Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική ταινία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική ταινία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Τετάρτη 4/3/2020: Τα δάκρυα του βουνού

Ελλάδα, 2019 | Διάρκεια: 111' | Σκηνοθεσία - Σενάριο: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος | Πρωταγωνιστούν: Νίκος Γεωργόπουλος, Σπύρος Ζαμπέλης, Αργύρης Κόγκας, Σπύρος Φωτίου, Γιάννης Ζαφειρόπουλος, Πάνος Κοψιδάς, Μιχάλης Γκριγκόρε, Λουκία Κατωπόδη, Λυγερή Ταμπακοπούλου, Αγγελική Φίλη, Στέφανος Γκριγκόρε, Χάρης Γιούλης | Βοηθός σκηνοθέτη: Αντώνης Τολάκης | Παραγωγή: Πάνος Χαραλαμπόπουλος | Συμπαραγωγοί: Βασίλης Κωνσταντιλιέρης, Δημήτρης Κορδελάς, Αντώνης Τολάκης, Νίκος ΜούτσελοςΦωτογραφία: Δημήτρης Κορδέλας | Μοντάζ: Πιέτρο Ράντιν | Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης | Συμπαραγωγή: ΕΡΤ ΑΕ 
Ελεύθερη μεταφορά της Οδύσσειας στην Ελλάδα των αρχών του πολυτάραχου 20ού αιώνα. Ένα μπουλούκι μαστόρων πέτρας περιπλανιέται όπου υπάρχει δουλειά, χτίζοντας σπίτια, γεφύρια, σχολεία, εκκλησίες. Υλικά τους οι πέτρες, τα δάκρυα του βουνού. Και οι ίδιοι όμως ορεσίβιοι, ο τόπος τους φτωχός, τους σπρώχνει σαν άλλα δάκρυα του βουνού, να ξενιτευτούν για να ζήσουν. Όχι πολύ μακριά τους μαίνεται ο πόλεμος. Εξαιτίας του, είναι αποκομμένοι από τα χωριά τους σχεδόν δέκα χρόνια. Η προσπάθεια του πρωτομάστορα Μάρκου και των μαστόρων να επιστρέψουν σπίτι τους, εξελίσσεται σε μια σκληρή και εξοντωτική Οδύσσεια.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην καρδιά του χειμώνα, στη Λευκάδα και στον ορεινό όγκο των Τζουμέρκων, στην Ήπειρο. Σημαντική βοήθεια πρόσφεραν οι τοπικές κοινωνίες. Ακόμη και οι ηθοποιοί -από τους πρώτους ρόλους μέχρι και τις σύντομες εμφανίσεις-  είναι ερασιτέχνες, κάτοικοι των περιοχών.
Τα «Δάκρυα του βουνού», πραγματοποίησαν την πανελλήνια πρεμιέρα τους στο 59ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ στη συνέχεια συμμετείχαν και στο 31ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Review: " Όταν τα βουνά δακρύζουν..." >>
Τετάρτη 4/3/2020
Ώρα προβολής 20:00
Είσοδος Ελεύθερη
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές της ταινίας.
Κινηματοθέατρο "Πετρούπολις" - Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης (Μπουμπουλίνας 59 & Αθ. Διάκου)

Δείτε ακόμη:

Όταν και τα βουνά δακρύζουν… | EDITORIAL

Είναι οι παλιοί Ηπειρώτες μάστορες της πέτρας που έχτισαν γεφύρια, κάστρα, μύλους, εκκλησίες, πολιτείες, οι πρωταγωνιστές της πολύ ωραίας ταινίας «Τα δάκρυα του βουνού».
Ένα μπουλούκι μαστόρων λοιπόν περιπλανώνται. Η φτώχεια, η άγονη και χέρσα γη τους, τους ανάγκασε να στραφούν στην τέχνη της πέτρας και να οργώνουν την Ελλάδα χτίζοντας… Σε πολύ αντίξοες συνθήκες φυσικά…Αυτοί οι σκληραγωγημένοι τεχνίτες που η έλλειψη υλικών αγαθών αντισταθμίζονταν από την ανάπτυξη και την καλλιέργεια του μυαλού. Γιατί μόνο καλλιεργημένα μυαλά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αυτά τα έργα τέχνης που κατασκεύαζαν. Και αντισταθμίζονταν επίσης από τους συνεκτικούς δεσμούς που ανέπτυσσαν στις ομάδες μεταξύ τους , δεσμούς αλληλεγγύης και συνεργασίας. Οργανωμένοι σε μπουλούκια-σινάφια με ένα πρότυπο ιεραρχικό σύστημα στο οποίο ο αρχιμάστορας δεν είχε το ρόλο του εξουσιαστή, αλλά του συντονιστή και βοηθού που έπρεπε να διαθέτει πολλές δεξιότητες, όπως ευρηματικότητα, φαντασία, οργάνωση, ευελιξία, τόλμη για να λειτουργεί αποτελεσματικά η ομάδα. 
Δε σμιλεύεται εύκολα η πέτρα. Φανταστείτε λοιπόν ότι όχι μόνο τη σμίλευαν αλλά και όταν δούλευαν, δούλευαν συνήθως ανά δύο, αντικριστά ο ένας προς τον άλλο και πελεκούσαν με τον ίδιο τρόπο την πέτρα. Ήξερε δηλαδή ο ένας πώς πελεκάει το ταίρι του, έτσι ώστε όταν οι πέτρες τους συναντιόνταν ταίριαζε απόλυτα η μια με την άλλη.. Κούμπωναν δηλαδή.
Κούμπωναν και οι ψυχές τους. Μπορούσαν να νιώσουν ο ένας τον άλλον . Δεν μπορούσαν όμως να κατανοήσουν τα πολιτικά δρώμενα που λάβαιναν χώρα χωρίς τη συμμετοχή τους. Αποκομμένοι από τις οικογένειες τους, το μόνο που επιθυμούσαν ήταν η επιστροφή στα σπίτια τους. 
Ο νόστος κυρίαρχο στοιχείο της ζωής τους. Ζούσαν την προσωπική τους οδύσσεια, ενώ γύρω τους συνέβαιναν μεγάλες πολιτικοκοινωνικές αλλαγές ερήμην τους και εις βάρος τους χωρίς τη δική τους συμμετοχή.
Από το 1949 χρονιά λήξης του εμφυλίου με όλο το κόστος που συνόδευσε τη λήξη αυτή και την Ελλάδα να τίθεται και επίσημα πλέον υπό την κηδεμονία των ξένων δυνάμεων που ο κομμουνισμός αποτελούσε για αυτές μεγάλη απειλή,ο σκηνοθέτης μας μεταφέρει πίσω στο 1899, δυο χρόνια μετά την έναρξη του ελληνοτουρκικού πόλεμου όπου επίσης κατέληξε στην ήττα για τη χώρα μας και την υποβολή της σε διεθνή οικονομικό έλεγχο. Ο σκηνοθέτης, παρακολουθεί την πορεία του μπουλουκιού. Δεν είναι τυχαίο κατά τη γνώμη μου το ιστορικό πλαίσιο που επιλέγει και που τοποθετεί τη δράση των ηρώων του. Σε μια Ελλάδα που δακρύζει, που και τα βουνά της δακρύζουν και που φυσικά και οι άνθρωποί της τελικά, παρά τις πέτρινες αντοχές τους δεν αντέχουν…δακρύζουν και αυτοί… 
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ιστορική, κοινωνική, πολιτική και λαογραφική, η ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Από όποια οπτική και αν τη δεις θα υπάρχει σίγουρα ένα κομμάτι της που θα σε αγγίξει. Από τις ταινίες που νομίζω οφείλουμε να τις υποστηρίξουμε βλέποντας τες.
Σίγουρα θα μας ανταποδώσουν την υποστήριξή μας…
---------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της  ,διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της , απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

Τετάρτη 5/2/2020 - STACO του Ηλία Δημητρίου

Ελλάδα 2018 | Διάρκεια: 54' | Σκηνοθεσία - Σενάριο: Ηλίας Δημητρίου | Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Παπαϊωάννου | Μοντάζ: Γιώργος Σαββόγλου | Ήχος: Νίκος Παλιατσούδης | Παραγωγή: ΕΡΤ
Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι τουρίστες από όλο τον κόσμο αφιερώνουν το χρόνο τους για να δουν τα γκράφιτι της Αθήνας και όχι την Ακρόπολη ή τα μουσεία της; Κι όμως το κάνουν!
Τα γκράφιτι, η τέχνη του δρόμου και οι δημόσιες τοιχογραφίες αποτελούν τελικά τέχνη ή είναι απλά μουτζούρες; Ομορφαίνουν ή ασχημαίνουν την πόλη μας; Όποια και να είναι η προσωπική σας άποψη, η Αθήνα θεωρείται από πολλούς ως η «Μέκκα της τέχνης του Δρόμου» στην Ευρώπη. Παρά τις όποιες αντιρρήσεις, οι δημόσιες τοιχογραφίες δίνουν χρώμα και πνοή στο γκρίζο κέντρο της Αθήνας και αφορμή για σκέψη και συζήτηση. Ωστόσο, όπως κάθε έργο τέχνης, έτσι και αυτά τα εντυπωσιακά έργα βρίσκονται εκτεθειμένα στη φθορά του χρόνου, μακριά από μουσειακή προστασία χωρίς προθήκες και τζάμια, χωρίς έλεγχο υγρασίας, χωρίς φύλαξη. Ανυπεράσπιστα.
Μια ομάδα όμως, με τον τίτλο «St.A.Co», πήρε την πρωτοβουλία από το φθινόπωρο του 2012 να προστατεύσει αυτά τα έργα του δρόμου όταν αυτά δεν θίγουν ιστορικά κτήρια και μνημεία.
Το όνομα της ομάδας προκύπτει από τα αρχικά Street Art Conservators, δηλαδή συντηρητές της τέχνης του δρόμου και τα μέλη της αποτελούνται από φοιτητές, απόφοιτους και καθηγητές του ΤΕΙ Αθήνας του Tμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης.
Ποιοι είναι οι λόγοι όμως που τους οδήγησαν να βγουν από το εργαστήριό τους για να προστατέψουν τις σύγχρονες τοιχογραφίες και τα γκράφιτι;
Ο σκηνοθέτης Ηλίας Δημητρίου με την κάμερα της ΕΡΤ εδώ και τρία χρόνια παρακολουθεί τις δράσεις τους και συνομιλεί μαζί τους.
Η ταινία συμμετείχε στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Τετάρτη 5/2/2020

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Τετάρτη 29/1/2020 - "Να μείνω ή να φύγω;" | Μενέλαος Καραμαγγιώλης

Σενάριο-Σκηνοθεσία : Μενέλαος Καραμαγγιώλης | Διεύθυνση Φωτογραφίας : Γιώργος Μιχελής | Βοηθός Σκηνοθέτης : Παναγιώτης Παπαφράγκος | Αρχισυνταξία, Ιδέα : Πρόδρομος Τσινικόρης – Ανέστης Αζάς | Μοντάζ : Τεο Σκρίκας | Ήχος: Στέλιος Μπουζιώτης | ΠΑΡΑΓΩΓΗ : PAUSILYPON FILMS
Έξι Έλληνες ανεβάζουν τις αληθινές τους ιστορίες στη σκηνή και αναρωτιούνται αν πρέπει να φύγουν ή να μείνουν στην Ελλάδα της κρίσης, ένας Γερμανός προσπαθεί να καταλάβει τι φταίει και όλοι μαζί επιχειρούν ένα νέο είδος θεάτρου που μετατρέπει το ντοκουμέντο σε παράσταση. Ο κινηματογραφικός φακός παρακολουθεί τις αληθινές ζωές των ηρώων στο Βερολίνο και στην Αθήνα και εμπλέκεται μαζί με τους θεατές της παράστασης στις πραγματικές ιστορίες των πρωταγωνιστών που υποδύονται τους εαυτούς τους στη σκηνή. Τελικά θα μείνουν ή θα φύγουν;
                                                    
Τετάρτη 29/1/2020

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

Η Τέχνη Καταστρέφει / Back Held Hands του Νίκου Κορνήλιου


Παραγωγή / Σκηνοθεσία: Νίκος Κορνήλιος | Παίζουν: Aurora Marion, Katia Leclerc O’ Wallis, Κώστας Αρζόγλου, Estelle Marion 
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιφιγένεια Τζιμούλη | Κοστούμια: Αριάδνη Νικολούδη | Σκηνικά: Χρήστος Κωνσταντέλλος, Ιφιγένεια Τζιμούλη | Ήχος: Γιάννης Καραμήτρος, Ιάσονας Θεοφάνου | Σχεδιασμός / Μίξη Ήχου: Κώστας Μπώκος / Studio 19st | Εργαστήριο Εικόνας: Authorwave | Μοντάζ: Ευγενία Παπαγεωργίου | Φωτογραφία: Ολυμπία Μυτιληναίου GSC | Σενάριο: Νίκος Κορνήλιος, Ευγενία Παπαγεωργίου | Συμπαραγωγή: ΕΡΤ Α.Ε.
Η ταινία
Ένας διάσημος ηθοποιός του θεάτρου, μετά από ένα έμφραγμα, καλεί κοντά του τις δύο κόρες του, από το Βέλγιο και τη Γαλλία. Προσπαθώντας να τις κρατήσει δίπλα του, τους προτείνει να ανεβάσουν μαζί έναν “Μάκβεθ για τρεις”. Στη διάρκεια των προβών έρχονται στην επιφάνεια σκληρές αλήθειες για το παρελθόν, πικρίες και θυμοί απέναντι σε ένα πατέρα απόντα, δοσμένο ολοκληρωτικά στην τέχνη του. Εκείνος προκαλεί τις ηθοποιούς-κόρες τους να χρησιμοποιήσουν το τραυματικό αυτό παρελθόν στην ερμηνεία των ρόλων. Μέσα από την εγγύτητα των διαδοχικών προβών τα ψυχικά ρήγματα βαθαίνουν.

Σημείωμα Σκηνοθέτη
Η Τέχνη, ως γνωστόν, σώζει. Επίσης, πίσω από την Τέχνη - την ισχυρότερη μορφή εξουσίας, τη λεγόμενη «πνευματική» - έχουν καλυφθεί εγκλήματα κατά της ζωής, της ζωής ανθρώπων που βρέθηκαν δίπλα στους καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα οι «μεγαλοφυείς» δημιουργοί χαίρουν μιας ιδιότυπης ασυλίας, της ασυλίας του Ωραίου. Αυτή η αντίφαση - να δημιουργείς ομορφιά σκορπίζοντας γύρω καταστροφή – είναι το θέμα αυτής της ταινίας μέσα από τις σχέσεις μιας οικογένειας ηθοποιών.
Ο Νίκος Κορνήλιος γεννήθηκε στην  Αθήνα και έζησε ένα μεγάλο διάστημα στο Παρίσι. Δίδαξε υποκριτική στο Θεατρικό Εργαστήρι του Antoine Vitez στο Theatre des Quartiers και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.  Δίδαξε επίσης υποκριτική και κινηματογράφο στις σχολές Αρχή, Θέατρο των Αλλαγών και Εμπρός.
Φιλμογραφία
Ισημερία (1991), συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας, Ιταλίας, τέσσερα βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. 
Το Αθώο Σώμα (1997), τρία κρατικά βραβεία, συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Στρασβούργου και Καλκούτας.
Ο Κόσμος Ξανά (2002), συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας, επίσημη συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Karlovy-Vary, Montpellier και Tiburon-California.
Η Μουσική των Προσώπων (2008), ανεξάρτητη ψηφιακή παραγωγή. Ειδικό βραβείο της επιτροπής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Τρίτη (2010). Συμμετοχή στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Mar del Plata, Chennai-Madras και στο φεστιβάλ Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου του Σικάγο.
11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου (2012). Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου  και στα διεθνή φεστιβάλ  Sao Paulo, Montpellier, Lecce, Yerevan καθώς, στο Φεστιβάλ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βαρκελώνης-Παρισιού-Νέας Υόρκης και στο Forum Ελληνικού Κινηματογράφου του Μονάχου.
Μητριαρχία (2014). Με τη συμμετοχή 60 γυναικών, ηθοποιών και προσωπικοτήτων. Συμμετοχή στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης  και στο Διεθνές Φεστιβάλ του Sao Paulo. Η ταινία, υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας, προβλήθηκε από πολλές κοινωνικές συλλογικότητες διεθνώς (Βαρκελώνη, Μπουένος Άιρες…) καθώς στην Ελλάδα. 
Το Κυπαρίσσι του Βυθού (2015). Πειραματική. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο φεστιβάλ Ποίησης και Κινηματογράφου του Όσλο και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Αθήνας. 
Έχει γυρίσει επίσης την πειραματική μουσική ταινία Trois Mouvements (1982) και το ψηφιακό video-dance Το Μάτι του Ζώου (1996).
Θέατρο
Κυριότερες παραστάσεις : 
Η Νύχτα των Ικέτιδων, στο Theatre National de Chaillot | Η Έβδομη Πύλη, στο Theatre National de Chaillot | Η Μίμηση της Σιωπής, στο Φεστιβάλ της Avignon | Ψευδώνυμοι, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Πόλης του Παρισιού | Hχόπολις, αστικό θέαμα μέσα στην πόλη του Ivry  | Όπως Σας Αρέσει, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου | Οδός Μάμποτ,  στο Θέατρο Ροές | Ο Χοντρός και ο Λιγνός πάνε στον Παράδεισο, στο Θέατρο Σφενδόνη | Χαμ και Κλοβ, στο Booze | Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Κάντ, στο θέατρο Χώρα | Τα Μονόπρακτα του Χάρολντ Πίντερ, στο θέατρο Αλκμήνη | Ονειρόδραμα, στο θέατρο Αλκμήνη | Χορός σε Κύκλο, στο Θέατρο Skrow | Αποσύμπλεξη, στο Θέατρο Skrow
Μουσική
Έγραψε έργα για μουσικά σύνολα που παίχτηκαν σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Ρώμη, Άμστερνταμ, Στρασβούργο, Ορλεάνη, Λονδίνο, Κάννες…). Έγραψε επίσης τη μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις και τις ταινίες του.
Κυριακή 19/1/2020
Ώρα προβολής 18:00
Είσοδος Ελεύθερη
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το σκηνοθέτη και τους συντελεστές της ταινίας

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Δευτέρα 9/9 έως Κυριακή 15/9/2019 | Cine Πετρούπολις

Δευτέρα 9/9/2019
20:30 | 22:30
Το Γύρισμα της Τύχης >> (Δραματικό Θρίλερ)
Τρίτη 10/9/2019 
20:30 | 22:30
Το Γύρισμα της Τύχης >> (Δραματικό Θρίλερ)
Τετάρτη 11/9/2019 
20:30 | 22:45
Ακίνητο Ποτάμι >> (Μυστηρίου) 
Πέμπτη 12/9/2019
20:30 | 22:45
Ακίνητο Ποτάμι >> (Μυστηρίου)  
Παρασκευή 13/9/2019 
20:30 - Σε πόλεμο >> (Κοινωνική)    
22:30 - Ο Διερμηνέας >>  (Δραματική Κομεντί) 
Σάββατο 14/9/2019
20:30 -  Σε πόλεμο >> (Κοινωνική)    
22:30 - Ο Διερμηνέας >> (Δραματική Κομεντί)   
Κυριακή 15/9/2019
20:30 -  Σε πόλεμο >> (Κοινωνική)    
22:30 - Ο Διερμηνέας  >> (Δραματική Κομεντί) 

Γενική Είσοδος 5€
Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος Σινέ Πετρούπολις