Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cinobo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cinobo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020

Οι προτάσεις μας: Το Τρίτο Έγκλημα | EDITORIAL

Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρε-Εντα
Όταν δεν γνωρίζουμε την αλήθεια τι μας είναι πιο εύκολο; Να την αναζητήσουμε ή να κάνουμε μια υπόθεση θεωρώντας ότι αυτή είναι η αλήθεια και να δεχτούμε ως αληθινό οτιδήποτε βολεύει την υπόθεσή μας;
Ένας δικηγόρος ο Σιγκεμόρι, αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Μισούμι του ανθρώπου που σκότωσε το αφεντικό του και που στο μεταξύ έχει ξανακάνει φυλακή για ανθρωποκτονία πριν πολλά χρόνια.  Ο Κόρε-Έντα δεν μας αφήνει καμία αμφιβολία για το ποιος διέπραξε τον φόνο. Άλλωστε ο Μισούμι ομολογεί αμέσως. Όσο όμως η υπόθεση εξελίσσεται, τίποτε δεν είναι τελικά τόσο απλό όσο φάνηκε στην αρχή. Και όσο ο Σιγκεμόρι θα προχωρά προς τη διαλεύκανση των κινήτρων που οδήγησαν τον πελάτη του στη διάπραξη του νέου εγκλήματος, τόσο θα βρίσκεται ο ίδιος μπλεγμένος στις διαφορετικές εκδοχές που θα ξετυλίγει μπροστά του ο πελάτης του. Εκδοχές που κάθε μια τους μπορεί να κρύβει κάποια αλήθεια μέσα της  και που θα κάνουν τον ίδιο τον δικηγόρο να αναθεωρήσει πολλά από τα πιστεύω του καθώς και από τις μεθόδους –τεχνικές υπεράσπισης του πελάτη του. Γιατί οι πραγματικές αλήθειες που του αποκαλύπτονται δεν είναι εκείνες που στηρίζονται στα γεγονότα τα ξένα προς αυτόν αλλά εκείνες που αγγίζουν την ψυχή του και που ερμηνεύουν τα γεγονότα της δικής του ζωής. Οι δεύτερες, ανατρέπουν τις πρώτες και τότε τα διλήμματα μπροστά στα οποία θέτει ο ίδιος τον εαυτό του είναι μεγάλα. Τα δεδομένα παύουν να είναι πλέον δεδομένα και τα ζητούμενα είναι ο κινητήριος μοχλός δημιουργίας νέων  δεδομένων.  
Χάνουμε τον χρόνο μας προσπαθώντας να καταλάβουμε μοναχικούς ανθρώπους που γεννήθηκαν σε συνθήκες που δεν θα ήθελαν να γεννηθούν που έχουν διαπράξει εγκλήματα,  ανθρώπους που ωστόσο ψάχνουν να βρουν σημεία επαφής μαζί μας προσπαθώντας να μας κάνουν να βρεθούμε στον κόσμο τους και να προσδιορίσουμε τα πραγματικά κίνητρα της διάπραξης των εγκλημάτων τους;
Ποιος ο ρόλος του δικηγόρου; Να ακολουθήσει τη στρατηγική που θα επιφέρει στον πελάτη του τη μικρότερη δυνατή ποινή ή να φέρει τον πελάτη του αντιμέτωπο με το έγκλημά του και να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τις ενοχές του; Και αν υποθέσουμε ότι ο δικηγόρος δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτή του την προσπάθεια μήπως όλο αυτό αποβαίνει σε βάρος της στρατηγικής του; Μήπως υπερβαίνοντας την επαγγελματική του σχέση και χτίζοντας μια βαθύτερη σχέση με τον πελάτη του βρίσκεται, θέτει τον εαυτό του μπροστά σε δύσκολα μονοπάτια έξω από αυτά που γνωρίζει έξω από τις γνωστές μεθόδους υπεράσπισης που έχει μάθει που έχει διδαχτεί, αυτές που του προσδίδουν το κύρος του καλού δικηγόρου και βρίσκεται σε άγνωστους δρόμους που όμως μπορεί να τον οδηγήσουν στην προσέγγιση της πραγματικής αλήθειας; 
Και πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει ο καθένας; Και πόση αλήθεια από αυτή που μπορεί να αντέξει μπορεί να αποκαλύψει στον άλλον; 
Τι είναι πιο εύκολο για τον καθένα; Να δει ή να κάνει ότι δεν βλέπει; Τι είναι πιο εύκολο ; Να σηκώσει ο ίδιος το φορτίο της αποκάλυψης μιας αλήθειας ή να το αφήσει να το επωμιστούν οι άλλοι οι πιο αθώοι, τα παιδιά ενδεχομένως, παραβλέποντάς το ο ίδιος; 
Και για πόσο καιρό τα παιδιά πρέπει να κουβαλούν τις αμαρτίες των γονιών τους; Μέχρι ίσως να βρουν και αυτά κάποιον άλλον να μεταθέσουν το δικό τους φορτίο;
Και ποιος ο ρόλος της δικαιοσύνης; Να αποκαταστήσει το δίκαιο ή πάνω απ’ όλα να διαφυλάξει το κύρος του δικαστή; Ποια είναι αυτή η ανώτερη δύναμη που επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων που τις καθορίζει ανεξάρτητα από τις επιθυμίες τους και πόσο έλεγχο μπορούμε να ασκήσουμε σε αυτή τη δύναμη; Πόσο έλεγχο μπορούμε τελικά να ασκήσουμε στη δική μας ζωή  ή τη ζωή των άλλων μέσα στα στενά όρια της κοινωνικής μας συμβίωσης που ορίζονται από κανόνες και αρχές που πολλές φορές δεν είναι αρκετές να επιτρέψουν την αποκατάσταση της δικαιοσύνης όταν εξόφθαλμα  αυτή παραβιάζεται αλλά οι κοινωνικές συνθήκες εμποδίζουν τη θέαση αυτής της παραβίασης;
Και ποιος είναι τελικά ο κριτής των πράξεων μας όταν επώδυνα ανακαλύπτουμε ότι και εμείς με μεγάλη ευκολία θα παραβιάζαμε τις αρχές και τους νόμους που αποτελούν εμπόδιο στην αποκάλυψη της αλήθειας και στο δίκαιο μοίρασμα των ευθυνών; 
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έπρεπε να γεννηθούν; Ή μήπως είναι λάθος το ερώτημα; Μήπως θα έπρεπε να αντικατασταθεί από το ερώτημα μπορεί αυτοί οι  άνθρωποι μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες να ξαναγεννηθούν; 
Καμιά φορά ο τρόπος που ενεργούμε, οι τακτικές που ακολουθούμε είναι λάθος όχι γιατί δεν τις έχουμε προσχεδιάσει σωστά ή δεν τις έχουμε επεξεργαστεί αλλά γιατί τα ερωτήματα που έχουμε θέσει , τα προβλήματα που προσπαθούμε να επιλύσουμε μέσω αυτών των στρατηγικών είναι λάθος. Ίσως γιατί δίνουμε περισσότερο βάρος στην αναζήτηση της αλήθειας, έξω από εμάς. Ίσως γιατί δεν ξεκινάμε την αναζήτηση από μέσα προς τα έξω.
Αυτά και πολλά άλλα βασανιστικά  ερωτήματα θίγονται στην εξαιρετική ταινία του Κόρε Έντα του σκηνοθέτη που με τη ζεστή, ευαίσθητη και διεισδυτική του ματιά μας παρασέρνει στον δικό του κόσμο. Μας κάνει να στρέψουμε τη ματιά μας πέρα από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα στα κίνητρα των πράξεων να ανακαλύψουμε το γιατί να ψάξουμε τις αλήθειες  του ήρωά του και τις  δικές μας ταυτόχρονα να μπούμε στο μυαλό στη θέση του, μακριά από εύκολες κρίσεις και μακριά από τιμωρητικές και εκδικητικές  σκέψεις στις οποίες  εύκολα μπορεί να μας παρασύρουν τα γεγονότα τα ίδια. Αποστασιοποιούμαστε, αργά αλλά σταθερά από τα γεγονότα που ορθώνονται μπροστά μας και κανείς δεν τα αμφισβητεί, που ωστόσο με έναν ανεπαίσθητο τρόπο, χάνουν την δύναμη που τους προσδίδει η ύπαρξη τους και προχωρούμε στην αναζήτηση των μπερδεμένων αιτίων. Και μπορεί αρχικά να αποστρέφουμε το βλέμμα από αυτά γιατί η αδιαφάνεια και η θολούρα που τα περιλούζει αποτελεί εμπόδιο στην εξερεύνησή τους γιατί μας βυθίζει σε σκοτεινούς δρόμους ωστόσο το σκοτάδι γίνεται ελκτικό. Το προτιμάμε από το εκθαμβωτικό φως των γεγονότων που μας τυφλώνει. Που δεν μας αφήνει να δούμε. Και αποσυρόμαστε από τη θέση του κριτή από την ασφάλεια της θέσης μας γιατί αρχίζουμε τη θέση μας να την ορίζουμε εμείς. Μέσα από την επικοινωνία μας με τον άλλον που μας επιτρέπει να επικοινωνήσουμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό. 
«Μην χάνεις τον χρόνο σου προσπαθώντας να καταλάβεις τον άλλον. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν την οικογένειά τους. Πόσο μάλλον τον ξένο» ακούγεται η συμβουλή αυτή προς τον δικηγόρο, κατά τη διάρκεια της ταινίας.  Κι όμως αυτό ανατρέπεται. Και γιατί θα έπρεπε άλλωστε να θεωρείται φυσιολογικό; Και πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει; Δεν είναι μονόδρομος η επικοινωνία ούτε περιορίζεται σε πλαίσια και σε είδη ανθρώπων. Είναι διάδραση. Προϋποθέτει αγγίγματα ψυχής εκατέρωθεν. Μέσω ποιων ανθρώπων θα καταφέρεις να επικοινωνήσεις με τους  άλλους που δεν μπορείς αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι ένα μεγάλο ζητούμενο που μας καλεί ο εξαιρετικός σκηνοθέτης να το ανακαλύψουμε. 
Αν αγαπήσατε τον Χιροκάζου Κόρε Εντα από τους «Κλέφτες καταστημάτων» από αυτή την ταινία νομίζω ότι θα τον λατρέψετε. 
Ψάξτε την. Αξίζει πραγματικά τον κόπο!
--------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Δείτε ακόμη:

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2020

Οι προτάσεις μας: The Florida Project | EDITORIAL

The Florida Project...ένα project διαφορετικό από το προβλεπόμενο...
Το Florida project ήταν ένα μεγαλεπήβολο project που περιελάμβανε τη δημιουργία τεράστιων υπερπολυτελέστατων θεματικών πάρκων γύρω από το μαγικό Βασίλειο της Ντίσνεϋλαντ, λίγο έξω από το Ορλάντο και με σκοπό την εισροή τουριστών από όλα τα μέρη του κόσμου και φυσικά την εισροή τεράστιων χρηματικών ποσών που συνοδεύουν την άφιξη αυτών των τουριστών. Το project βέβαια, δεν περιελάμβανε τη μοιρασιά των κερδών και στους αόρατους ανθρώπους , τους κρυφούς άστεγους που ζουν στα περίχωρα των  θεματικών πάρκων στα φτηνά μοτέλ που συναντάς μέχρι να φτάσεις ως εκεί και που κάποτε αποτελούσαν καταλύματα των τουριστών . Τώρα δεν χρησιμεύουν ως τέτοια. Περιστασιακά αποτελούν στάση των ευυπόληπτων πολιτών που κρυφά και ενοχικά σταματούν για λίγο αγοραίο έρωτα, αφού πρώτα έχουν αγοράσει τα πανάκριβα βραχιολάκια που θα  εξασφαλίσουν στους ίδιους και στα μέλη της οικογένειάς τους την είσοδο τους στη Ντίσνεϋλαντ στη χώρα της Multi διασκέδασης της γρήγορης και περιεκτικής «ευτυχίας».
Αυτά λοιπόν τα μοτέλ διατίθενται στους περιθωριακούς της κοινωνίας σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα μόνιμης κατοικίας και που αγωνίζονται καθημερινά για να εξοικονομήσουν το νοίκι που θα τους εξασφαλίσει τη διαμονή της εβδομάδας με την ελπίδα ότι θα υπάρχει κάποια δουλειά και την επόμενη και τη μεθεπόμενη εβδομάδα για να μην βρεθούν στο σημείο να κουβαλούν το σπίτι τους στο αυτοκίνητό τους, οδηγώντας προς άγνωστο προορισμό ή το χειρότερο για να μην βρεθούν εντελώς στο δρόμο… 
Μονογονεϊκές οικογένειες, μητέρες με τα παιδιά τους ή και τα εγγόνια τους , είναι κυρίως οι άνθρωποι που θα συναντήσουμε σε αυτά τα μοτέλ. Και ανάμεσά τους δύο κορίτσια . Ένα μικρό, η   Μούνεϊ και ένα πιο μεγάλο, η 22χρονη μητέρα της, η Χέιλι. Ελάχιστα χιλιόμετρα, μακριά από την μη προσβάσιμη σε αυτές Ντίσνεϋλαντ, ζουν το δικό τους παραμύθι σε ένα δυστοπικό  κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον . Σε ένα περιβάλλον που τις θέλει στο περιθώριο που καμιά ευκαιρία δεν τους δίνει που δεν ασχολείται διόλου με αυτές. Η ανυπαρξία του κράτους πρόνοιας , εμφανέστατη. Λάμπει δια της απουσίας του  και εμφανίζεται μόνο όταν πρέπει να τακτοποιήσει κάποια "ψιλοζητηματάκια" που προκύπτουν από την παντελή απουσία του και πλήρη αδιαφορία του. Όπως για παράδειγμα επεμβαίνει όταν κρίνει την ακαταλληλότητα της Χέιλι ως  μητέρας. Είναι ανύπαρκτο όμως όταν η Χέιλι  πριν φτάσει στο σημείο να κριθεί ως τέτοια, έχει εξαντλήσει όλες της τις δυνάμεις εκλιπαρώντας για βοήθεια, απ’ όπου και αν αυτή προέρχεται αφού πλέον δεν έχει καμία δυνατότητα επιλογής. 
Μια πολύ στενόχωρη ταινία γιατί απλά εκφράζει με απόλυτο ρεαλισμό τη σύγχρονη καπιταλιστική πραγματικότητα. Τις τεράστιες ανισότητες, τις τεράστιες αδικίες. Όμως η αφήγηση του Σον Μπέικερ, μέσα από τα μάτια του μικρού κοριτσιού που αντιστέκεται στον κόσμο των μεγάλων, όπως και κάθε παιδί άλλωστε, και ζει το δικό της όνειρο μέσα από τα παιχνίδια της, τους φίλους της, τις σκανδαλιές τους ,ανοίγει μες στο σκοτάδι πολλές χαραμάδες που φωτίζουν και διατηρούν ζωντανή την ελπίδα …που υπάρχει όσο υπάρχουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που αγαπούν , που αντιδρούν , που μοιράζονται τα λιγοστά τους υπάρχοντα, που θυμώνουν που εξοργίζονται, που βγαίνουν εκτός ορίων που παρεκτρέπονται και που προσπαθούν στις όποιες στερητικές συνθήκες να ονειρεύονται.
Είναι αυτό που λέει η μικρή Μούνεϊ σε κάποια σκηνή της ταινίας, καθισμένη δίπλα σε ένα δέντρο: "Είναι το αγαπημένο μου δέντρο, γιατί έγειρε στο πλάι και ωστόσο συνεχίζει να μεγαλώνει…" Παρόλο που οι συνθήκες τη λυγίζουν παρόλο που η μετάβασή της από την παιδική προς την ενήλικη ζωή γίνεται απότομα και με πολύ σκληρό τρόπο, παρόλα αυτά εκείνη αντιστέκεται, και συνεχίζει να ονειρεύεται, να μεγαλώνει και να ελπίζει…
Και μαζί της και εμείς… Μια εξαιρετική κατά τη γνώμη μου ταινία.
--------------------------------
Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της, διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Δείτε ακόμη:

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020

Τετάρτη 24/6/2020 | Στη Γη του Άγριου Μελιού

Αφιέρωμα στην Παγκόσμια ημέρα κατά των Ναρκωτικών (26/6)
Προβολή ταινίας σε συνεργασία με το ΦΑΕΘΩΝ (Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας των Δήμων Ιλίου, Πετρούπολης, Αγίων Αναργύρων-Καματερού)
Ντοκιμαντέρ (2019) | Διάρκεια: 85' | Βορειομακεδονική ταινία, σκηνοθεσία Λιούμπομιρ Στεφάνοφ, Τάμαρα Κοτέφσκα
Μια μελισσοκόμος στα κακοτράχαλα όρη της Βαλκανικής, Τουρκάλα σε μια περιοχή-χωνευτήρι εθνοτήτων, ζει σ’ ένα πλινθόκτιστο σπίτι με την ανήμπορη, μισότυφλη μάνα της, επιμελούμενη μ’ έναν τρόπο περίτεχνο τις μέλισσες και τις κηρήθρες της. Το μέλι της το πουλάει στα Σκόπια για ένα τσαμπί μπανάνες, μια βεντάλια για τη μάνα της, μια βαφή μαλλιών. Ο ερχομός μιας πολυμελούς οικογένειας νομάδων όμως θα αναστατώσει την ερημιά και τις μέλισσές της.
Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
"...ένα πραγματικό κινηματογραφικό διαμάντι από τη γειτονική χώρα που συγκλονίζει και παράλληλα αποδεικνύει ότι μπορεί κανείς να κάνει μεγάλο σινεμά με τα πιο πενιχρά μέσα. Μπορεί να ταξιδέψει και να βυθίσει στη μαγεία της ιστορίας του ακόμη κι αν αυτά που διαδραματίζονται μπορούν να συμβαίνουν σχεδόν δίπλα σου. Ένα γλυκόπικρο παραμύθι και ταυτόχρονα μια στιβαρή ταινία τεκμηρίωσης, αφύπνισης και ευαισθητοποίησης."
 - Filmy.gr
"...συναρπάζει με την αξιοπρέπεια μιας δυναμικής, αταλάντευτης πρωταγωνίστριας με direct εικόνες από έναν κόσμο που θα πιστεύαμε πως έχει χαθεί στον χρόνο. - Lifo.gr
"Εκπληκτική κινηματογράφηση, με μαγευτικά πλάνα φύσης που περιστοιχίζει σχεδόν μητρικά την κεντρική ηρωίδα, που όμοιά της είναι μάλλον αδύνατον να ξαναδείτε σε ταινία, πόσω μάλλον σε άλλο ντοκιμαντέρ. Ακόμη και αν δεν είστε fan του είδους, οι Κοτέφσκα και Στεφάνοφ αφηγούνται την ιστορία της με τέτοια ειλικρίνεια, σεβασμό και ατόφια κινηματογραφική ματιά, που σύντομα θα ξεχάσετε πως βλέπετε μια αληθινή περίπτωση, μια πραγματική γυναίκα παράδειγμα η οποία αντιπροσωπεύει τους ήρωες που βρίσκονται διάσπαρτοι στις πιο άγονες, απομονωμένες γωνιές του κόσμου μας, έτοιμοι να μας εντυπωσιάσουν και να μας εμπνεύσουν." - Freecinema.gr
Τετάρτη 24/6/2020 
Ώρα προβολής 21:00
Είσοδος Ελεύθερη

Ετικέτες

Κινηματογραφική Λέσχη Πετρούπολης dimos petroupolis σινέ πετρούπολις Δήμος Πετρούπολης δημοτικός κινηματογράφος πετρούπολης Θερινό Σινεμά Πετρούπολης Θερινός Κινηματογράφος Πετρούπολης Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης πρόγραμμα 2017 Κινηματοθέατρο Πετρούπολις καλοκαίρι 2017 Ελεύθερη είσοδος πρόγραμμα 2018 παιδική ταινία πρόγραμμα 2019 άρθρα editorial ελληνική ταινία όσκαρ καλοκαίρι 2018 Ινστιτούτο Θερβάντες πρόγραμμα 2020 καλοκαίρι 2019 Ισπανική πρεσβεία καλοκαίρι 2020 Πρεσβεία Αργεντινής κωμωδία Ιούλιος 2020 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Σεπτέμβριος 2020 γαλλική ταινία ισπανική ταινία χειμώνας 2019-2020 Ιούνιος 2020 Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας ιρανική πρεσβεία ιταλική ταινία Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Πρεσβεία Νορβηγίας Φεβρουάριος 2020 ιρανική ταινία Απρίλιος 2019 Ιανουάριος 2020 Μάρτιος 2020 Δεκέμβριος 2019 Νοέμβριος 2019 Πρεσβεία Ουρουγουάης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης