The Bride!: Τα τέρατα δεν είναι αυτά που νομίζεις | EDITORIAL

The Bride!, της Maggie Gyllenhaal, ΗΠΑ(2026)

Η Maggie Gyllenhaal ανασταίνει έναν μύθο και τον γυρίζει ανάποδα.

Στην πρωτότυπη "Νύφη του Φρανκενστάιν" του 1935, η Bride εμφανίζεται για δύο μόλις λεπτά και δε λέει ούτε μια λέξη. Δημιουργήθηκε για να είναι σύντροφος, χωρίς να ρωτηθεί, χωρίς να συναινέσει, χωρίς να υπάρξει ως κάτι παραπάνω από αντικείμενο. Έγινε εικόνα χωρίς φωνή. Η Maggie Gyllenhaal το είδε αυτό και αναρωτήθηκε τι να σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή. Από αυτή την απλή ερώτηση γεννήθηκε μια ταινία που αρνείται να μείνει σε ένα μόνο είδος και αρνείται να σε αφήσει αδιάφορο.

Η Bride ξυπνά όχι ως σύντροφος του Frank, αλλά ως κάτι εντελώς διαφορετικό. Μέσα της ζει η Ida, ένα κορίτσι του υποκόσμου στο Σικάγο της δεκαετίας του '30, με αναρχική διάθεση που την έκανε επικίνδυνη για τους λάθους ανθρώπους και της κόστισε τη ζωή. Δεν επέλεξε τη μοίρα της. Και μαζί της, σαν σκιά που δεν φεύγει, το πνεύμα της Mary Shelley, η γυναίκα που έφτιαξε τον μύθο αλλά δεν πρόλαβε να του δώσει τη φωνή που ήθελε. Η Mary Shelley άρχισε να γράφει τον "Φρανκενστάιν" σε ηλικία μόλις 18 ετών και το βιβλίο εκδόθηκε το 1818, όταν ήταν 20, σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν υποτίθεται ότι έγραφαν τέτοια βιβλία. Αγωνίστηκε όλη της τη ζωή να αναγνωριστεί ως δημιουργός σε έναν κόσμο που δεν έπαιρνε σοβαρά τις γυναίκες. 

Η Jessie Buckley την υποδύεται με μια ενέργεια που δεν μπορείς να την ορίσεις, γιατί ο χαρακτήρας αρνείται να οριστεί. Και αυτό είναι ακριβώς το νόημα. Σε κάποιες από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας, η Bride ξεσπά με λόγια που δεν μοιάζουν να είναι μόνο δικά της. Αυτές είναι οι στιγμές που με χτύπησαν περισσότερο. Είναι σαν να μιλάνε μέσα της όλες εκείνες που δεν μπόρεσαν ποτέ να μιλήσουν. Οι κακοποιημένες που σώπασαν, οι αθόρυβες που ξεχάστηκαν. Η Bride γίνεται η φωνή τους, και αυτές τη γεμίζουν.

Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι ότι το φεμινιστικό της μήνυμα δεν έρχεται σε μια σκηνή, σε ένα μονόλογο ή σε μια ατάκα κλειδί. Είναι παντού, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε αντίδραση. Ακόμη και στη γυναίκα αστυνομικό που πρέπει να κρύβει τι είναι για να γίνει αποδεκτή σε έναν κόσμο που δεν την έχει φανταστεί ποτέ εκεί, που παρουσιάζεται ως κάτι λιγότερο από αυτό που είναι γιατί έτσι είναι πιο εύκολο για όλους τους άλλους. Η ταινία δεν σου λέει τι να σκεφτείς. Απλώς σε αφήνει να βλέπεις και να νιώθεις. Κάποιοι κριτικοί είπαν ότι το φεμινιστικό μήνυμα δεν αναπτύσσεται αρκετά, ότι μένει στην επιφάνεια. Δεν συμφωνώ απόλυτα. Δεν το αναπτύσσει σε βάθος σε ένα συγκεκριμένο σημείο, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά είναι παντού. Σε κάθε σκηνή, σε κάθε επιλογή, σε κάθε χαρακτήρα. Και αυτό, για μένα, είναι πιο ειλικρινές από ένα ωραίο μονόλογο.

Και οι πραγματικοί "τερατώδεις" εδώ δεν είναι ο Frank και η Bride. Είναι οι άνθρωποι γύρω τους, αυτοί που βλέπουν κάτι διαφορετικό και το θέλουν νεκρό. Η ταινία το λέει αυτό με πολλούς τρόπους κατά τη διάρκειά της, αλλά το τέλος είναι που το λέει πιο καθαρά από οτιδήποτε άλλο. Εκεί που περιμένεις κάποιον να σταματήσει και να δει, κανείς δεν βλέπει. Εκτός από μία. Αυτή η στιγμή δε βγαίνει από το μυαλό μου.

Η ταινία είναι χαοτική, αλλάζει τόνο απότομα. Για μένα όμως αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή. Γιατί ακριβώς έτσι νιώθουν αυτές οι γυναίκες τον κόσμο γύρω τους. Ανεξήγητο, άδικο, φτιαγμένο με κανόνες που δεν ισχύουν για όλους εξίσου. Η Gyllenhaal δεν σε αφήνει να παρακολουθείς άνετα. Σε βάζει μέσα.

Ο Christian Bale ως Frank είναι αξέχαστος. Ένα πλάσμα που αγαπά με μανία και ψεύδεται με την ίδια μανία, που είναι ταυτόχρονα τρομακτικό και βαθιά ανθρώπινο. Κάτω από όλα αυτά όμως είναι ένα πλάσμα που πεινά για συντροφικότητα και αγάπη, τόσο απεγνωσμένα που φτάνει να πάει σε έναν γιατρό και να του ζητήσει να του φτιάξει κάποιον να αγαπήσει. Και αυτό που προκύπτει είναι μια από τις πιο απρόβλεπτες ιστορίες αγάπης που έχεις δει στο σινεμά τελευταία. Δεν είναι ο Frank που κυνηγά την Bride. Είναι δύο πλάσματα που βρήκαν ο ένας στον άλλον κάτι που δεν περίμεναν.

Το "The Bride!" δεν είναι για όλους. Αλλά αν αφεθείς σε αυτό, θα βγεις από την αίθουσα με πολλές σκέψεις και ίσως με μια ήσυχη οργή που δεν ξέρεις πού να τη βάλεις. Και αυτό, τελικά, είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει μια ταινία.

The Bride! >>