Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Βαγγέλης Παπαθανασίου: Οι 5 καλύτερες μουσικές επενδύσεις σε κινηματογραφικές ταινίες

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (γεννήθηκε το 1943 στην Αγριά του Βόλου) αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους σπουδαιότερους συνθέτες εν ζωή. Η φήμη του εξαπλώνεται έξω από τα ελληνικά σύνορα ήδη από τη δεκαετία του 1960 όταν και συντάραξε τη μουσική βιομηχανία με την ψυχεδελική νότα του "666" των Aphrodite’s Child , συγκρότημα το οποίο συμπλήρωναν οι Ντέμης Ρούσσος και Λουκάς Σιδεράς εδραιώνοντας κατά κάποιο τρόπο το ψυχεδελικό ροκ στο διεθνές μουσικό στερέωμα.
Ωστόσο, το μουσικό ταλέντο του Vangelis ήταν αστείρευτο. Κατάφερε και εδραιώθηκε χάρη στην επανάσταση που έφερε στα πλήκτρα και στον ήχο δημιουργώντας μάλιστα αποκλειστικά δικό του στούντιο μουσικών ηχογραφήσεων στο Λονδίνο. Επίσης οι συνθέσεις του για τα ταξίδια της NASA στο διάστημα και η κυκλοφορία των δίσκων Albedo 0,39 και Spiral του απέφεραν εκτός από Βραβεία και διεθνή αναγνώριση, την ονομασία ενός αστεροειδούς σε : 6534 Vangelis.
Δεν θα μπορούσε βέβαια ο Παπαθανασίου να μη ντύσει με την εμβληματική του μουσική κινηματογραφικές ταινίες. Μερικά score έχουν μείνει στην ιστορία ενώ δεν έχει παραλείψει να συνθέσει μουσική για ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές.
Ακολουθούν τα 5 καλύτερα (σύμφωνα με την άποψη μου) Soundtracks για ταινίες από τον Vangelis:

1. BLADE RUNNER (1982)
Όσο εμβληματικό έργο είναι το Blade Runner του Ridley Scott άλλο τόσο είναι και το μουσικό ντύσιμο από τον Παπαθανασίου. Ταινία που σημάδεψε την κατηγορία του νουάρ και της επιστημονικής φαντασίας ,παραμένει αξεπέραστη μέχρι και σήμερα. Βέβαια η ενορχήστρωση του Vangelis είναι μια κατηγορία από μόνη της. Ίσως το μεγαλύτερο, το πιο ολοκληρωμένο και επαναστατικό του έργο. Κυκλοφόρησε μάλιστα και σε επανέκδοση το 2007 για την επέτειο 25 χρόνων από την προβολή της ταινίας!
2. CHARIOTS OF FIRE (1981)
Η ταινία πραγματεύεται το όνειρο και την υπεράνθρωπη προσπάθεια Άγγλων αθλητών να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924. Ο Vangelis γίνεται ο δεύτερος Έλληνας συνθέτης μετά τον Μάνο Χατζιδάκι (Τα Παιδιά του Πειραιά) που κερδίζει Όσκαρ, συγκεκριμένα στην κατηγορία της Πρωτότυπης Μουσικής το 1982. Η μουσική των "Δρόμων της Φωτιάς" πλέον έχει αναδειχθεί σε σύμβολο του αθλητισμού, του ανθρώπινου κόπου για διάκριση και των Ολυμπιακών Αγώνων.
3. 1492-CONQUEST OF PARADISE (1992)
Το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου στην ανακάλυψη της Αμερικής συνοδεύτηκε από την επική μουσική του Vangelis για την οποία βραβεύτηκε με Χρυσό Λέοντα (Φεστιβάλ Βενετίας) και Echo Awards.
4. ALEXANDER (2007)
Ο Όλιβερ Στόουν κάνει μια ακριβή παραγωγή για τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και επιλέγει τον Βαγγέλη Παπαθανασίου να γράψει τη μουσική. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του συνθέτη τελικά πείθεται και δημιουργεί άλλο ένα αριστούργημα που αντιθέτως της μέτριας απήχηση της ταινίας σε κοινό και κριτικούς καταφέρνει να διακριθεί.
5. ANTARCTICA (1983)
Το "Antarctica" είναι Ιαπωνική ταινία που πραγματεύεται την επιστημονική εξερεύνηση του Βόρειου Πόλου και τη σχέση των επιστημόνων με τους ντόπιους κατοίκους. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου υπογράφει και εδώ τη μουσική της ταινίας που κυκλοφόρησε αποκλειστικά για κάποια χρόνια στην Ιαπωνία ενώ το 1988 θα διατεθεί παγκοσμίως.
------------------------------------------------------------------------

Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία και κατοικεί από το 1998 στην Πετρούπολη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει εργαστεί στον τομέα Ψυχοκοινωνικής Μέριμνας των Ενόπλων Δυνάμεων. Λάτρης του καλού σινεμά, της λογοτεχνίας και του αθλητισμού. 
Instagram: @Savas_Skliros

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

Ο Μύθος που κατέρριψε το Σπιρτόκουτο | EDITORIAL

Αν πάμε πίσω στο 2002 θα διαπιστώσουμε πόσο ακαριαία άλλαξε η καθημερινότητα μας. Ίσως ακόμη κάποιοι να βρίσκονται στο ίδιο ροζ σύννεφο ανέμελοι, θαυμάζοντας και καρτερώντας τη λάμψη και την ανάπτυξη που θα φέρουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η τηλεόραση εκτρέφει και χορεύει στους ρυθμούς του lifestyle ,του δικού μας "Αμερικανικού Ονείρου", τα δάνεια και οι πιστωτικές κάρτες έχουν εισβάλει στην ελληνική οικογένεια ενώ το ελληνικό σινεμά παράγει αυτό που επιτάσσει η εποχή: τον απόλυτο χαβαλέ!
Μέσα σ’αυτή λοιπόν την ουτοπία θα προβληθεί δειλά στις αίθουσες το "Σπιρτόκουτο" του Γιάννη Οικονομίδη. Ο φακός στην καθημερινότητα μιας τυπικής ελληνικής μικροαστικής οικογένειας γίνεται το επίκεντρο της ταινίας. Ο Οικονομίδης θα προσπαθήσει να εισβάλει και να δει μέσα από την κλειδαρότρυπα της κλειστής πόρτας της ελληνικής οικογένειας. Το "Σπιρτόκουτο" τότε (αλλά και μέχρι προσφάτως) αντιμετωπίστηκε από κριτικούς και μεγάλο μέρος του κοινού ως ένα λούμπεν του "weird wave" του ελληνικού σινεμά με δικαιολογία το πλήθος των επιτηδευμένων βωμολοχιών ενώ απομονώθηκαν διάλογοι των ηθοποιών και στιγμές έκρηξης μεταξύ των μελών της οικογένειας για να καυτηριαστούν και να χλευαστούν επιβεβαιώνοντας όμως αβίαστα τον επικρατούμενο "απόλυτο χαβαλέ" της ελληνικής κοινωνίας. 
Ο Δημήτρης κάνει σχέδια για νέα επιχείρηση. Θέλει να ανοίξει ένα εστιατόριο στον Κορυδαλλό. Εκεί ζει με τη γυναίκα και δυο τους παιδιά. Είναι ιδιοκτήτης καφετέριας και με τον κουνιάδο του κάνουν τα νέα επαγγελματικά σχέδια. Μια μέρα με καύσωνα, σε σπίτι με χαλασμένο κλιματισμό, ξεκινά η πορεία προς την οριστική ρήξη. Ο αδερφός της γυναίκας του κάνει δεύτερες σκέψεις και
πλέον η αμφιβολία και η αμφισβήτηση εισχωρούν στην εύθραυστη κανονικότητα της οικογένειας. Τίποτα όμως δεν είναι δεδομένο!
Τότε η οικογένεια που σκιαγραφεί η ταινία ήταν μακριά από το πρότυπο και την εικόνα που είχαμε πλάσει στο μυαλό μας για τον ρόλο και τα χαρακτηριστικά που έχει. Ο Οικονομίδης έκανε σμπαράλια τον μικρόκοσμο που ζούσαμε, επιβεβαίωσε τις χειρότερες υποψίες και τους φόβους μας και αποτύπωσε με τρόπο σχεδόν εξωπραγματικό τις οριακές ανθρώπινες σχέσεις που επικρατούν μέσα σε τέσσερις τοίχους. "Ο Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους" (το σλόγκαν της ταινίας) σου γκρεμίζει κάθε στερεότυπο μέσα σε 80 λεπτά που διαρκεί το έργο. Η αφθονία και η απληστία που μας διακατέχει είναι έτοιμες να δώσουν τη χαριστική βολή στον άνθρωπο που έχει χάσει κάθε ευκαιρία να ξαναβρεί τον σεβασμό, να συναισθανθεί, να νιώσει την αλληλεγγύη και να ανακτήσει τη χαμένη του φιλοδοξία.
Ο άνθρωπος γκρεμίζει μονομιάς ότι έχει δημιουργήσει όταν τα πράγματα εξωθούνται στα άκρα. Περιμένει ένα ξέσπασμα σε έναν χώρο με συνεχείς κόντρες μεταξύ των μελών, βρισιές, ακαταστασία και αφόρητη ζέστη. Η έκρηξη είναι αναπόφευκτη, σίγουρη αλλά άκρως απαραίτητη. Στο τέλος θα
μείνουν τα σώματα των ανθρώπων κενά από κάθε σπίθα συναισθήματος.
Το "Σπιρτόκουτο" είναι αναμφίβολα μια γροθιά στο στομάχι ακόμη και σήμερα που η κρίση επιβεβαιώνει τους τριγμούς στις σχέσεις και την ψυχολογία των μελών της οικογένειας, Σε εξοντώνει μπορεί και να σε εκνευρίζει αλλά ο αυθορμητισμός που βγάζουν οι ηθοποιοί ίσως σε κάνουν και να χαμογελάσεις…
------------------------------------------------------------------------


Σάββας Σκληρός 
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία και κατοικεί από το 1998 στην Πετρούπολη. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει εργαστεί στον τομέα Ψυχοκοινωνικής Μέριμνας των Ενόπλων Δυνάμεων. Λάτρης του καλού σινεμά, της λογοτεχνίας και του αθλητισμού. 
Instagram: @Savas_Skliros

Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Η Δουλειά της | EDITORIAL

- Πριν σας πω οτιδήποτε, πρέπει πρώτα να σας αναφέρω, κ. Σιμιτζή ότι αποτελείτε λαμπρό παράδειγμα υπαλλήλου. Ωστόσο βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω ότι η εταιρεία μας δεν έχει πλέον ανάγκη τις υπηρεσίες σας.
-Μα δεν είναι δυνατόν, χτες υπέγραψα ανανέωση της σύμβασής μου!
-Λάθος κυρία μου, χτες υπογράψατε την παραίτησή σας.
Ναι, την παραίτησή της υπέγραψε χτες. Αλλά τώρα συνειδητοποιεί, ποια παραίτηση. 
Την παραίτηση από τη θέση του καταπιεζόμενου. Τώρα… 
Αφού δέχτηκε τη βία του άνδρα εξουσιαστή, πρότυπο της αρχετυπικής οικογένειας, αφού δέχτηκε τη βία της εξουσίας της γνώσης και της τεχνολογίας, η ίδια λειτουργικά και τεχνολογικά αναλφάβητη, αφού δέχτηκε τη βία των κοινωνικών δομών και της υποκρισίας τους, που οι εκπρόσωποί τους σπανίως μπαίνουν στον κόπο σου, αντιμετωπίζοντάς σε συνήθως από θέση ισχύος, αφού τέλος δέχτηκε τη χειρότερη μορφή βίας αυτή του καπιταλισμού, αφού υπέκυψε σε όλες τις παραπάνω μορφές βίας, υπομένοντάς τες αγόγγυστα, σκύβοντας το κεφάλι όλο και πιο πολύ με μια ιώβεια υπομονή, αφού δεν της έμεινε τίποτα πλέον να κρατηθεί, τώρα ναι. Τώρα παραιτείται. Από τους ρόλους που τη ’θελαν όλοι να υπηρετεί για να τους εξυπηρετεί. Και ως καθαρίστρια , καθάρισε. Για την ακρίβεια ξεκαθάρισε. Έφτασε στα άκρα της στα όρια που την κρατούσαν εγκλωβισμένη σκυφτή να ανέχεται κάθε μορφή βίας, και επιτέλους τα γκρέμισε. Και η αρχή έγινε με την παραδοχή της ήττας της. Της συνολικής της ήττας. Του να καταλάβει πόσο λάθος ήταν να νομίζει μια ζωή, ότι ζώντας μέσα σ’ ένα σύστημα δομημένο στις σχέσεις εξουσιαστή- εξουσιαζόμενου, δομημένο πάνω στην καταπίεση που προκύπτει φυσικά από αυτή τη σχέση, θα την σκαπουλάρεις, σκύβοντας όλο και πιο πολύ το κεφάλι…
"Δουλειά της" τώρα, να ξαναγεννηθεί αποδεχόμενη τις εντολές από τον μοναδικό που έχει δικαίωμα να ασκεί εξουσία πάνω της …
Τον ίδιο της τον εαυτό…
Μην τη χάσετε!
---------------------------------

Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της  ,διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της , απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…




Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

"Τι θα πει ο κόσμος…" | EDITORIAL

Πόσο δύσκολο είναι σ’ αυτή την πρόταση να προστεθεί στην αρχή της και η φράση "ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ…"
Όχι γιατί σου παίρνει χρόνο να συνειδητοποιήσεις και να αποτινάξεις ήθη, έθιμα, παραδόσεις, στερεότυπα και να προχωρήσεις, χαράσσοντας τη δική σου πορεία στον κόσμο τούτο, αλλά γιατί σου είναι τρομερά δύσκολο να τα βάλεις με τον καταπιεστή σου το δυνάστη σου, που όμως παραδόξως σε αγαπάει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Που και ο ίδιος είναι αγκιστρωμένος σε όλα αυτά που δεν τόλμησε να ξεπεράσει, όμως μέσα του ποτέ δεν αποδέχτηκε… Και στο πρόσωπό σου βλέπει ό,τι θα ’θελε να κάνει και δεν μπόρεσε. Και αυτό τον κάνει να γίνεται ακόμα πιο σκληρός μαζί σου. Θύτης εκ πρώτης, θύμα κατά βάθος. Και είναι σε εσένα που πέφτει αυτό το βαρύ φορτίο καθώς και ο δύσκολος αγώνας να το αποτινάξεις και να λυτρωθείς. Όταν όμως επέρχεται η λύτρωση , είναι διπλή και για εσένα και για εκείνον. 
Παρακολουθώντας την ταινία κατακλύζεσαι από αυτές τις σκέψεις. Και μπορεί η ηρωίδα πακιστανικής καταγωγής να βασανίζεται και να παλεύει να ξεφύγει από τις αναχρονιστικές παραδόσεις και τις θρησκευτικές προκαταλήψεις της χώρας της και μπορεί εσύ ο «Δυτικός» να απέχεις από αυτές τις μορφές καταπίεσης, η συναισθηματική σου όμως εμπλοκή σε όλο αυτό , είναι άμεση. Είναι αυτά τα μαγικά περάσματα που μόνο στον κινηματογράφο μπορείς να βιώσεις τόσο έντονα. 
Συναντιέσαι λοιπόν με την ηρωίδα και συνοδοιπόροι σε ένα δύσκολο αγώνα προσδιορισμού της ταυτότητάς σας, καταφέρνετε να αποβάλλετε την πίεση του «Τι θα πει ο κόσμος» και να οδηγηθείτε στη λύτρωση που δεν είναι τίποτε άλλο από την αντικατάσταση της παραπάνω φράσης με αυτή: «Ε…ναι επιτέλους…δε με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος…»
Μην τη χάσετε!
Τι θα πει ο κόσμος / What Will People Say >> 
---------------------------------

Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της  ,διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της , απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…



Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Ανάσα Ελευθερίας | "Ευχαριστώ" Όταν οι λέξεις αποκτούν τη σημασία που τους πρέπει.



Η Λάρα κάτοικος Ισλανδίας, ανύπαντρη μητέρα, πρώην τοξικομανής. Η Άντζα, πρόσφυγας από τη Γουινέα Μπισσάου της Δυτικής Αφρικής , από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε διαμετακομιστικό κέντρο ναρκωτικών που προέρχονται από τη Λατινική Αμερική και έχουν προορισμό την Ευρώπη. Η πρώτη ξένη στην ίδια της τη χώρα. Η δεύτερη, ξένη παντού. Η πρώτη σε διαδικασία συνειδητοποίησης. Προσπαθεί να καταλάβει πού ανήκει και να αυτοπροσδιοριστεί. Η θέση εξουσίας που κατέχει, δουλεύει στον έλεγχο διαβατηρίων του αερολιμένα της χώρας της, της δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να διεκδικήσει κάτι καλύτερο στη ζωή της γι αυτήν και το παιδί της, βοηθώντας στην πάταξη της παρανομίας. 
Όταν λοιπόν ανακαλύπτει ότι η Άντζα προσπαθεί να περάσει παράνομα μέσα από τη χώρα της την καταδίδει, κάνοντας τη ζωή της Άντζας ακόμα πιο δύσκολη. Και εκεί, είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση. Ποιος τελικά παρανομεί; Η Άντζα; Που διεκδικεί τα αυτονόητα για τον εαυτό της, όπως και κάθε πρόσφυγας; Ή το απρόσωπο σκληρό κράτος που εφαρμόζει το νόμο ανεξέλεγκτα χωρίς να λάβει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες του κάθε ατόμου, που αυτές θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα του; Να στέκεται δηλαδή δίπλα στον άνθρωπο και όχι απέναντι. Και αυτά όλα είναι γνωστά.  
Αυτό που εμένα όμως προσωπικά με συγκινεί κάθε φορά και εναποθέτω τις ελπίδες μου σε αυτό, είναι οι ανθρώπινες υπερβάσεις. Είναι οι άνθρωποι που παρατηρούν προσεκτικά τα τεκταινόμενα, που συνειδητοποιούν ότι αποτελούν και αυτοί μέρος του προβλήματος, που μέσα από αυτή τη διαδικασία αντιλαμβάνονται τελικά, ότι μπορούν με τη δική τους συμβολή, ακόμα και μέσα από τα λάθη τους που πίστεψαν σε ένα σύστημα και αφέθηκαν να γίνουν υποχείριά του, ότι μπορούν με έναν τρόπο να επανορθώσουν και να κάνουν αυτό που το σύστημα, η εξουσία αρνείται. Να σταθούν δίπλα στον άνθρωπο. H Λάρα λοιπόν, εκμεταλλεύεται την εξουσία που της παρέχεται, για να βοηθήσει τον συνάνθρωπό της. Και δε φτάνει αγόγγυστα σ’ αυτήν την απόφασή της. Έχει καταλάβει, ότι το παιχνίδι με την εξουσία παίζεται σωστά , όταν στην πραγματικότητα αποποιηθείς εσύ ο ίδιος κάθε μορφή εξουσίας.
Όταν καταλάβεις ότι αυτό που σου δίνει δύναμη δεν είναι η θέση αλλά η ανθρωπιά του άλλου και η ικανότητά σου να βλέπεις στην ψυχή του και να παραδέχεσαι ότι αν και κοινωνικά βρίσκεται σε υποδεέστερη θέση από εσένα, έχει πιο πολλή δύναμη και μπορεί πράγματι να σε βοηθήσει. Είναι η παραδοχή της δικής σου αδυναμίας που κανένας δοτός ρόλος δεν την μετατρέπει σε δύναμη. Και είναι που αφήνεις τον άλλον να σε βοηθήσει να ορθοποδήσεις. Και στη συνέχεια πατώντας γερά στα πόδια σου , τότε ανταποδίδεις. 
Όταν λοιπόν στην τελευταία σκηνή της ταινίας οι δύο γυναίκες ανταλλάσσουν μεταξύ τους το «ευχαριστώ» στην πραγματικότητα ευχαριστούν για τη βοήθεια που έδωσε η μία στην άλλη, να αντισταθούν, να πάνε κόντρα σε ένα μηχανισμό που τις ήθελε υποχείριά του. 
Από τη μεριά μου, εγώ ευχαριστώ για άλλη μια φορά, την έβδομη τέχνη που ανοίγει διάπλατα τα παράθυρά της, στην ευαισθητοποίηση, στην αφύπνιση στην ολοκληρωμένη αντίληψη μιας πραγματικότητας που σκόπιμα το σύστημα προσπαθεί να θολώσει και να μας κάνει να χαθούμε σ’ αυτήν.

---------------------------------


Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της  ,διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της , απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…


Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Με Διαβατήριο τη Γοητεία | Αρκεί η γοητεία να κάνει τα όνειρά μας πραγματικότητα;

Αρκεί η γοητεία που ασκούμε στους γύρω μας να κάνει τα όνειρά μας πραγματικότητα; Αρκεί η γοητεία του Ιρανού μετανάστη στη Δανία να του εξασφαλίσει την πολυπόθητη παραμονή του στην παραδεισένια κατ’ αυτόν χώρα του δυτικού κόσμου; Να του χαρίσει το διαβατήριο της ευτυχίας;
Τελικά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Όταν καταφέρνεις να εξασφαλίσεις την επιβίωσή σου τότε τι σου μένει να διεκδικήσεις; Μα φυσικά τη ζωή σου την ίδια, αυτή που σε ξεχωρίζει από το ζωικό βασίλειο. Έτσι έρχεται σιγά σιγά, η απελευθέρωση των εσωτερικών σου δυνάμεων που τις κρατούσε εγκλωβισμένες η ανέχεια. Και τότε σου δίνεται η δυνατότητα να ερωτευτείς, να επικοινωνήσεις αληθινά να χαρείς με όλο σου το «είναι». 
Ανακαλύπτεις όμως ότι η οικονομική ευμάρεια σε καμία περίπτωση δε σε καλύπτει. Και εκεί που νομίζεις ότι ξεπερνώντας το εμπόδιο της φτώχειας, ξεπερνάς εύκολα και τα υπόλοιπα εμπόδια, διαπιστώνεις ότι ανυπέρβλητα υψώνονται αυτά μπροστά σου. Και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι εσύ ο ξένος που τα αντιμετωπίζει όλα αυτά αλλά πολύ περισσότερο οι ντόπιοι που κι αυτοί σου φαντάζουν ξένοι και μετανάστες, στην ίδια τους τη χώρα στην ίδια τους τη ζωή. Και καταλήγεις στο ότι και οι δύο δεν ψάχνετε για το διαβατήριο της απόδρασης αλλά για ένα καταφύγιο όπου θα καταφέρετε ίσως, να αποδράσετε από τον ίδιο σας τον εαυτό και να ξεκινήσετε πάλι από την αρχή. Γιατί τελικά αυτό που όλοι ψάχνουμε δεν είναι το «πώς» και το «πού» αλλά το «με ποιους» και κυρίως «γιατί». 
Αυτά είναι τα καίρια ζητήματα που θίγονται στην ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη Μιλάντ Αλάμι. Η ιρανική προέλευσή της ταινίας, εξασφαλίζει και την εξαιρετική της ποιότητα. Πλέον είμαι απόλυτη. Και ναι, σε μερικά πράγματα πρέπει να είμαστε απόλυτοι… Σε μερικά όμως…
----------------------------------

Καλλίτσα Βλάχου
Μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πετρούπολης. Είναι εκπαιδευτικός. Τον ελεύθερο χρόνο της  ,διαβάζει, βλέπει ταινίες, και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τον υπόλοιπο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της , απλά προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της…