Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα editorial. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα editorial. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Ταινίες που βασίστηκαν σε Video Games που θέλουμε να ξεχάσουμε…. ( Μέρος 2ο) | Editorial


Hitman 
Ο Agent 47 είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές στο χώρο του gaming, κατέχοντας μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά των gamers και δη αυτών που λατρεύουν το stealth και τη τακτική. O μυστηριώδης και αινιγματικός χαρακτήρας συμπεριλαμβανομένου των δολοφονικών του ικανοτήτων είναι οι βάσεις των παιχνιδιών Hitman. Η ταινία που κυκλοφορεί το 2007 με τον Timothy Olyphant στο βασικό ρόλο, απογοήτευσε του πάντες προσφέροντας ένα αρκετά ρηχό αποτέλεσμα. Ωστόσο, το πρόσφατο reboot, Hitman: Agent 47, ήταν σαφέστατα λίγο καλύτερο από το προηγούμενο έργο χωρίς να κάνει τη διαφορά.

Doom
Ο κανόνας (ταινίες που βασίζονται σε Video Games είναι κακές) δεν θα μπορούσε να μην ισχύει και για το Doom. Το παιχνίδι είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο FPS (First Person Shooter) με σπουδαία κληρονομία στο χώρο. Το 2005 κυκλοφορεί η ταινία Doom με τον The Rock στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Το σενάριο δεν είχε καμία σχέση με αυτό των παιχνιδιών Doom και αναμενόμενα η ταινία πήρε τον κατήφορο εισπράττοντας απογοητευτικές κριτικές.

Far Cry
Απλά άλλη μια κακή ταινία που βασίστηκε σε σειρά παιχνιδιών. Μάλλον μόνον ο τίτλος είναι κοινός γιατί στην ουσία η ταινία έχει ένα τελείως διαφορετικό ύφος (μην πούμε για το σενάριο) από τα γνωστά FPS. Ακόμη και οι fans του είδους θα θέλουν να ξεχάσουν το οικτρό πόνημα του Uwe Boll που βγήκε στις αίθουσες το 2008.

Need For Speed
Η σειρά ταινιών Fast & Furious είναι κυρίαρχος στη κατηγορία των ταινιών ταχύτητας. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τη σειρά Need For Speed στο χώρο των video games. To 2014 θα κυκλοφορήσει και η ομώνυμη ταινία Need For Speed με τον Aaron Paul (γνωστό από τη σειρά Breaking Bad). Η ταινία ουσιαστικά πέρασε αδιάφορη χωρίς στην ουσία να έχει αφήσει κάτι το ιδιαίτερο αποτελώντας ένα κακό αντίγραφο των  Fast & Furious.








Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης του Δήμου Πετρούπολης. Κατάγεται από την Αθήνα και σπουδάζει Πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Όταν δεν κάνει εργασίες, βλέπει πολλές ταινίες!! Είναι επίσης λάτρης των video games.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ταινίες που βασίστηκαν σε Video Games που θέλουμε να ξεχάσουμε… ( Μέρος 1ο ) | Editorial

Τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία των video games έχει εισχωρήσει σημαντικά στο χώρο της έβδομης τέχνης. Ωστόσο και ο ίδιος ο κινηματογράφος επιχειρεί πολλές φορές να μεταφέρει στο πανί παραγωγές που έκαναν τεράστια εμπορική επιτυχία αλλά και έμειναν ανεξίτηλες στη συνείδηση των gamers.
Το αποτέλεσμα όμως στη πλειοψηφία των περιπτώσεων ήταν ιδιαιτέρως φτωχό και αρνητικό με τους κινηματογραφόφιλους και τους gamers να εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους . Υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις (αν μπορούν να χαρακτηριστούν έτσι) που όμως δεν ξεφεύγουν και πολύ από τον κανόνα.
Resident Evil
Το 1996 είναι μια εμβληματική χρονιά για την κατηγορία των παιχνιδιών τρόμου. Ο Shinji Mikami δημιουργεί έναν τίτλο που θα προκαλέσει το φόβο των παικτών και θα γίνει η βάση για την κυκλοφορία μελλοντικών sequels με τη δική τους ξεχωριστή επιτυχία. Αυτή η επιτυχία δεν θα μπορούσε να μην εξαργυρωθεί από τους παραγωγούς ταινιών με αποτέλεσμα το 2002 να κυκλοφορήσει στις αίθουσες προβολών και η ομώνυμη ταινία. Παρά όμως την αρχική ανυπομονησία των fans των παιχνιδιών Resident Evil, η ταινία θα διαψεύσει εντελώς τις προσδοκίες τους. Η έλλειψη της αυθεντικής σκοτεινής ατμόσφαιρας, το ύφος της ταινίας (περισσότερο action και λιγότερο horror) καθώς και η επιφανειακή προσέγγιση των χαρακτήρων, θα προκαλέσει τη δυσφορία των φανατικών του είδους και όχι μόνο. Οι ταινίες που ακολούθησαν ήταν περίπου στο ίδιο ύφος, χωρίς να ακολουθούν τη σειρά παιχνιδιών.

Silent Hill
To Silent Hill είναι μια ακόμη αγαπημένη και επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών τρόμου. Πέρα από το φόβο και την ατμόσφαιρα, οι παίκτες απολαμβάνουν το εξαιρετικά δομημένο σενάριο και τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες in game. Το 2006 βγαίνει η ταινία Silent Hill που απέσπασε θετικές κριτικές από το κοινό και τους κριτικούς, αν και θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ακόμη περισσότερο το background του σεναρίου και των χαρακτήρων του παιχνιδιού. Αντιθέτως, το Silent Hill: Revelation 3D που είναι και η τελευταία ταινία Silent Hill απογοήτευσε οικτρά κοινό (μαζί και τους φανατικούς του είδους) και κριτικούς.

Super Mario Bros
Ο Mario είναι από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών και όχι μόνο. Ο χαρακτήρας του Shigeru Miyamoto και το φανταστικό σύμπαν του δεν θα μπορούσε να μην εισχωρήσει στα χωράφια της έβδομης τέχνης. Η ταινία Super Mario Bros (με τον Bob Hoskins στο ρόλο του Mario και του John Leguizamo στο ρόλο του πιστού του φίλου Luigi) που βγήκε το 1993 ήταν από μέτρια ως κακή. Μέχρι και ο ίδιος ο Hoskins δήλωσε ότι ήταν μια από τις χειρότερες ταινίες που έκανε ποτέ και έκτοτε ο αγαπημένος μουστακαλής υδραυλικός δεν εμφανίστηκε στο σινεμά.

Tomb Raider
Η αρχαιολόγος Lara Croft κατακτά αμέσως τους απανταχού gamers με τις ακροβατικές της  ικανότητες και την εκρηκτική της εμφάνιση. Το franchise ‘’ Tomb Raider ‘’ είναι από τα πιο επιτυχημένα στην ιστορία του gaming. Τα παιχνίδια έχουν επηρεάσει κατά πολύ το είδος του platform gaming όπως και των adventure. H Angelina Jolie αναλαμβάνει το ρόλο της αρχαιολόγου με την ταινία να μην ξεφεύγει από τα κλισέ των πολλών εκρήξεων και υπερβολών. Το μυστήριο ήρθε σε δεύτερη μοίρα χωρίς βέβαια στην ουσία να παρουσιάζει κάτι ενδιαφέρον. Η επόμενη ταινία, Το Λίκνο της Ζωής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λίγο καλύτερη αλλά μέχρι εκεί.

Max Payne
Τα παιχνίδια Max Payne έχουν ένα λυπητερό-σκοτεινό ύφος λόγω της τραγικότητας του ίδιου του ήρωα που σε συνδυασμό με τη noire ατμόσφαιρα δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο στη σειρά. Αντιθέτως η ταινία (το ρόλο του Payne αναλαμβάνει ο Mark Wahlberg) ξεφεύγει τελείως από το ύφος και τη φύση του Max Payne, παρουσιάζοντας ένα άκρως απογοητευτικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα.








Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Κατάγεται από την Αθήνα και σπουδάζει Πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Όταν δεν κάνει εργασίες, βλέπει πολλές ταινίες!! Είναι επίσης λάτρης των video games.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Τέχνη και Λογοκρισία στην Ελλάδα | Editorial

Τέχνη και Λογοκρισία στην Ελλάδα
 από τον Σάββα Σκληρό
<< Ο σκοπός της τέχνης είναι να δώσει στη ζωή σχήμα.>>    Σαίξπηρ

Τι στόχο έχει η Τέχνη; Να ψυχαγωγήσει, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να προκαλέσει συναισθήματα; Ή μήπως κάτι παραπάνω;

Στις μέρες μας, η ζωή είναι πιο δύσκολη από άλλες εποχές διότι επικρατεί μια σύγχυση στόχων και μια κοινωνική αναταραχή. Γίνεται λοιπόν σαφές ότι η Τέχνη δεν θα μπορούσε να μην είναι ο χώρος έκφρασης των κοινωνικά και πολιτικά ‘’αντιμαχόμενων’’ εννοιών. Επειδή όμως η Τέχνη εκφράζει και πολλές φορές θίγει τις αλληλεξαρτώμενες σχέσεις πολιτικής εξουσίας – κοινωνικού κράτους, ηθικής πλευράς και ανήθικης αλλά και θρησκείας-επιστήμης, λογοκρίνεται με αποτέλεσμα ο λόγος  των δημιουργών να ‘’φιμώνεται’’.
Η λογοκρισία είναι αποτέλεσμα του ίδιου του δημοσίου λόγου που αναπτύσσεται γύρω από ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Οι κατακραυγές ενός μέρους της κοινωνίας και άλλων φορέων άλλοτε οδηγούν και άλλοτε εξουσιοδοτούν τη πολιτεία να επέμβει καθοριστικά. Σε μη δημοκρατικά καθεστώτα η ίδια η πολιτεία έχει προετοιμαστεί είτε θεσπίζοντας νόμους ή δρώντας παρασκηνιακά με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Αλλά ακόμη και σε δημοκρατικές πολιτείες η λογοκρισία συνεχίζει να υφίσταται κυρίως όταν θίγονται θέματα ιδεολογίας, θρησκείας, επιστήμης και αισθητικής.
Στην Ελλάδα το φαινόμενο της λογοκρισίας σε καλλιτεχνικά έργα είναι αρκετά συχνό. Το 1975 με την ψήφιση του Μεταπολιτευτικού Συντάγματος ορίζεται ότι «η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους» (16§1). Ακόμη, κατά το Σύνταγμα, «ο τύπος είναι ελεύθερος. H λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται» (14§2), αλλά προβλέπονται κατασχέσεις «εφημερίδων και άλλων εντύπων» για διάφορους λόγους, μεταξύ τους «η προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας» και τα «άσεμνα δημοσιεύματα που προσβάλλουν ολοφάνερα τη δημόσια αιδώ, στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος» (14§2).
Ωστόσο σε μια εποχή, τομή για την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας όπου οι τέχνες και ο πολιτισμός αν και απελευθερώνονται από τα δεσμά του αυστηρού ελέγχου της κρατικής εξουσίας που επιβάλλεται και αποφασίζει για το περιεχόμενο των καλλιτεχνιών, έρχονται αντιμέτωπες και πάλι με το φάσμα της ‘’έντεχνης’’ λογοκρισίας.
Ακολουθούν κάποια τρανταχτά παραδείγματα λογοκρισίας στην Ελλάδα της Μεταπολιτευτικής περιόδου:

 Το 1979 κυκλοφόρησε η πρώτη έκδοση βιβλίου του Μαρκησίου ντε Σαντ στην Ελλάδα, «H Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ» από τις εκδόσεις Εξάντας. Η κυκλοφορία του βιβλίου απαγορεύτηκε με δικαστική εντολή.

 Το 1980 ο συγγραφέας του βιβλίου «Οι αντιφάσεις της καινής διαθήκης» Θωμάς Μάρας, μιας μελέτη των ευαγγελίων ιδωμένη μέσα από μια άθεη – μαρξιστική σκοπιά που έλεγε ότι η θρησκεία λειτούργησε σαν το όπλο το κλήρου για την διατήρηση των ταξικών και οικονομικών προνομίων του, καταδικάστηκε σε 10 μήνες φυλακή για προσβολή της θρησκείας.

Το 1989 η κυκλοφορία της ταινίας «Ο Τελευταίος Πειρασμός» σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορσέζε (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη) θα πυροδοτήσει τις αντιδράσεις της εκκλησίας και του θρησκευτικού κόσμου με αποτέλεσμα οι προβολές τις ταινίας να διακοπούν.

 Στις εικαστικές τέχνες , το 1988 σε έκθεση έργων του Κλεάνθη Χατζηνίκου κάποιοι πίνακες του θεωρήθηκαν άσεμνοι , με αποτέλεσμα την ακύρωση της έκθεσης την καταδίκη του ζωγράφου και την καταστροφή ενός έργου ως τεκμήριο εγκλήματος.

Το 2003 στην έκθεση σύγχρονης τέχνης Οutlook , για ένα έργο του Βέλγου καλλιτέχνη Τιερί ντε Κορντιέ με τίτλο Asperges στο οποίο εικονιζόταν ο Ιησούς Χριστός πάνω στον σταυρό και στα αριστερά του ένα πέος μετά από παρεμβάσεις του τύπου , το έργο αφαιρέθηκε από τους υπεύθυνους της έκθεσης , ασκήθηκε δίωξη κατά του επιμελητή της έκθεσης Χρήστου Ιωακειμίδη και τελικά απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες το 2006.

To 2007 η αστυνομία κατάσχεσε έργο της σκηνοθέτιδας Εύας Στεφανή, με τίτλο Εθνικός Ύμνος, ύστερα από ανώνυμη καταγγελία, για λόγους «προσβολής δημοσίας αιδούς και εθνικών συμβόλων» και συνέλαβε το γενικό διευθυντή της έκθεσης Μιχάλη Αργυρού. Το έργο ήταν ένα μικρο βίντεο που έδειχνε ένα χέρι να προσεγγίζει ένα αιδοίο ενώ ακουγόταν ο εθνικός ύμνος.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα λογοκρισίας της τέχνης στην Ελλάδα είναι το κατέβασμα του θεατρικού έργου «Η Ισορροπία του Nash» με απόφαση του ίδιου του Εθνικού Θεάτρου. Το έργο βασίστηκε σε κείμενα καθώς και σε πρακτικά της δίκης της 17 Νοέμβρη και το βιβλίο του Σάββα Ξηρού «Η Μέρα εκείνη.. ».

Τείνουμε λοιπόν να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η λογοκρισία θα συνεχίζει να υφίσταται και να τρέφεται όταν οι ίδιοι οι φορείς της εξουσίας δεν σταματήσουν να επεμβαίνουν στα καλλιτεχνικά δρώμενα αλλά και να μην επιτρέπουν τη πρόσβαση του κοινού σε αυτά. O καλλιτέχνης από τη φύση του δεν θα σταματήσει να εκφράζει τις ανησυχίες του και να προβληματίζεται μέσα από τα δημιουργήματά του. Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρέπει να διασφαλίζουν τον ελεύθερο καλλιτεχνικό μονόλογο που μέσα από την απρόσκοπτη διάχυσή του στους κόλπους της κοινωνικής ζωής μετατρέπεται σε έναν επικερδή διάλογο με τη κοινωνία και την πολιτεία. Η ελευθερία του λόγου αποτελεί κατάκτηση της άμεσης δημοκρατίας και ταυτόχρονα είναι ο κινητήριος μοχλός της.

Για να απαντήσουμε στο αρχικό μας ερώτημα, καλό είναι να σκεφτούμε το ρόλο και τη θέση της Τέχνης όταν υπάρχει λογοκρισία. Η Τέχνη είναι η ελευθερία του λόγου. Με τη λογοκρισία η ελευθερία του λόγου και συνεπώς η κίνηση των ιδεών είναι ανώφελη. Είναι αυτό που έχει πει ο Άλμπερτ Καμύ... :

<< Μια ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί. Ένα έργο τέχνης είναι μια εξομολόγηση>>    

Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Κατάγεται από την Αθήνα και σπουδάζει Πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Όταν δεν κάνει εργασίες, βλέπει πολλές ταινίες!! Είναι επίσης λάτρης των video games.