ο Ρίκι και η Άμπι, τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας του Κεν Λόουτς, «Δυστυχώς απουσιάζατε» είναι τριανταπεντάρηδες με δύο παιδιά, που έχουν πια γονατίσει από τα πολλά χρέη και με τα χίλια ζόρια τα φέρνουν πια βόλτα στο Νιούκαστλ. Ο Ρίκι πιστεύει ότι αν αγοράσει ένα φορτηγάκι και γίνει αυτοαπασχολούμενος μεταφορέας, η ζωή της οικογένειας του θα επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς πριν την κρίση, και η γυναίκα του, η οποία φροντίζει ηλικιωμένους προσπαθεί να στηρίξει το εγχείρημα του συζύγου της. Όμως αυταπατώνται…
"Πολλές φορές βλέπω τον ίδιο εφιάλτη. Ότι βουλιάζω σε μια κινούμενη άμμο και προσπαθείτε εσύ και τα παιδιά να με σώσετε αλλά δεν τα καταφέρνετε να με βγάλετε από εκεί μέσα…" αναφέρει η Άμπι στον σύζυγό της, τις ελάχιστες ώρες που συναντιούνται εξαιτίας του εξαντλητικού ωραρίου εργασίας τους. Τις ελάχιστες εκείνες ώρες που τους δίνεται η δυνατότητα να συζητήσουν και να θυμηθούν ότι είναι άνθρωποι. Είναι η κινούμενη άμμος, λοιπόν ο καπιταλισμός που όσο δεν διαταράσσεται από εξωτερικούς παράγοντες παραμένει στερεή. Και φυσικά ξεγελά. Και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να πατήσεις πάνω της και να περπατήσεις. Και μάλιστα να επιλέξεις και τον τρόπο που θα βαδίσεις, που θα κινηθείς. Η ψευδαίσθηση της επιλογής και στο τέλος το βούλιαγμα. Και όταν διαπιστώσεις ότι τίποτα πλέον δε σε σώζει, ούτε ακόμα και οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί, όταν και το τελευταίο προπύργιό σου καταρρέει... τότε απλά αφήνεσαι να βουλιάξεις. 

Και σ’ αυτήν την ταινία ο Λοουτς δείχνει με τον δικό του σκληρό και ρεαλιστικό τρόπο πώς το σύστημα σε ξεγέλασε, σε απέκοψε από το κοινωνικοπολιτικό σου περιβάλλον σπάζοντας οποιεσδήποτε δυνάμεις συνοχής με αυτό. Πουθενά στην ταινία δεν υπάρχουν εργατικά συνδικάτα να προασπίσουν τα δικαιώματα των εργαζόμενων που έχουν κυριολεκτικά επιστρέψει σε εργασιακό μεσαίωνα. Σε καθεστώτα εργασιακής εφεδρείας σε συμβάσεις μηδενικού ωραρίου, όπου ο εργαζόμενος πρέπει να είναι διαθέσιμος να εργαστεί ανά πάσα στιγμή τον χρειαστεί ο εργοδότης με μισθούς πείνας, σε μέγιστο αριθμό ωρών εργασίας (το οκτάωρο, ούτε για αστείο δεν τολμάς να το αναφέρεις) με το ελάχιστο κέρδος. Πουθενά στην ταινία δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση να προστατέψει τον εργαζόμενο στις συναλλαγές του με το ιδιωτικό κεφάλαιο. Πουθενά στην ταινία δεν υπάρχουν συλλογικοί αγώνες. Και δεν υπάρχουν γιατί το σύστημα έχει φροντίσει να τους διαλύσει.
Έτσι δεν δημιουργείται και η κινούμενη άμμος; Από τις υπόγειες πηγές του νερού με αποτέλεσμα η άμμος να χάνει τη συνοχή της και να συμπεριφέρεται η ίδια σαν νερό.
Έτσι δεν λειτουργεί και ο καπιταλισμός; Δρα υπογείως. Σε διαλύει σιγά σιγά, δίνοντας σου την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να σωθείς γιατί όλα εξαρτώνται από εσένα. Και εσύ τον πιστεύεις. Γιατί όταν το σύστημα τη δημιουργούσε εσύ έλειπες. Δυστυχώς απουσίαζες. Ήσουν αλλού… Και έτσι ξεγελιέσαι βαδίζεις πάνω της και πλέον τίποτα δε σε σώζει. Ούτε οι ατομικές σου αξίες που με τόσο κόπο κατάφερες να καλλιεργήσεις και να μεταδόσεις στην οικογένειά σου. Ούτε αυτές …
Μια πολύ σκληρή ταινία που σκοπό έχει, όπως και ο ίδιος ο Λόουτς αναφέρει, όχι να σε βυθίσει στην απελπισία αλλά να πιστέψεις ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός κι απαραίτητος. "Χρειαζόμαστε μια σοβαρή αριστερά, η οποία θα μιλήσει πειστικά πάνω στο πώς τα προβλήματα προέρχονται από τις ταξικές ανισότητες και τα κέρδη των πολυεθνικών, πού οφείλεται η υψηλή ανεργία, ποιον ωφελεί και γιατί" δηλώνει μεταξύ άλλων ο σκηνοθέτης και δεν έχει φυσικά άδικο. 
Δείτε την ταινία… Φροντίστε να μην απουσιάσετε… Αξίζει, πραγματικά τον κόπο!

---------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Υπάρχει Θεός, το Όνομά της Είναι Πετρούνια | EDITORIAL

Σε μια μικρή πόλη της Βαλκανικής σύμφωνα με το έθιμο των Θεοφανίων εκατοντάδες άνδρες βουτάνε να πιάσουν τον σταυρό που ρίχνει  ο ιερέας στα παγωμένα νερά του ποταμού. Αυτός που θα τον πιάσει θα έχει όλη  τη χρονιά καλή τύχη.. Όμως εκείνη τη χρονιά μια νεαρή άνεργη γυναίκα η Πετρούνια πηδάει ξαφνικά στο νερό παραβιάζοντας την παράδοση που θέλει μόνο τους άντρες να πέφτουν στο νερό και να διεκδικούν το σταυρό, και τον πιάνει αυτή. Και φυσικά αυτό εξαγριώνει  τους άντρες ανταγωνιστές που δεν δέχονται με τίποτα ότι ο σταυρός ανήκει στην Πετρούνια. Και ο πόλεμος ξεκινά…Μόνη απέναντι σε ένα αδίστακτο σκοταδιστικό απαρχαιωμένο και προσκολλημένο σε μεσαιωνικές αντιλήψεις σύστημα. Τολμά όμως. Κι όσο το παλεύει τόσο πιο τολμηρή γίνεται.
Η Πετρούνια εξελίσσεται μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Απογοητευμένη, παραιτημένη από τη ζωή, αυτοθεραπεύεται. Και η θεραπεία της  έρχεται σταδιακά. Μέσα από την επίπονη κοινωνική συνδιαλλαγή και την κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Όταν γνωρίζει από κοντά τους στυλοβάτες αυτής της κοινωνίας και διαπιστώνει την έλλειψη επιχειρημάτων και την παραλογία πάνω στην οποία στηρίζουν το σαθρό σύστημα που το υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια γιατί φοβούνται να ζήσουν έξω από αυτό. Από το αστυνομικό τμήμα όπου κρατείται , περνά από μπροστά της  όλος ο μικρόκοσμος της κοινωνίας και εκεί η Πετρούνια, παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της και αρχίζει να χτίζει την αυτοπεποίθησή της. Τη βάση του οικοδομήματος της την έχει βάλει από πριν. Είναι οι καθημερινές της διαπιστώσεις από έναν κόσμο σκληρό προσκολλημένο στα στερεότυπα και τις στείρες πατριαρχικές αντιλήψεις που συνθλίβει κάθε τι το διαφορετικό κάθε τι το μη ταιριαστό σε αυτόν. 
Η Πετρούνια δε θέτει σαν στόχο της ζωής της να αλλάξει το σύστημα. Η ζωή της βρίσκεται σε τέλμα βυθίζεται καθημερινά στα σκοτεινά νερά της κατάθλιψης και την ύστατη στιγμή βουτά στα παγωμένα νερά  του ποταμού. Μόνο που η βουτιά αυτή τη φορά  θα αποτελέσει και την εναρκτήρια διαδικασία της προσπάθειας να βγει στην επιφάνεια να σωθεί. Διαπιστώνει λοιπόν σε πρώτη φάση, αρνείται να αποδεχτεί την κατάσταση στη συνέχεια, κάτι που γίνεται καταστροφικό για την ίδια της τη ζωή και τέλος  αρχίζει να αποδομεί την παραλογία του κόσμου που δεν μπορεί με τίποτα να ταιριάξει με τη δική της απλή, ανθρώπινη λογική. Και χτίζει ξανά τη ζωή της μέσα από τα συντρίμμια της… Η Πετρούνια αποδεικνύει ότι κάθε γυναίκα κρύβει έναν Θεό μέσα της, έναν Θεό που όταν καταφέρει να το βγάλει στην επιφάνεια, σταματά κάθε είδους κακοποίηση, εσωτερική και εξωτερική… και η λύτρωση επέρχεται.
---------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…

Ετικέτες

Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης dimos petroupolis σινέ πετρούπολις Δήμος Πετρούπολης δημοτικός κινηματογράφος πετρούπολης Θερινό Σινεμά Πετρούπολης Θερινός Κινηματογράφος Πετρούπολης Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης πρόγραμμα 2017 Κινηματοθέατρο Πετρούπολις καλοκαίρι 2017 Ελεύθερη είσοδος πρόγραμμα 2018 παιδική ταινία πρόγραμμα 2019 άρθρα editorial ελληνική ταινία όσκαρ καλοκαίρι 2018 Ινστιτούτο Θερβάντες πρόγραμμα 2020 καλοκαίρι 2019 Ισπανική πρεσβεία καλοκαίρι 2020 Πρεσβεία Αργεντινής κωμωδία Ιούλιος 2020 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Σεπτέμβριος 2020 γαλλική ταινία ισπανική ταινία χειμώνας 2019-2020 Ιούνιος 2020 Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας ιρανική πρεσβεία ιταλική ταινία Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Πρεσβεία Νορβηγίας Φεβρουάριος 2020 ιρανική ταινία Απρίλιος 2019 Ιανουάριος 2020 Μάρτιος 2020 Δεκέμβριος 2019 Νοέμβριος 2019 Πρεσβεία Ουρουγουάης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης