​"Άμνετ": Ένα σπαρακτικό ποίημα για την απώλεια και τη λύτρωση | EDITORIAL

​

Η βραβευμένη με Όσκαρ σκηνοθέτιδα Chloé Zhao (Nomadland) μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο, πολυβραβευμένο μυθιστόρημα της Maggie O'Farrell, παραδίδοντας μια ταινία που αποτελεί οπτικό και συναισθηματικό ποίημα. Το "Άμνετ" μας ταξιδεύει στην Αγγλία του 16ου αιώνα για να αφηγηθεί την ιστορία πίσω από τη γέννηση του διασημότερου θεατρικού έργου στον κόσμο, εστιάζοντας όχι στον δημιουργό, αλλά στην οικογένεια που έζησε την απώλεια. Πρόκειται για μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που το σινεμά γίνεται καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής. Μια ταινία που δεν την βλέπεις απλώς, αλλά την αναπνέεις και την νιώθεις να σε τυλίγει με την απαράμιλλη ομορφιά και τον βαθύ, οικουμενικό της πόνο. 

​Αν η ταινία είναι ένα οπτικό ποίημα, τότε η Jessie Buckley είναι η λέξη που σε κάνει να δακρύζεις σε κάθε στίχο. Η ερμηνεία της ως Άγκνες είναι κάτι παραπάνω από υποκριτική, είναι μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής. Υπάρχουν στιγμές που η ηθοποιός σπαράζει στην οθόνη και νιώθεις την ανατριχίλα να διαπερνά το σώμα σου. Είναι ένας σπαραγμός τόσο ωμός, τόσο αληθινός, που ακόμα και τώρα, ανακαλώντας τη μορφή της, η ένταση αυτού του πόνου προκαλεί κόμπο στο στομάχι. Η Buckley δεν "παίζει" τη θλίψη της μάνας που χάνει το παιδί της, τη μετουσιώνει σε κάτι ιερό, παρασύροντας τον θεατή σε μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.

​

Η Jessie Buckley συγκλονίζει σε έναν ύμνο για την αγάπη που νικά τον χρόνο.

Η σκηνοθεσία της Zhao μας μεταφέρει σε έναν κόσμο γεμάτο με το φως της υπαίθρου και τη μυρωδιά των βοτάνων, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η ζωή και η απώλεια μοιάζουν να χορεύουν μαζί. Η ταινία χτίζει σταδιακά το συναισθηματικό της βάρος, οδηγώντας μας σε ένα μονοπάτι που, αν και πονάει, είναι γεμάτο από μια σπάνια αισθητική ομορφιά. Δίπλα στην Buckley, ο Paul Mescal επιβεβαιώνει γιατί θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Με μια ερμηνεία χαμηλών τόνων αλλά τεράστιου εσωτερικού βάρους, αποδίδει με συγκλονιστική ευαισθησία τον ρόλο του νεαρού συγγραφέα που παλεύει ανάμεσα στη δημιουργία και την προσωπική συντριβή. Η χημεία του με την Buckley είναι ηλεκτρισμένη, ενώ η παρουσία του μικρού Άμνετ στην οθόνη είναι εκείνη που δίνει το πραγματικό βάρος στην απώλεια. Η αθωότητά του κάνει τον επερχόμενο σπαραγμό να μοιάζει ακόμα πιο αβάσταχτος, συμπληρώνοντας αυτό το τραγικό αλλά πανέμορφο ψηφιδωτό. 

​

Όμως, αυτό που απογειώνει το "Άμνετ" και το χαράσσει ανεξίτηλα στη μνήμη, είναι το τέλος του. Μετά από μια διαδρομή που δοκιμάζει τις αντοχές της καρδιάς, το κλείσιμο της ταινίας έρχεται ως μια βαθιά λυτρωτική αγκαλιά. Είναι η στιγμή που ο πόνος βρίσκει διέξοδο και η απώλεια μετατρέπεται σε τέχνη αθάνατη, προσφέροντας στον θεατή μια ανακουφιστική αίσθηση γαλήνης. Φεύγοντας από την αίθουσα, ένιωθα μια περίεργη γαλήνη παρά τη συγκίνηση. Δεν είναι άλλη μια θλιβερή ιστορία, αλλά μια εμπειρία που σε γεμίζει ομορφιά, κάνοντάς με να νιώθω τυχερή που είδα κάτι τόσο αληθινό στη μεγάλη οθόνη

​

Το "Άμνετ" είναι μια υπενθύμιση ότι η αγάπη, ακόμα και όταν πληγώνεται θανάσιμα, είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να νικήσει τον χρόνο. Μια ταινία που θα σας κάνει να κλάψετε, αλλά και να εκτιμήσετε την ομορφιά του να αγαπάς βαθιά. Μια αληθινή κινηματογραφική εμπειρία!